Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 8 października 2014 r., sygn. akt II OSK 783/13

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 7 listopada 2012 r. oddalił skargę [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. na uchwałę Rady m.st. Warszawy z dnia 17 listopada 2011 r. nr XXVII/547/2011 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że Spółdzielnia [...] "[...]" w B. oraz P. sp. z o.o. i Wspólnicy sp. k. w W. wniosły skargę na uchwałę Rady m. st. Warszawy z dnia 17 listopada 2011 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ulicy Okopowej w części objętej jej ustaleniami szczegółowymi dla jednostki terenowej 4.1.c ([...]) o przeznaczeniu U-B/MW (U) (tereny zabudowy biurowej i mieszkaniowo-usługowej), stanowiącej wydzielenie wewnętrzne [3], obejmujące teren działki skarżących (nr [...]) przy ul. [...] [...] i teren działki sąsiedniej (nr [...]) przy ul. [...] [...], tj. dotyczącymi, co najmniej zapisów jej:

1. a) § 81 ust 2 pkt 2 lit. c - ustalającym wskaźnik maksymalnej intensywności zabudowy wartości 2,5 ilorazu sumy powierzchni całkowitej wszystkich kondygnacji nadziemnych (mierzonych w obrysie zewnętrznym) wszystkich budynków zlokalizowanych na działce budowlanej do powierzchni tej działki (§ 2 pkt 40 uchwały),
2. b) § 81 ust. 2 pkt 4 lit. c - ustalającym maksymalną wysokość zabudowy w kondygnacjach na minimum i maksimum 4 kondygnacje.

Skarżący zarzucili:

1. 1. naruszenie art. 3 ust. 1, w związku z art. 1 ust. 2 pkt 1, 4, 6 i 7, art. 2 pkt 1, 12, 15- 18, art. 4 ust. i 2, art. 6 ust. 1 i 2 pkt 1, art. 15 ust. 2 pkt 6, art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm., dalej: u.p.z.p.), art. 32 ust. 1 Konstytucji RP i przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1587), przez nadużycie władztwa planistycznego, polegające na dowolnym określeniu wskaźników i parametrów zabudowy w Rozdziale 3 ("Przepisy szczegółowe dla terenów") zaskarżonej uchwały, w jej § 81 ust. 2 pkt 2 lit. c (odnośnie do wskaźnika maksymalnej intensywności zabudowy ustalonego na 2,5), w jej § 81 ust. 2 pkt 3 lit. c (odnośnie do maksymalnej wysokości zabudowy w metrach ustalonej na 17 m) i w jej § 81 ust. 2 pkt 4 lit. c (odnośnie do minimalnej i maksymalnej wysokości zabudowy w kondygnacjach ustalonej na 4 kondygnacje) dla terenu przy ul. [...] (teren skarżących) i przy ul. [...] (teren nieruchomości sąsiedniej), stanowiącego odrębne wydzielenie wewnętrzne 4.1.c.[3], wskazane na Rysunku planu (zał. nr 1 do uchwały), na którym obowiązują wspólne dla tego terenu i odrębne, w stosunku do pozostałego terenu objętego planem miejscowym, zasady zagospodarowania (§ 2 pkt 40 uchwały), statuujące lokalne wymagania szczególne dla inwestowania na nim i dla jego zagospodarowania (§ 4 ust. 1 pkt 4 uchwały).

Zdaniem skarżących powyższe wskaźniki i parametry pozostają w rażącej sprzeczności z innymi ustaleniami części tekstowej i graficznej planu miejscowego. Ponieważ zabytkowe budynki przy ul. [...] ("Kamienica [...]z dwoma oficynami") nie istnieją od roku 2009, gdyż zostały rozebrane (za wolą i wiedzą ich właściciela - m. st. Warszawy), to mogą mieć do niego zastosowanie wyłącznie postanowienia § 8 ust. 6 zaskarżonej uchwały, nakazujące ich odtworzenie, skoro w jej świetle rozbiórka mogła być dokonana wyłącznie "w celu odtworzenia" budynków o istotnych wartościach kulturowych. Rozebrana wraz z oficynami w roku 2009 zabytkowa "Kamienica [...]", wpisana do chwili obecnej (od roku 2007) w wojewódzkiej ewidencji zabytków pod nr [...], stanowiła "nieliczne, wartościowe świadectwo historycznych form zagospodarowania obszaru objętego planem" (o jakim mowa w § 8 ust. 4 pkt 4 uchwały), skoro została wyznaczona do obligatoryjnego zachowania.

To zaś wyklucza, aby odtworzenie tego zabytkowego zagospodarowania przy ul. [...] mogło być realizowane, wg wskaźników i parametrów przyjętych w zaskarżonym planie (§ 81 uchwały, dla wydzielenia wewnętrznego 4.l.c.[3]), diametralnie różniących się, tak co do intensywności zabudowy (wynoszącej 3,5), wysokości w metrach (wynoszącej 20 m), jak i w wysokości w kondygnacjach (wynoszącej 5 kondygnacji), co poświadcza Karta ewidencyjna zabytku architektury i budownictwa - tzw. "Biała karta" Kamienicy [...]" (w zasobach Mazowieckiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków), od wskaźników i parametrów zaskarżonego planu miejscowego, zapisanych w jego § 81 ust. 2 pkt 2 lit c (maksymalna intensywność zabudowy - 2,5), w jego § 81 ust. 2 pkt 3 lit. c (maksymalna wysokość w metrach -17 m) i w jego § 81 ust. 2 pkt 4 lit c (min./max. wysokość w kondygnacjach - 4 kondygnacje), skoro z postanowień tego planu wynika, ze odtworzenie rozebranych zabytkowych budynków wymaga "zachowania wszystkich charakterystycznych cech (..) obiektu odtwarzanego w zabudowie zwartej - w tym wysokości szerokości" (§ 8 ust. 6 pkt 2 planu).

Świadczy to o nadużyciu władztwa planistycznego, skoro zaskarżony plan wyklucza dochowanie takich wartości, jak wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury, ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków wg treści ustalonych nim własnych zasad ich ochrony i kształtowania (§ 5 i § 8 planu).

Wskazano, że te rażące sprzeczności i rozbieżności w poszczególnych zapisach tekstowych zaskarżonego planu i w jego części graficznej w równym stopniu dotyczą terenu skarżących przy ul. [...], znajdującego się w tym samym wydzieleniu wewnętrznym 4.l.c.[3], co teren przy ul. [...], na którym ma nastąpić odtworzenie zabytkowych obiektów, czyli terenu objętego wspólnymi i odrębnymi oraz szczególnymi, lokalnymi zasadami jego zagospodarowania. Tym samym nadużyto władztwa planistycznego wobec praw skarżących przez brak dochowania w jego ustaleniach takich wartości jak prawo własności i walory ekonomiczne przestrzeni.

Ponadto, jak zaznaczyli skarżący, dla tego terenu (wydzielenia wewnętrznego 4.l.c.[3]) nie uwzględniono nawet treści pozostającej nadal w obiegu prawnym ostatecznej decyzji nr [...] o warunkach zabudowy z dnia [...] listopada 2008 r.;

2. naruszenie art. 6 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 u. p. z. p. oraz 32 ust. 1 i art. 64 ust. 2 Konstytucji RP, w związku z art. 4 ust. 2 u. p. z. p. przez brak równego traktowania skarżących z innymi podmiotami w tożsamej sytuacji prawnej i bezzasadne ich różnicowanie, sprzeczne z konstytucyjną zasadą równości wszystkich wobec prawa i równej dla wszystkich ochrony prawna własności i innych praw majątkowych, polegające na ustaleniu w zaskarżonym planie dla terenu skarżących przy ul. [...] (§ 81 ust. 2 pkt 2 lit c i pkt 4 lit. c planu) wskaźników i parametrów zabudowy oraz zagospodarowania terenu i kształtowania ładu przestrzennego znacznie odbiegających od warunków przyjętych w ostatecznej decyzji nr [...] o warunkach zabudowy z dnia [...] listopada 2008 r., sprostowanej postanowieniem nr [...] z dnia [...] listopada 2008 r. (wydanej na rzecz skarżącej spółdzielni "[...]" i następnie przeniesionej na rzecz skarżącej spółki P decyzją nr [...] z dnia [...] października 2011 r.), gdyż w zakresie maksymalnej intensywności zabudowy ustalonej w decyzji na 3,5 (w planie 2,5), zaś w zakresie min./max. wysokości w kondygnacjach ustalonej w decyzji na 5 kondygnacji (w planie - 4 kondygnacje), przez co bez żadnego uzasadnienia, a nadto sprzecznie z innymi ustaleniami planu (opisanymi wyżej w pkt 1) zostało ograniczone ich prawo do zabudowy i zagospodarowania własnego terenu. Tym bardziej, że w tożsamej sytuacji, a jedynie dotyczącej innych podmiotów twórca projektu zaskarżonego planu miejscowego (Prezydent m. st. Warszawy) uwzględnił ustalenia, wydanych przez siebie ostatecznych decyzji o warunkach zabudowy, w jego kolejnych wersjach (traktując je, jako zobowiązania Miasta wynikające z wydanych decyzji administracyjnych) i m. in. z tego powodu zmieniał jego treść, co spotkało się z aprobatą organu uchwalającego ten plan miejscowy (Rady m. st. Warszawy), co poświadcza treść załącznika nr 2 do zaskarżonej uchwały i uprzednich rozstrzygnięć organu wykonawczego gminy z dnia [...] stycznia 2009 r. (po I wyłożeniu projektu planu), z dnia [...] października 2010 r. (po II wyłożeniu projektu planu) i z dnia [...] kwietnia 2011 r. (po III wyłożeniu projektu planu).

3. naruszenie art. 15 ust. 1 pkt 6 u. p. z. p. i przepisów rozporządzenia, w związku art. 2 pkt 1, 15-17, art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 oraz art. 16 ust. 2 u. p. z. p. przez całkowicie dowolne sprzeczne z innymi postanowieniami części tekstowej i graficznej zaskarżonego planu oraz niedochowujące żadnych standardów ustalenie wskaźników i parametrów zabudowy oraz zagospodarowania terenu przy ul. [...] (§ 81 ust. 2 pkt 2 lit. c, pkt 3 lit c i pkt 4 lit. c planu), tj. na terenie stanowiącym łącznie z terenem przy ul. [...] jedno wydzielenie wewnętrzne - 4.1.c.[3], na którym, wg treści tego planu (§ 2 pkt 39 i § 4 pkt 4 planu) winny obowiązywać tożsame i odrębne od innych terenów, lokalne i szczególne zasady jego zagospodarowania i inwestowania, mające kształtować na nim ład przestrzenny.

W odpowiedzi na skargę Rada m. st. Warszawy wniosła o jej oddalenie wskazując na bezzasadność zarzutów.

Odnosząc się do odpowiedzi na skargę strona skarżąca wskazała, że organ nie odniósł się do zarzutów skargi i nie wykazał, że nie ma podstaw do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej uchwały w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ulicy Okopowej.

Pomimo operowania przez decyzję o warunkach zabudowy i plan miejscowy różnymi wskaźnikami (przez plan miejscowy - wskaźnikiem intensywności zabudowy, powierzchnią biologicznie czynną i liczbą kondygnacji, zaś przez decyzję o warunkach zabudowy - wskaźnikiem wielkości powierzchni zabudowy, powierzchnią biologicznie czynną i liczbą kondygnacji) można te wskaźniki porównać, ponieważ na podstawie parametrów określonych w decyzji o warunkach zabudowy w powiązaniu z powierzchnią działki można bez problemu określić wskaźnik intensywności zabudowy wynikający z decyzji o warunkach zabudowy. Ład przestrzenny zapewniały ustalenia zawarte w sentencji decyzji o warunkach zabudowy, następnie zmienionych w kolejnych wersjach planu, co jest wystarczającym dowodem na nadużycie władztwa planistycznego gminy.

W piśmie z dnia 17 października 2012 r. skarżący wskazali, że w miejsce skarżącej Spółdzielni [...] "[...]" w B. wstępuje [...] sp. z o.o. w W., natomiast drugi skarżący – P. sp. z o.o. i Wspólnicy sp. k. w W. - cofa skargę.

Postanowieniem z dnia 6 listopada 2012 r. Sąd umorzył postępowanie sądowe ze skargi P. sp. z o.o. i Wspólnicy sp. k. w W. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie Sąd podkreślił, że skarga została złożona w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591, ze zm.). Rozważając zatem dopuszczalność złożenia skargi w kontekście spełnienia kryteriów określonych w powołanym przepisie Sąd stwierdził, że zaskarżona uchwała stanowi akt z zakresu administracji publicznej. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zaskarżoną uchwałą, skarżący zawarł w piśmie z dnia 22 marca 2012 r. Skarga zaś do Sądu złożona została w dniu 15 maja 2012 r., a więc przed upływem terminu 60 dni od dnia złożenia wezwania o usunięcie naruszenie prawa, co w świetle art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) uprawniało do przyjęcia, że skarga została wniesiona z zachowaniem terminu.

Przechodząc następnie do kwestii, czy powołana uchwała dotyczy interesu prawnego skarżącego i czy narusza ten interes prawny, Sąd podkreślił, że skarżący wywodzi swój interes prawny z faktu przysługiwania mu prawa użytkowania wieczystego nieruchomości tj. działki o pow. 1203 m2 nr ew. [...] w obrębie 6-03-06 objętego ustaleniami zaskarżonej uchwały. Tym samym uchwała ta dotyczy interesu prawnego skarżącego, jako wynikającego z przysługiwania prawa użytkowania wieczystego do przedmiotowej nieruchomości. Do ustalenia postaje zatem, jak wskazał Sąd, stwierdzenie, czy zaskarżona uchwała narusza interes prawny skarżącego i czy naruszenie to, jeżeli ma miejsce, jest uprawnione obowiązującymi przepisami prawa.

W tym kontekście Sąd wskazał, że naruszania prawa przez kwestionowaną uchwałę nie można upatrywać np. w fakcie, że inny podmiot korzystając z zapisów planu zagospodarowania przestrzennego realizuje plany inwestycyjne, które nie odpowiadają skarżącemu. Skarżący winien wykazać, iż rozwiązania planu w jakikolwiek sposób ograniczają sposób korzystania z przysługującego mu prawa użytkowania wieczystego. Dopiero wykazanie tegoż naruszenia umożliwia mu zgodnie z wolą ustawodawcy zaskarżanie uchwały.

W ocenie Sądu, skarżący nie wykazał zgodnie z art. 101 ust. 1 u.s.g w jaki sposób jego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone zaskarżonym aktem.

Sąd podkreślił, że na mocy przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003 r. obowiązujących przy uchwalaniu kwestionowanego planu, organom gminy przysługiwało prawo legalnej ingerencji w sferę wykonywania prawa własności lub użytkowania wieczystego (tzw. władztwo planistyczne gminy). Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Powyższe oznacza, że zapisy planu determinują sytuację właściciela (lub użytkownika wieczystego) nieruchomości między innymi w zakresie jej inwestycyjnego zagospodarowania i sposobu gospodarczego wykorzystania.

Odnosząc się do meritum rozpoznawanej sprawy Sąd wskazał, że brak jest racjonalnych przesłanek, które uzasadniałyby porównywanie ustaleń planu z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy. Takiego właśnie porównania decyzji o warunkach zabudowy i zapisów planu dokonuje skarżący. Jak podkreślił Sąd, dokumenty te tworzone są w odmiennych realiach prawnych. Zapis planu jest formułowany w oparciu o art. 15 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Ustalenia decyzji są formułowane w oparciu o art. 61 u. p. z. p. oraz rozporządzenie Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Decyzja o warunkach zabudowy może, ale nie musi być zgodna z planem miejscowym, czemu wyraz dał ustawodawca w m. in. art. 65 ust. 2 u.p.z.p. Ustawodawca nie nałożył więc na organ obowiązku uwzględniania w planach miejscowych decyzji o warunkach zabudowy.

Sąd podkreślił również, że dla tej samej działki budowlanej może być wydana duża liczba decyzji o warunkach zabudowy, o różnych i niekoniecznie kompatybilnych ze sobą ustaleniach, co wynika z zasad formułowania decyzji w oparciu o żądania konkretnego wnioskodawcy oraz analizy architektoniczne wykonywane jedynie na potrzeby konkretnego wniosku. Organ sporządzający projekt planu miejscowego nie może automatycznie wprowadzać ustaleń wszystkich wydanych decyzji do planu, gdyż kłóciłoby się to z nadrzędną w stosunku do decyzji o warunkach zabudowy rolą planu miejscowego. Stąd w prawodawstwie i praktyce sporządzania planu podkreślić należy znaczenie procedury wyłożenia projektu planu, która stwarza każdemu możliwość zgłoszenia swoich uwag, a co za tym idzie wystąpienia np. o dokonanie korekty ustaleń planu dla konkretnych terenów planistycznych, obejmujących konkretne działki budowlane. Przedmiotowy plan wyłożony był do publicznego wglądu trzykrotnie, zatem skarżący (jego poprzednik prawny) miał wielokrotną możliwość wniesienia merytorycznych uwag do planu w zakresie będącym przedmiotem skargi. Z uprawnienia tego w stosunku do poruszanych kwestii nie skorzystał. Wniósł tylko jedną uwagę dotyczącą przeznaczenia działki na teren oświaty.

Plan miejscowy ustalając maksymalny wskaźnik intensywności zabudowy definiuje go zgodnie z § 2 pkt 40 uchwały jako "nieprzekraczalną wartość ilorazu sumy powierzchni całkowitej wszystkich kondygnacji nadziemnych (mierzonej w obrysie zewnętrznym tych kondygnacji) wszystkich budynków zlokalizowanych na działce budowlanej do powierzchni tej działki". Decyzja z kolei posługuje się pojęciem wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki budowlanej po realizacji inwestycji, traktując powierzchnię zabudowy jako powierzchnię w obrysie murów, która to powierzchnia nie jest tożsama z powierzchnią całkowitą (odnoszącą się do konstrukcji budynku, a zatem także np. balkonów, pochylni, schodów, wind zewnętrznych i innych obiektów połączonych konstrukcyjnie z budynkiem).

Sąd zauważył, że elementem pominiętym przez skarżącego, a mającym również znaczenie dla kształtowania się wskaźników zabudowy jest powierzchnia biologicznie czynna: w decyzji ustalona została na poziomie min. 25 %, w planie 0%, co rzutuje na ostateczny kształt projektu budowlanego i może się okazać korzystniejsze. W decyzji brak jest wskazania liczby kondygnacji. Zarówno w planie jak i w decyzji ustalona natomiast została maksymalna wysokość zabudowy 17 m. Ustalona w planie liczba kondygnacji dla wszystkich terenów odnosi się do kształtowania elewacji budynków (np. wpływa na linię lokalizacji okien, co wynika z analiz, np. historycznej zabudowy, w tym wypadku na przedmiotowym terenie), wskazanej w pianie do ochrony, a potwierdzonej uzgodnieniem projektu planu z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków.

Sąd stwierdził, że skarżący dokonał obliczenia wskaźnika intensywności zabudowy, wynikającego według niego z decyzji na poziomie 3,5 nie wskazał jednak w oparciu o jakie dane ustalił przedmiotowy wskaźnik.

Niezasadny, zdaniem Sądu, okazał się zarzut nierównego traktowania skarżącego z innymi podmiotami w tożsamej sytuacji prawnej, ponieważ działka skarżącego przy ul. [...] łącznie z sąsiednią działką przy ul. [...] stanowią wewnętrzne wydzielenie terenu w rozumieniu § 4 ust. 1 pkt 4 uchwały. Wydzielenie to znajduje uzasadnienie jako zasięg obowiązywania lokalnych wymagań szczególnych dla inwestowania i zagospodarowania; nie jest to zatem nadużycie władztwa planistycznego, lecz wyraz zachowania lub przeznaczenia do odtworzenia budynków stanowiących wartościowe świadectwo historycznych form zagospodarowania obszaru objętego planem - § 8 ust. 4.

Ustalenie zasięgu obowiązywania lokalnych wymagań w stosunku do terenu, na którym znajduje się m. in. nieruchomość skarżącego podyktowane zostało walorami historycznymi terenu, traktowanymi przez plan łącznie jako jedna wartościowa historycznie forma zagospodarowania. Zdaniem Sądu, organ planistyczny słusznie potraktował objęty planem obszar jako zwartą całość uwzględniając określone ustawą przesłanki, takie jak ład przestrzenny, zrównoważony rozwój, oraz walory architektoniczne, krajobrazowe i ekonomiczne przestrzeni. Skarżący nie wykazał na czym polega rażąca sprzeczność wskaźników i parametrów ustalonych planem z innymi ustaleniami części graficznej i tekstowej.

W ocenie Sądu, trudno mówić o naruszeniu interesu prawnego skarżącego skoro plan stwarza skarżącemu możliwości zabudowy nieruchomości w granicach wyznaczonych jego ustaleniami, które to ustalenia dokonane zostały w oparciu o wszystkie przesłanki określone w art. 1 ust. 2 u. p. z. p. W takiej sytuacji zachodzić może jedynie potencjalne zagrożenie naruszenia interesu prawnego skarżącego nie zaś naruszenie realne.

Zdaniem Sądu, zaskarżona uchwała Rady m. st. Warszawy nr XXVI 1/547/2011 z dnia 17 listopada 2011 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ulicy Okopowej nie narusza interesów prawnych skarżącego w sposób sprzeczny z prawem i z przekroczeniem władztwa planistycznego gminy. Sąd nie dopatrzył się także uchybień w procedurze uchwalania planu.

Z powyższych względów Sąd I instancji oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.

W skardze kasacyjnej wniesionej od powyższego wyroku Spółka [...] Sp. z o.o., zastąpiona przez radcę prawnego, podniosła następujące zarzuty:

1. I. naruszenie przepisów postępowania tj.:
2. 1. art. 141 § 4, w związku z art. 3 § 1 i 2 pkt 5 i art. 133 § 1 p.p.s.a. oraz art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.), wyrażające się w tym, że Sąd nie zajął stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, gdyż:
3. - nie odniósł się do faktu dokonanej już w roku 2009, czyli przed wejściem w życie zaskarżonego planu w dniu 25.12.2011r. (a nawet przed opracowaniem drugiej i trzeciej wersji jego projektu w latach 2010-2011) rozbiórki budynków przy ul. [...] ("Kamienicy [...] z dwoma oficynami"), wykazanych w zaskarżonym planie miejscowym (w jego części graficznej), jako obiekty nadal istniejące w dacie jego uchwalenia (17.11.2011r.) i jego wejścia w życie (25.11.2011r.), objęte nakazem (obowiązkiem) ich zachowania (§ 8 ust. 4 pkt 4 i w § 81 ust. 3 pkt 1 lit. b tiret pierwsze) ze względu na prezentowane wartości zabytkowe. Te nieistniejące przy ul. [...] obiekty, wraz z terenem skarżącej przy ul. [...], stanowią jedno wydzielenie wewnętrzne 4.1.c.[3], na którym obowiązują jednolite i szczególne, lokalne zasady jego zagospodarowania i zainwestowania (§ 2 pkt 399 i § 4 ust. 1 pkt 4). Pomimo, iż Sąd pierwszej instancji dysponował dowodami dotyczącymi rozbiórki zabytkowych budynków przy ul. [...] w roku 2009, które skarżąca załączyła przy skardze (dowody nr: 4-6 i 8-9), to jednak nie zajął stanowiska, jak w takiej sytuacji (już dokonanej ich rozbiórki) należy rozumieć ustanowiony tym aktem prawa powszechnie obowiązującego nakaz (obowiązek) ich zachowania, jako "nieliczne i wartościowe świadectwo historycznych form zagospodarowania obszaru objętego planem" (§ 8 ust. 4 pkt 4).
4. - podkreślając w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, iż skarżąca (jej poprzednik prawny) nie skorzystali z uprawnienia do wniesienia "merytorycznych uwag do planu w zakresie będącym przedmiotem skargi", mając do tego wielokrotną możliwość (str. 16 uzasadnienia) Sąd całkowicie pominął fakt, iż skarżąca uwag takich wnieść nie mogła, skoro nabyła prawa do terenu przy ul. [...] dopiero w dniu [...].2012r., czyli blisko rok po wejściu w życie (25.12.2011r.) zaskarżonego planu. Okoliczność tą skarżąca poświadczyła stosownymi dowodami (umową z dnia [...] 2012r., Rep. A Nr [...] i w wpisem do KW [...]), załączonymi przy jej piśmie procesowym z dnia [...].10.2012r. Nadto, skoro uprawnienie do wnoszenia uwag jest przyznane każdemu (art. 18 ust. 1 u.p.z.p.), a nie tylko podmiotowi legitymowanemu do wniesienia skargi w trybie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity: Dz. U. z roku 2001 Nr 142 poz. 1591 ze zm. - dalej u.s.g.), to z faktu nieskorzystania z tego uprawnienia, nikomu nie można czynić zarzutu. Tym bardziej skarżącej, którą Sąd uznał w zaskarżonym wyroku za legitymowaną do wniesienia skargi (str. 14-15 uzasadnienia). W tej sytuacji nie da się odtworzyć toku rozumowania Sądu przy artykułowaniu tego rodzaju zarzutu, skoro złożenie uwag nie warunkuje wniesienia skargi na plan miejscowy (o czym świadczy treść art. 101 u.s.g.) i nie zwalnia organu stanowiącego gminy od dochowania zasad tworzenia aktu prawa miejscowego (art. 15-16 u.p.z.p.) oraz równego traktowania podmiotów w tożsamej sytuacji prawnej w procedurze planistycznej (art. 6 ust. 2 u.p.z.p. i art. 32 ust. 1 Konstytucji RP).
5. 2. art. 151 w związku z art. 3 § 1 i 2 pkt 5 p.p.s.a. oraz art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a., przez jego błędne zastosowanie w sytuacji, w której brak było podstaw do oddalenia skargi,
6. 3. art. 147 § 1 p.p.s.a., w związku z art. 3 § 1 i 2 pkt 5 p.p.s.a. oraz art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. przez jego niezastosowanie w sytuacji, w której skarga miała uzasadnione podstawy i winna zostać uwzględniona.

Powyższe naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż oddalona zaskarżonym wyrokiem skarga miała usprawiedliwione podstawy i winna zostać uwzględniona w oparciu o przepis art. 147 § 1 p.p.s.a.

1. II. naruszenie prawa materialnego, tj.:
2. 1. art. 3 ust. 1, w związku z art. 1 ust. 2 pkt 1, 4, 6 i 7, art. 2 pkt 1, 12, 15-18, art. 4 ust. 1 i 2, art. 6 ust. 1 i 2 pkt 1, art. 15 ust. 2 pkt 6, art. 16 ust. 2 u.p.z.p., art. 32 ust. 1 Konstytucji RP i przepisów Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przez nadużycie władztwa planistycznego, polegające na dowolnym i sprzecznym z nakazaną do zachowania (5-kondygnacyjną, o wysokości w kalenicy 20m) zabudową przy ul. Spokojnej 3 (§ 8 ust. 4 pkt 4 i § 81 ust. 3 pkt 1 lit. b tiret pierwsze) określeniu wskaźników i parametrów zabudowy w § 81 ust. 2 pkt 2 lit. "c", pkt 3 lit. "c" i pkt 4 lit. "c" dla terenu (przy ul. [...]) i dla terenu skarżącej (przy ul. [...]), stanowiącego jedno wydzielenie wewnętrzne 4.1.c.[3], wskazane na Rysunku planu (§ 2 pkt 39 i § 4 ust. 1 pkt 4), na którym obowiązują wspólne dla tego terenu i odrębne, w stosunku do pozostałego terenu objętego planem miejscowym, zasady zagospodarowania (§ 2 pkt 39), statuujące lokalne wymagania szczególne dla inwestowania na nim i dla jego zagospodarowania (§ 4 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p.). Wskaźniki te i parametry pozostają w rażącej sprzeczności z innymi ustaleniami części tekstowej zaskarżonego planu miejscowego, w tym z postanowieniami jego Rozdziału 2 ("Przepisy obszarowe"), a w szczególności z ustaleniami jego § 5 ust. 1 pkt. 1 lit "f" tiret pierwsze i czwarte, oraz pkt 2 lit. "b" (określającymi zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego) oraz z § 8 ust. 4 pkt 4 i ust. 6 pkt 2 (określającymi zasady ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków), z postanowieniami Rozdziału 3 ("Przepisy szczegółowe dla terenów"), w tym z ustaleniami jego § 81 ust. 3 pkt 1 lit. "b" i z § 3 ust. 1 pkt 6 lit. "b" m.p.z.p. oraz z jego oznaczeniami graficznymi na Rysunku planu (Załącznika nr 1). Jest tak dlatego, że nie istnieje już w rzeczywistości materialnej zabudowa przy ul. [...], stanowiąca wg tekstu planu "wartościowe świadectwo historycznych form zagospodarowania obszaru objętego planem" (§ 8 ust. 4 pkt 4). Powyższe świadczy wprost o nadużyciu władztwa planistycznego (art. 3 ust. 1 u.p.z.p.), skoro w tej sytuacji zaskarżony plan wręcz wyklucza dochowanie takich wartości, jak wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury (art. 1 ust. 2 pkt 1 i art. 2 pkt 1 u.p.z.p.), ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków (art. 1 ust. 2 pkt 4 u.p.z.p.), wg treści ustalonych w nim ww. własnych zasad ich ochrony i kształtowania (§ 5 i § 8 m.p.z.p.). Tym samym nadużyto władztwa planistycznego wobec praw skarżącej, skoro nie wiadomo, wg jakich zasad może być realizowana zagospodarowanie i zainwestowanie jej terenu przy ul. [...], stanowiącego wraz z terenem przy ul. [...] jedno wydzielenie wewnętrzne - 4.1.c.[3],
3. 2. art. 6 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. oraz 32 ust. 1 i art. 64 ust. 2 Konstytucji RP, w związku z art. 4 ust. 2 u.p.z.p. przez brak równego traktowania skarżącej z innymi podmiotami w tożsamej sytuacji prawnej i bezzasadne ich różnicowanie, sprzeczne z konstytucyjną zasadą równości wszystkich wobec prawa i równej dla wszystkich ochrony prawa własności i innych praw majątkowych, polegającego na odmowie uznania, iż wydana jej poprzednikowi prawnemu decyzja o warunkach zabudowy jest tożsamym zobowiązaniem Miasta st. Warszawy, jakie przyjęto wobec innych podmiotów. Tym bardziej, że ustalenia tej decyzji były konfrontowane z ustaleniami projektu zaskarżonego planu i w analizie stanowiącej obligatoryjny jej załącznik uznano, iż przyjęte nią wskaźniki i parametry dochowują wszelkich wymogów ładu przestrzennego (art. 2 pkt 1 u.p.z.p.) i projektu planu, czyli podstawowej wartości i celu obu tych aktów (art. 1 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.), tj. decyzji o warunkach zabudowy i planu miejscowego. W tożsamej sytuacji, a jedynie dotyczącej innych podmiotów twórca projektu zaskarżonego planu miejscowego (Prezydent m.st. Warszawy) uwzględnił ustalenia, wydanych przez siebie ostatecznych decyzji o warunkach zabudowy, w kolejnych jego wersjach traktując je, jako zobowiązania Miasta i m.in. z tego powodu zmieniał treść tych projektów, co spotkało się z aprobatą organu uchwalającego zaskarżony plan miejscowy (Rady m.st. Warszawy). Świadczy o tym treść Załącznika nr 2 do zaskarżonej uchwały i uprzednich rozstrzygnięć organu wykonawczego gminy z dnia 27.01.2009r. (po I wyłożeniu projektu m.p.z.p.), z dnia 8.10.2010r. (po II wyłożeniu projektu m.p.z.p.) i z dnia 1.04.2011r. (po III wyłożeniu projektu m.p.z.p.). Powyższe dostatecznie dowodzi, że to różnicowanie sytuacji prawnej skarżącej i jej poprzednika prawnego dokonane zostało całkowicie dowolnie i bez istnienia jakichkolwiek kryteriów dla takiego zróżnicowania poszczególnych adresatów norm prawnych tego aktu prawa miejscowego, co godzi w konstytucyjną zasadę równości wszystkich wobec prawa (art. 32 ust. 1 Konstytucji RP) i w konstytucyjną zasadę równej dla wszystkich ochrony prawa własności i innych praw majątkowych (art. 64 ust. 2 Konstytucji RP),
4. 3. art. 15 ust. 1 pkt. 6 i art. 28 ust. 1 u.p.z.p. oraz przepisów Rozporządzenia Ml z roku 2003, w związku z art. 2 pkt 1, 15-17, art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 oraz art. 16 ust. 2 u.p.z.p. i przepisami Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20.06.2002r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz.U. Nr 100 poz. 908) przez całkowicie dowolne i sprzeczne z innymi postanowieniami zaskarżonego planu oraz nie dochowujące żadnych standardów ustalenie wskaźników i parametrów zabudowy oraz zagospodarowania terenu skarżącej przy ul. [...] (§ 81 ust. 2 pkt 2 lit. "c", pkt 3 lit. "c" i pkt 4 lit. "c" m.p.z.p.), tj. terenu stanowiącego łącznie z obecnie niezabudowanym terenem przy ul. [...] jedno wydzielenie wewnętrzne - 4.1.c.[3], na którym, wg treści tego planu (§ 2 pkt 39 i § 4 ust. 1 pkt 4 m.p.z.p.) winny obowiązywać tożsame i odrębne od innych terenów, lokalne i szczególne zasady jego zagospodarowania i zainwestowania, mające kształtować na nim ład przestrzenny, czyli "takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne" (art. 2 pkt 1 u.p.z.p.). Tych wymogów nie spełniają ww. zapisy zaskarżonego planu, skoro sprzecznie z § 2 pkt 7, § 4 pkt 2 i 4 Rozporządzenia Ml z roku 2003 oparto je na nieistniejących uwarunkowaniach, w tym o rzekomym braku wpisu zabytkowej "Kamienicy [...] z oficynami" przy ul. [...] do wojewódzkiej ewidencji zabytków (§ 4 ust. 4 pkt 4 m.p.z.p.), podczas gdy są one wpisane do tej ewidencji (MWKZ) od roku 2007 pod nr [...] i nadto w dniu [...].08.2007 została dla nich sporządzona tzw. "Biała karta", czyli "karta ewidencyjna zabytków architektury i budownictwa" (dowód nr 4), co jest wiedzą publicznie. Ten zabytek ewidencyjny został wykazany na Rysunku planu (Zał. nr 1), jako obiekt istniejący w dacie sporządzenia drugiej (z roku 2010) i trzeciej (z roku 2011) wersji jego projektu, czyli już po jego rozbiórce dokonanej w roku 2009 (dowody 8-9), co jest także wiedzą publiczną. W takiej wersji został uchwalony w dniu 17.11.2011 r. i wszedł w życie w dniu 25.12.2011 r. Zaskarżony plan, statuujący nakaz zachowania nieistniejących obiektów zabytkowych przy ul. Spokojnej 3 (§ 3 ust. 1 pkt 6 lit. "b", § 8 ust. 4 pkt 4 i § 81 ust. 3 pkt 1 lit. "b" tiret pierwsze). W konsekwencji tego rodzaju zapisy nie dochowują żadnych standardów (art. 2 pkt 15 u.p.z.p.), w tym również, co do zasad prawidłowej legislacji. Taka sytuacja jest niedopuszczalna, skoro zapisy zaskarżonego planu mają charakter normatywny, będąc przepisami prawa miejscowego (art. 14 ust. 8 u.p.z.p. i art. 87 ust. 2 Konstytucji RP) i wraz z innymi przepisami pełnią istotną rolę, bowiem określają zakres i sposób wykonywania praw do nieruchomości (art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.). Tym bardziej, że wskutek tych błędów nie wiadomo, wg jakich wskaźników i parametrów może nastąpić zagospodarowanie i zabudowa terenu przy ul. [...], stanowiącego jedno wydzielenie wewnętrzne (4.1.c.[3]), skoro nakazana do zachowania zabudowa przy ul. [...] (choć już od roku 2009 nieistniejąca), o parametrach i wskaźnikach wynoszących przed rozbiórką odpowiednio: wskaźnik maksymalnej intensywności zabudowy (3,5), wysokość zabudowy w metrach (20 m) i wysokość w kondygnacjach (5 kondygnacji), znacznie odbiega od parametrów i wskaźniki ustalonych dla terenu tego wydzielenia wewnętrznego (4.1.c.[3]) w postanowieniach § 81 ust. 2 pkt 2 lit. "c", pkt 3 lit "c" i pkt 4 lit. "c" m.p.z.p., wynoszących odpowiednio: wskaźnik maksymalnej intensywności zabudowy (2,5) maksymalna wysokość zabudowy w metrach (17 m) i min./max. wysokość zabudowy w kondygnacjach (4 kondygnacje). Oznacza to rażące naruszenie zasad sporządzenia zaskarżonego planu miejscowego (art. 15 u.p.z.p.) i standardów zapisywania jego ustaleń, zarówno w jego części tekstowej, jak i graficznej, co skutkuje koniecznością stwierdzenia jego nieważności w oparciu o przepis art. 28 ust. 1 u.p.z.p., bowiem każde naruszenie tych zasad wywołuje taki skutek.

Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Rada Miasta Stołecznego Warszawy, reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła o oddalenie tej skargi i zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Stosownie do postanowień art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę tylko nieważność postępowania w wypadkach określonych w § 2, z których żaden w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, stwierdzić bowiem należy, że zaskarżony wyrok pomimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.

Przede wszystkim zaznaczyć należy, że rozpoznawana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skarga [...] Sp. z o.o. w W. została wniesiona w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.). Powołany przepis wymaga dla skutecznego wniesienia skargi na uchwałę organu gminy wykazania nie tylko istnienia po stronie skarżących interesu prawnego, ale także naruszenia tego interesu. Interes prawny jest kategorią prawa materialnego, obejmuje uprawnienia oparte na prawie. Wnosząc skargę należy wykazać, że zaskarżana uchwała godzi w tak rozumiany interes prawny lub uprawnienie skarżących w rezultacie prowadząc do zmiany lub uszczuplenia ich sfery prawnej (do zniesienia, ograniczenia lub uniemożliwienia korzystania z prawa). Naruszony interes musi być bezpośredni i aktualny, realny.

W związku z tym, przyjmuje się, że do wniesienia skargi nie uprawnia istnienie jedynie potencjalnego zagrożenia naruszenia interesu prawnego strony skarżącej. Wskazuje się także, że o naruszeniu interesu prawnego w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym rozstrzyga zmiana w sytuacji prawnej skarżącego (wyrok NSA z dnia 20 listopada 2009 r., sygn. akt II OSK 1305/09).

Uwzględniając powyższe, dla możliwości przystąpienia przez Sąd do oceny, czy w niniejszej sprawie doszło do podnoszonego w skardze nadużycia władztwa planistycznego, wymagane było ustalenie ponad wszelką wątpliwość, że postanowienia przyjętego planu miejscowego godzą w prawa skarżącej Spółki przysługujące jej z tytułu własności działki znajdującej się na terenie objętym postanowieniami planu. Zgodzić się w tym względzie należy z dokonaną przez Sąd pierwszej instancji oceną, że o ile [...] Sp. z o.o. w W. posiada interes prawny w zaskarżeniu uchwały Rady m.st. Warszawy z dnia 17 listopada 2011 r. w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ulicy Okopowej, o tyle brak jest możliwości przyjęcia, że interes ten został naruszony, co pozbawia skarżącą możliwości skutecznego wniesienia skargi. Powyższa konkluzja wynika z całokształtu okoliczności sprawy, zwłaszcza z analizy przedstawionych akt planistycznych w zestawieniu z decyzją o warunkach zabudowy wydaną w odniesieniu do tej nieruchomości, na którą to decyzję powołuje się skarżąca Spółka.

Stwierdzić zatem należy, że ustalenia planu w niewielkim stopniu różnią się od wydanych warunków zabudowy, w niektórych zaś kwestiach określają nawet bardziej korzystne dla Spółki wskaźniki, na co słusznie zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji. W skardze zaś złożonej do Sądu kwestia wykazania naruszenia interesu prawnego została przez pełnomocnika skarżących pierwotnie Spółek, zupełnie pominięta, skupiając się na wykazaniu braku dochowania przez organ planistyczny takich wartości jak wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury, ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków przy konstruowaniu zapisów dla wszystkich budynków znajdujących się w tym samym wydzieleniu wewnętrznym. Uwzględnić zatem należy, że - jak przyjęto w piśmiennictwie - własny interes prawny oznacza, że nie można go opierać wyłącznie na sytuacji prawnej innego podmiotu, nawet jeżeli w konkretnej sprawie charakter związków tych podmiotów byłby nie tylko faktyczny, ale i prawny (tak Z. Niewiadomski w: Komentarzu do ustawy o samorządzie gminnym pod red. prof.

R. Hausera, wyd. C.H. Beck, 2011 r., str. 810). W niniejszej sprawie powoływana przez Spółkę niemożność odtworzenia zabytkowego zagospodarowania ulicy Spokojnej przy realizacji przyjętych w planie wskaźników i parametrów odnoszących się przede wszystkim do planowanej rewaloryzacji zabytkowych budynków, których właścicielem nie jest skarżąca, nie świadczy o naruszeniu jej własnego interesu prawnego. Również nie stanowi o naruszeniu zindywidualizowanego interesu prawnego skarżącej, jedynie ogólnie podnoszona i ewentualna sprzeczność postanowień części tekstowej i graficznej zaskarżonego planu, wobec niewykazania jej następstw w postaci ograniczenia lub pozbawienia konkretnych uprawnień przysługujących skarżącej lub nałożonych na nią obowiązków.

W świetle powyższego, zgodzić się należy z Sądem pierwszej instancji, iż z całokształtu okoliczności sprawy nie wynika, by postanowienia zaskarżonej uchwały naruszyły interes prawny skarżącej Spółki. Powyższe stwierdzenie czyniło jednakże nieuprawnionym dokonywanie przez Sąd rozważań dotyczących procedury uchwalania planu, jak również oceny legalności ingerencji organu planistycznego w prawa przysługujące skarżącej. Ocena taka mogłaby zostać dokonana, gdyby miało miejsce naruszenie interesu prawnego skarżącej, takowego zaś Sąd nie stwierdził.

W świetle powyższego stwierdzenie zawarte w uzasadnieniu wyroku, iż zaskarżona uchwała "nie narusza interesów prawnych skarżącego w sposób sprzeczny z prawem i z przekroczeniem władztwa planistycznego gminy", należało uznać za przedwczesne. Podobnie należy ocenić stwierdzenie, iż brak jest uchybień w procedurze uchwalania planu, której kontroli Sąd nie tylko nie dokonywał, ale też i nie mógł dokonać. Powyższe ma istotne znaczenie zwłaszcza wobec treści art. 101 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym, zgodnie z którym przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli w sprawie orzekał już sąd administracyjny i skargę oddalił. Uwzględnienie powyższej normy sprawia, że w zakresie ustaleń dotyczących praw i obowiązków ogółu adresatów tego aktu doszłoby do powagi rzeczy osądzonej.

W sytuacji zatem prawidłowego – co wykazano powyżej - stwierdzenia, że skarżącej nie przysługiwała legitymacja skargowa z uwagi na brak spełnienia przesłanki wymienionej w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, tj. braku naruszonego interesu prawnego, zasadnym było oddalenie skargi przez Sąd I instancji. Powyższe świadczy o braku usprawiedliwienia dla podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 151 w zw. z art. 3 § 1 i 2 pkt 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 1 § 1 i 2 ustawy ustrojowej. W tej sytuacji jako nieuzasadnione należy uznać pozostałe zarzuty naruszenia przepisów postępowania.

Nie zasługiwały również na uwzględnienie zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego. Powoływane w tej mierze argumenty kwestionujące podstawę rozstrzygnięcia wydanego przez Sąd I instancji nie mogły zaważyć na dokonanej przez Sąd ocenie, która zasadnie doprowadziła do oddalenia skargi. Stwierdzenie, iż nie istnieje już w rzeczywistości materialnej zabudowa przy ul. [...], stanowiąca według tekstu planu "wartościowe świadectwo historycznych form zagospodarowania obszaru objętego planem", nie mogło stać się podstawą do przyjęcia, że powyższa okoliczność godzi w przysługujące skarżącej Spółce uprawnienia. Podobnie, argumentem przemawiającym za przyznaniem legitymacji skargowej Spółce, nie mogła stać się obawa przed utratą walorów historycznych i architektonicznych zabudowy ul. [...] na skutek rozbiórki zabytkowych obiektów.

Z tych względów należało uznać, że zaskarżony wyrok odpowiada prawu.

W świetle powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.