Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 9 listopada 2010 r. sygn. akt II SA/Sz 545/10 oddalił skargę D. J. na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
Jak wynika z akt sprawy, W. M. i K. K. wnioskiem z dnia 14 grudnia 2009 r. wystąpili do Starosty Powiatowego w Stargardzie Szczecińskim o udzielenie pozwolenia na budowę budynku mieszkalno-usługowego zlokalizowanego przy ul. [...] w S. na działce nr [...] obręb [...].
Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego Starosta Stargardzki decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...], na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) zatwierdził projekt budowlany i udzielił dla [...] s.c. W. M. i K. K. pozwolenia na budowę budynku mieszkalno-usługowego wraz z zagospodarowaniem terenu na działkach nr [...] i [...]obręb [...] przy ul. [...] w S. K. i D. J. pismem z dnia 22 marca 2010 r. wnieśli odwołanie od ww. decyzji Starosty Stargardzkiego.
Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda Zachodniopomorski decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję Starosty Stargardzkiego z dnia [...] lutego 2010 r. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda Zachodniopomorski wskazał, że Starosta Stargardzki przed zatwierdzeniem projektu i udzieleniem pozwolenia na budowę wystąpił do Ministerstwa Infrastruktury o upoważnienie do udzielenia zgody na odstępstwo od przepisu § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Wniosek organu dotyczył odstępstwa polegającego na usytuowaniu projektowanego budynku mieszkalnego jednorodzinnego z funkcją usługową położonego na działce nr [...], ścianą bez okien w odległości 2,10 m od granicy z działką nr [...]. Minister Infrastruktury w dniu 6 listopada 2009 r. upoważnił Starostę Stargardzkiego do udzielenia zgody na odstępstwo, który przychylił się do wniosku dotyczącego wykonania ściany bez otworów okiennych i drzwiowych w projektowanym budynku na działce nr [...] i [...] w odległości 2,10 m od granicy z sąsiednią działką nr [...], biorąc pod uwagę pozytywną opinię Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 18 czerwca 2009 r. Wojewoda podkreślił, że zgodnie z art. 9 ust. 1 Prawa budowlanego, w przypadkach szczególnie uzasadnionych dopuszcza się odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, o których mowa w art.
7. Działki sąsiednie nr [...] i [...] są zagospodarowane i zabudowane. Zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego – uchwała nr [...]Rady Miejskiej w Stargardzie Szczecińskim z dnia 16 lutego 1999 r. w sprawie zmian w planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta Stargardu Szczecińskiego, dotyczących terenów oznaczonych symbolami: MM.Al, MM.A8, MM.B6, MM.B11, MM.B17, MM.C13, MM.C16, MM.C20, MM.D9 dla tego terenu przewidziana jest zabudowa pierzejowa. Z uwagi na zachowanie zasady bezpieczeństwa istniała konieczność pozostawienia dostępu z drogi publicznej do działki nr [...]. Projektowany budynek ma być usytuowany na granicy z działką drogową nr [...] oraz w części z działką nr [...] nawiązując do charakteru zabudowy pierzejowej. Z powodu małych gabarytów działki, niejednorodnego kształtu działek, w nawiązaniu do zabudowy historycznej działek, odległość od granicy z działką nr [...] wynosi 2,10 m. Stosownie do uzgodnienia państwowego rzeczoznawcy do spraw ppoż., lokalizacja budynku uwzględnia bezpieczeństwo pożarowe (§ 271 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie).
Zdaniem Wojewody przedmiotowa inwestycja przez zbliżenie do granicy z działką nr [...] ściany szczytowej bez otworów okiennych, nie ograniczy prawa własności mieszkańców sąsiednich nieruchomości. Z uwagi zatem na małe gabaryty działek, zabudowę pierzejową, nawiązanie do zabudowy historycznej, oraz uzgodnienia ppoż. i konserwatora zabytków, można stwierdzić, że jest to szczególnie uzasadniony przypadek, co daje możliwość udzielenia zgody na odstępstwo. Starosta Stargardzki postanowieniem z dnia 16 listopada 2009 r. taką zgodę udzielił. Z dokumentacji projektowej wynika, że przeprowadzono analizę nasłonecznienia, która wskazuje, iż na działce nr [...] i [...] zachowany został wymóg zapewnienia oświetlenia światłem naturalnym pomieszczeń usytuowanych w budynkach na działkach sąsiednich, a mianowicie na działce nr [...] oraz działce nr [...]. Projektant uwzględnił również lokale znajdujące się w budynku przy ul. [...], lokale nr 1 i 3, które posiadają okna w ścianie szczytowej.
Mając na uwadze treść § 60 ust. 2 rozporządzenia oraz to, że mieszkania nr 1 i 3 przy ul. [...] są mieszkaniami wielopokojowymi i posiadają również okna od strony południowej, spełniony został warunek prawidłowego nasłonecznienia budynku przy ul [...] w Stargardzie Szczecińskim znajdującego się w zabudowie śródmiejskiej.
Odnosząc się do kwestii usytuowania projektowanego budynku względem budynku odwołujących, Wojewoda podkreślił, że w myśl § 12 ust 1 cyt. rozporządzenia Ministra Infrastruktury, jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż 4 m, w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy, albo 3 m, w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Przepis ten dotyczy odległości do działek budowlanych, projektowany budynek od strony zachodniej graniczy z działką drogową nr [...] i nie ma zastosowania w niniejszej sprawie.
Co do zarzutu dotyczącego nie włączenia działki odwołujących do obszaru oddziaływania organ odwoławczy stwierdził, że istotnie organ I instancji nie wskazał w decyzji, w obszarze oddziaływania inwestycji działki przy ul. [...], lecz z akt sprawy wynika, że organ I instancji uznał mieszkańców Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. [...] w S. za strony postępowania, ponieważ zawiadomił o wszczęciu postępowania oraz możliwości zapoznania się z aktami i wypowiedzeniu się w sprawie. Mieszkańcy wnieśli swoje uwagi w dniu 4 stycznia 2010 r., a Starosta Stargardzki odniósł się do nich w swojej decyzji z dnia [...] lutego 2010 r. Niewskazanie działki przy ul. [...] w obszarze oddziaływania inwestycji nie miało więc wpływu na treść rozstrzygnięcia. Na zarzut nie uwzględnienia historyczności projektowanego budynku, w projekcie budowlanym organ odwoławczy odpowiedział stwierdzeniem, że z opinii konserwatora miejskiego wynika, iż nieruchomość przy ul. [...] znajduje się w strefie "B" ochrony konserwatorskiej.
Przedstawiona koncepcja elewacji budynku mieszkalno-usługowego wraz z kolorystyką planowanego obiektu na działkach nr [...] i [...] przy ul. [...] oraz zagospodarowanie terenu, są zgodne z planem zagospodarowania przestrzennego miasta, w zakresie sposobu kształtowania zabudowy form współczesnej architektury miejskiej oraz zgodne z formami zabudowy istniejącej, a w szczególności z formami sąsiedniej zabudowy historycznej.
K. i D. J. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na powyższą decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia [...] kwietnia 2010 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 9 listopada 2010 r. sygn. akt II SA/Sz 545/10, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 zm.) – dalej p.p.s.a., oddalił skargę.
W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, iż organ I instancji przed udzieleniem pozwolenia na budowę, mając na uwadze wielkość działki i jej usytuowanie względem innych nieruchomości zwrócił się do Ministerstwa Infrastruktury o upoważnienie do wyrażenia zgody na odstępstwo od wymogów § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Odstępstwo dotyczyło usytuowaniu projektowanego budynku mieszkalnego jednorodzinnego z funkcją usługową na działce nr [...], ścianą bez okien w odległości 2,10 m od granicy z działką nr [...]. Minister Infrastruktury w dniu 6 listopada 2009 r. upoważnił organ do udzielenia zgody na odstępstwo, co otwierało drogę do wykonania ściany bez otworów okiennych i drzwiowych w projektowanym budynku na działce nr [...] i [...] w odległości 2,10 m od granicy z sąsiednią działką nr [...], zważywszy na treść opinii Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, który w dniu 18 czerwca 2009 r. zaopiniował pozytywnie projekt budynku. Artykuł 9 ust. 1 Prawa budowlanego, dopuszcza w szczególnie uzasadnionych wypadkach odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, o których mowa w art.
7. Realizacja inwestycji w warunkach odstępstwa od zasad ogólnych, określających wymogi stawiane obiektom budowlanym, nie wpłynie na warunki życia mieszkańców sąsiednich budynków i nie spowoduje zacienienia i ograniczenia dopływu światła słonecznego. W planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego Stargardu Szczecińskiego, na terenach o symbolach: MM.Al, MM.A8, MM.B6, MM.B11, MM.B17, MM.C13, MM.C16, MM.C20, MM.D9 przewidziana jest zabudowa pierzejowa. Zachowanie zasady bezpieczeństwa wymagało pozostawienia dostępu z drogi publicznej do działki nr [...]. Projektowany budynek ma być wzniesiony na granicy z działką drogową nr [...] oraz w części z działką nr [...] nawiązując do charakteru zabudowy pierzejowej. Z uwagi na małe gabaryty i kształt działek, w nawiązaniu do zabudowy historycznej działek, odległość od granicy działki nr [...] wyniesie 2,10 m. Stosownie do uzgodnienia rzeczoznawcy do spraw ppoż. lokalizacja budynku uwzględnia bezpieczeństwo pożarowe.
Sąd podkreślił, że planowana inwestycja nie ograniczy możliwości zabudowy działek sąsiednich, ponieważ są one już zabudowane i zagospodarowane, a zbliżenie do granicy z działką nr [...] ściany szczytowej bez otworów okiennych nie ograniczy prawa własności mieszkańców sąsiednich nieruchomości. Z uwagi na małe gabaryty działek, zabudowę pierzejową, nawiązanie do zabudowy historycznej, oraz uzgodnienia ppoż. i konserwatora zabytków, można było przyjąć, że jest to szczególnie uzasadniony przypadek, dającym możliwość udzielenia zgody na odstępstwo. Starosta Stargardzki postanowieniem z dnia 16 listopada 2009 r. taką zgodę udzielił. Dokumentacja projektowa zawierająca analizę nasłonecznienia wskazuje, iż na działce nr [...] i [...] zachowano wymóg zapewnienia oświetlenia światłem naturalnym pomieszczeń usytuowanych w budynkach na działkach sąsiednich, a mianowicie na działce nr [...]oraz działce nr [...].
Projektant uwzględnił również lokale znajdujące się w budynku przy ul. [...], lokale nr [...] i [...], które posiadają okna w ścianie szczytowej. Mają one również zapewnione doświetlenie i nasłonecznienie od strony ul. [...] i od strony podwórza z ogrodami.
Skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 9 listopada 2010 r. wniósł D. J. zaskarżając wyrok w całości i zarzucając naruszenie prawa materialnego:
- 1) poprzez przyjęcie, iż nie doszło do naruszenia prawa własności skarżących, tj. współwłaścicieli działki o nr [...], natomiast organ wypowiada się w zakresie zbliżenia do granicy z działką nr [...] ściany szczytowej bez otworów okiennych planowanej inwestycji oraz przyjęcie, iż sytuacja ta stanowi uzasadniony przypadek, pozwalający udzielić zgody na odstępstwo, pomimo iż okno w budynku przy ul. [...] w S. znajduje się na wysokości 2,1 m a wysokość budynku przesłaniającego wynosi 13,80 m. Do tego odstępstwa skarżący w ich ocenie nie mają obowiązku odnoszenia się ponieważ dotyczy to innych współwłaścicieli natomiast kwestionują naruszenie prawa własności na działce której są współwłaścicielami ([...]) do czego zarówno organy obu instancji oraz WSA nie odnoszą się. W odniesieniu do skarżących również mamy do czynienia z przypadkiem pogorszenia warunków nasłonecznienia z uwagi na dopuszczenie do usytuowania nowo powstającej inwestycji w zbyt bliskiej odległości od działki skarżących. Podkreślić należy, że już na etapie rozstrzygania przez organ I instancji nie ujęto skarżących jako strony co przejawiało się w braku ujęcia ich działki w zakresie oddziaływania nowo powstającej inwestycji. Udzielenie odstępstwa narusza w ocenie skarżących § 13 ust 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich sytuowanie, odległość budynku z pomieszczeniami na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń oraz § 60 ust. 1 powołanego rozporządzenia albowiem brak zapewnienia nasłonecznienia co najmniej 3 godzin w godzinach od 700 do 1700 w pokojach mieszkalnych. Mieszkania nr 1 i 3 przy ul. [...] są co prawda lokalami wielopokojowymi i posiadają nasłonecznienie również od strony południowej, jednakże zastosowanie odstępstwa i postawienie planowanej inwestycji w zatwierdzonym kształcie przy zastosowaniu odstępstwa spowoduje brak nasłonecznienia w pomieszczeniach od strony wznoszonej ściany, co stanowi ingerencję w prawo własności skarżących, oddziaływuje również na posiadane przez nich prawo własności poprzez spadek wartości posiadanego prawa.
- 2) błędy w ustaleniach stanu faktycznego w sprawie poprzez przyjęcie, iż działka na której ma powstać inwestycja graniczy z działką drogową nr [...] podczas gdy w akcie notarialnym widnieje wyraźne stwierdzenie, że działka budowlana nr [...] jest obciążona drogą konieczną, co pozwala na swobodny przejazd i przechodzenie przez pas zieleni o szerokości 5 m do działki nr 10 oraz błędy w ustaleniach faktycznych, które miały istotny wpływ na rozstrzygnięcie, które zapadło w niniejszej sprawie a tym samym doszło do naruszenia § 12 ust. 1 pkt 2, § 12 ust. 3 pkt 1, § 12 ust. 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. oraz art. 9 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane. Dokonano błędnego ustalenia zarówno w stanie faktycznym jak i błędnej wykładni zacytowanego uregulowania poprzez przyjęcie iż zasadne i możliwe jest udzielenie zgody na odstępstwo, albowiem zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek, co otworzyło drogę do wykonania ściany bez otworów okiennych i drzwiowych w projektowanym budynku na działce nr [...] i [...] w odległości 2,10 m od granicy z sąsiednią działką nr [...]. Merytorycznie natomiast te same uchybienia dotyczą usytuowania nowej inwestycji w odniesieniu do działki [...] (której skarżący jest współwłaścicielem) a o których to naruszeniach i braku posiadania odstępstwa organy milczą a wynika to z tego, że jak podkreślono powyżej działki tej nie ujęto formalnie w sferze oddziaływania inwestycji. W odniesieniu do działki [...] dopuszczono faktycznie do tego aby nowa inwestycja powstała w odległości 40 cm od granicy działki, gdzie w praktyce ma powstać ściana, która zasłoni okna na parterze i piętrze w budynku zajmowanym przez skarżącego (gdzie skarżący zajmuje lokal na parterze), co jest ewidentną ingerencją w jego prawo własności tego lokalu (zmniejszenie jego wartości, brak nasłonecznienia).
W skardze kasacyjnej zarzucono również naruszenie przepisów postępowania, albowiem uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez niewskazanie w decyzji, że w obszarze oddziaływania inwestycji jest działka przy ul. [...] w S. Miało to istotny wpływ na wynik postępowania od początku postępowania. Uznanie również przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, że okoliczność ta nie miała wpływu na istotę rozstrzygnięcia stanowi naruszenie procedury. Nie zmienia tej okoliczności fakt, iż skarżący mieli możliwość zapoznać się z materiałami w sprawie. Nie uwzględnienie działki w sferze oddziaływania planowanej inwestycji miało wpływ na merytoryczne oceny, które zapadały w trakcie postępowania, tj. na ocenę ppoż., odstępstwo od warunków technicznych itp.
Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie, ewentualnie o jego zmianę poprzez uchylenie decyzji Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia [...] kwietnia 2010 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty Stargardzkiego z dnia [...] lutego 2010 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania.
W niniejszej sprawie nie dostrzeżono okoliczności mogących wskazywać na nieważność postępowania sądowoadministracyjnego.
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, które by odpowiadały wymogom określonym w art. 174 p.p.s.a. Zgodnie z powyższym przepisem podstawą skargi kasacyjnej mogą być zarzuty naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz zarzuty naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Ponieważ skargę kasacyjną powinien zgodnie z art. 175 § 1 p.p.s.a. sporządzić adwokat lub radca prawny, należy oczekiwać, że zarzuty skargi kasacyjnej będą oparte stosownie do art. 174 p.p.s.a. na wskazaniu naruszeń konkretnych przepisów prawa materialnego (przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie) lub przepisów postępowania, jakim w tym przypadku są przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Również przepis art. 176 wymaga aby w skardze kasacyjnej było "przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie".
Tymczasem analizując treść skargi kasacyjnej (pkt 1 i 2 naruszenie prawa materialnego) należy zauważyć, że w tej części pisma opisuje się stan faktyczny sprawy, polemizując z ustaleniami organów i oceną dokonaną przez Sąd, nie wskazując konkretnych przepisów prawa, które zdaniem skarżącego zostały naruszone, przez błędną ich wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie.
Odnosząc się do tak sformułowanej skargi kasacyjnej, należy powtórzyć to co było wcześniej stwierdzone, że wbrew twierdzeniom skarżącego, nie zostało zaskarżoną decyzją naruszone jego prawo własności przez zbliżenie usytuowania projektowanego obiektu do działek nr [...] i nr [...], bowiem zbliżenie to miało miejsce po upoważnieniu ministra i wydaniu stosownego postanowienia w tym zakresie przez Starostę Stargardzkiego. Jeżeli nawet w tym przypadku można by mówić o naruszeniu prawa własności, to jest to naruszenie w granicach dopuszczalnych przez prawo, zgodnie z art. 9 Prawa budowlanego. Należy zauważyć, że art. 64 ust. 3 Konstytucji pozwala na ograniczanie własności w określonych sytuacjach w drodze ustawy, podobnie jak art. 140 k.c.
Trudno więc w tej sytuacji mówić o naruszeniu § 13 ust. 4 i § 60 ust. 2 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r., do czego obszernie w uzasadnieniach decyzji odniosły się organy oraz Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.
Pogorszenie warunków nasłonecznienia mieszkania podnoszone przez pełnomocnika skarżącego w skardze kasacyjnej, jeżeli będzie miało miejsce, to jak wynika z materiałów sprawy, w granicach przewidzianych przez przepisy ww. rozporządzenia. W świetle zgromadzonych materiałów dowodowych, twierdzenia skargi kasacyjnej w sprawie pogorszenia nasłonecznienia lokalu mieszkalnego skarżącego i spadku jego wartości, są całkowicie gołosłowne, nie oparte na żadnych dowodach. To czy działka nr [...] jest "działką drogową", czy też "działką budowlaną obciążoną drogą konieczną", nie ma żadnego większego znaczenia w tej sprawie, gdyż niezależnie od tego jak się tę działkę określi, nie może ona aktualnie spełniać funkcji działki budowlanej. Tym samym nie zostały przez powyższe nieścisłości terminologiczne naruszone wskazane przepisy prawa materialnego.
W skardze kasacyjnej wielokrotnie podnosi się błędne ustalenia stanu faktycznego, jednak nie wskazuje się na czym to polega i jak wygląda prawidłowo ustalony stan faktyczny, skoro w dalszej części opisuje się stan faktyczny taki, jaki ustaliły organy i przyjął jako podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia Sąd.
Nie można bowiem przyjąć jako prawidłowych ustaleń stanu faktycznego twierdzeń pełnomocnika, iż "pogorszą się warunki zamieszkiwania, z uwagi na brak nasłonecznienia i wkradającą się wilgoć" i nastąpi "spadek wartości posiadanego prawa", gdyż na etapie wydawania pozwolenia na budowę tego typu obawy mogą być jedynie oparte na domysłach i przypuszczeniach.
Należy też zaznaczyć, że wielkość budynku i jego usytuowanie na działce, nie są limitowane gabarytami i lokalizacją dawnej cukierni "[...]", lecz posiadanym przez inwestora prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz obowiązującymi w dacie udzielenia pozwolenia na budowę przepisami, w tym planem zagospodarowania przestrzennego.
Trudno też przyjąć za wiarygodne zastrzeżenia skargi kasacyjnej w zakresie bezpieczeństwa pożarowego, skoro z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika wprost, że lokalizacja budynku była uzgodniona z rzeczoznawcą do spraw ppoż. w związku z § 271 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., tym bardziej że skarżący nie przedstawił żadnej ekspertyzy czy opinii biegłego w tym zakresie.
W decyzji Starosty Stargardzkiego z dnia [...] lutego 2010 r. jako obszar oddziaływania obiektu wskazano działki nr geod.: [...] obr. [...] w S., stroną postępowania administracyjnego w sprawie pozwolenia na budowę była Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości przy ul. [...], jak i K. i D. J., którzy wnieśli odwołanie od ww. decyzji a następnie skargę do WSA w Szczecinie, mieli więc wszystkie przewidziane w prawie uprawnienia strony, niezależnie od wyznaczonego obszaru oddziaływania obiektu. Nie mogło więc to mieć istotnego wpływu na wynik sprawy.
W skardze kasacyjnej podnosząc zarzut naruszenia przepisów postępowania, autor skargi kasacyjnej nie wskazał żadnych przepisów w tym zakresie, trudno więc się odnieść do tak niesprecyzowanego zarzutu.
Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 orzekł, jak w sentencji.