Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 17 grudnia 2014 r., sygn. akt II SA/Gd 620/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę [...] Sp. z o.o. z siedzibą w S. na postanowienie Wojewody Pomorskiego z dnia [...] lipca 2014 r. znak [...] w przedmiocie udostępnienia akt w sprawie pozwolenia na budowę.
Jak wynika z akt sprawy, wnioskiem z dnia 30 grudnia 2013 r. spółka [...] Sp. z.o.o. siedzibą w W. wystąpiła do Prezydenta Miasta Gdyni o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego "[...]" z kotłownią i infrastrukturą techniczną oraz rozbiórki istniejących obiektów budowlanych przy ul. [...] w G., na działkach nr [...], obręb [...].
Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2014 r. Prezydent Miasta Gdyni, na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r. poz. 1409) nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia projektu budowlanego o szereg dokumentów.
Następnie pismem z dnia 18 marca 2014 r. prokurent [...] Sp. z o.o. złożył do Prezydenta Miasta Gdyni wniosek o wgląd do akt sprawy dotyczących pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego "[...]" z kotłownią i infrastrukturą techniczną oraz rozbiórki istniejących obiektów budowlanych przy ul. [...] w G., na działkach nr [...], obręb [...]. Wnioskodawca podniósł, że posiada przymiot strony tego postępowania, jako właściciel nieruchomości przy ul. [...] (wyodrębnionego lokalu), pozostającej w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu budowlanego.
Prezydent Miasta Gdyni postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] na podstawie art. 74 § 2 w zw. z art. 73 § 1 i art. 123 k.p.a. odmówił [...] Sp. z o.o. udostępnienia wglądu do akt tej sprawy, ponieważ spółka nie została uznana za stronę przedmiotowego postępowania. Na skutek zażalenia [...] Sp. z o.o., Wojewoda Pomorski postanowieniem z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] uchylił zaskarżone postanowienie z dnia [...] kwietnia 2014 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, z uwagi na konieczność wykazania, w jaki sposób organ badał kwestię przymiotu strony skarżącego.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Prezydent Miasta Gdyni postanowieniem z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...] na podstawie art. 74 § 2 w zw. z art. 73 § 1 i art. 123 k.p.a., odmówił udostępnienia wglądu do akt postępowania w sprawie przedmiotowego pozwolenia na budowę.
W uzasadnieniu postanowienia Prezydent wskazał, że na obecnym etapie postępowania wnioskodawca nie legitymuje się przymiotem strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.). Podkreślił, że dokonał analizy złożonego projektu budowlanego pod kątem wymogów zawartych w § 12, 18, 19, 20, 21, 23 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) uznając, że zostały one spełnione. Niezbadano natomiast zgodności projektu z wymogami zawartymi w § 13 i 60 tego rozporządzenia, z uwagi na brak analizy przesłaniania i zacieniania. Prezydent podkreślił, że postanowieniem z dnia [...] stycznia 2014 r. wezwał inwestora do uzupełnienia projektu budowlanego m.in. o szczegółową analizę przesłaniania i zacieniania.
Po uzupełnieniu projektu budowlanego będzie dokonana ponowna analiza wpływu inwestycji na nieruchomości sąsiednie. Gdy obszar oddziaływania projektowanego obiektu budowlanego powiększy się i nieruchomość skarżącego znajdzie się w jego zasięgu, wnioskodawca zostanie o tym powiadomiony, jak również o możliwości zapoznania się z aktami sprawy.
Na postanowienie Prezydenta Miasta Gdyni z dnia [...] czerwca 2014 r. zażalenie złożyła [...] Sp. z o.o. w S. Po rozpatrzeniu zażalenia Wojewoda Pomorski postanowieniem z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Gdyni z dnia [...] czerwca 2014 r.
W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy wskazał, że kluczową kwestią jest rozstrzygnięcie kwestii, czy skarżąca spółka jest stroną postępowania administracyjnego w sprawie pozwolenia na budowę opisanej inwestycji przy ul. [...]. Organ wyjaśnił, że w niniejszej sprawie krąg stron ustalany jest na podstawie art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 ustawy – Prawo budowlane. Wyjaśnił, że właściciel sąsiedniej nieruchomości nie w każdym przypadku będzie uznany za stronę postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, a tylko wówczas, gdy nieruchomość stanowiąca jego własność znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu. Sama potencjalna możliwość ograniczeń prawnych w sposobie zagospodarowania działki bez potrzeby skonkretyzowania rodzaju danego ograniczenia i realności jego powstania nie wystarcza do zaliczenia tej działki w obręb oddziaływania obiektu.
Wojewoda w uzasadnieniu postanowienia wskazał, że na obecnym etapie postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę brak jest podstaw do uznania skarżącej spółki za jego stronę. Dodatkowo, jego zdaniem przepis art. 140 k.c. nie daje skarżącej spółce przymiotu strony w niniejszym postępowaniu administracyjnym. Według organu na obecnym etapie tego postępowania brak jest dowodów, by planowana inwestycja miała ograniczać korzystanie przez spółkę z nieruchomości, na której znajduje się lokal mieszkalny będący jej własnością. Wojewoda podzielił stanowisko organu pierwszej instancji odnośnie kwestii utrudnień komunikacyjnych oraz wzmożonego hałasu wskazując, że zastrzeżenia te kreują jedynie interes faktyczny, a nie prawny. Wyjaśnił też, powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne, że brak udziału strony w postępowaniu przed organem pierwszej instancji nie pozbawia jej tego przymiotu w postępowaniu odwoławczym lub wznowieniowym.
Skargę na powyższe postanowienie Wojewody Pomorskiego z dnia [...] lipca 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku złożyła spółka [...] Sp. z o.o. z siedzibą w S. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 17 grudnia 2014 r. sygn. akt II SA/Gd 620/14 na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a. oddalił skargę.
W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że z akt administracyjnych wynika, iż zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę z opisanego wniosku inwestora skierowane zostało do stron postępowania – inwestora oraz K. B. ([...]). Skarżąca spółka, właścicielka lokalu mieszkalnego przy ul. [...] (wraz z udziałem we własności działki) nie była adresatem zawiadomienia o wszczęciu niniejszego postępowania.
Sąd podkreślił, że pozostaje w sprawie niesporne, chociaż nie było przedmiotem ustalenia przez organy, że skarżąca spółka jako właścicielka opisanego lokalu mieszkalnego i współwłaścicielka działki jest członkiem Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]" ul. [...] (właściciel działki nr [...]), zabudowanej trzema budynkami mieszkalnymi, działka wspólnoty sąsiaduje bezpośrednio z terenem projektowanej inwestycji (zob. pismo wspólnoty k. 44 akt administracyjnych oraz mapki dołączone do postanowienia drugiej instancji w sprawie sygn. akt II SA/Gd 620/14). Pozostaje również niesporne, że przedmiotowe postępowanie administracyjne zostało zawieszone (na wniosek inwestora), wskutek zobowiązania inwestora do uzupełnienia projektu budowlanego na podstawie art. 35 ustawy – Prawo budowlane, między innymi o analizę przesłaniania i zacieniania uwzględniającej budynki projektowane i istniejące. Jak zatem wynika z akt oraz niespornych okoliczności sprawy w postępowaniu administracyjnym dotyczącym przedmiotowej inwestycji nie zapadło rozstrzygnięcie kończące to postępowanie.
W ocenie Sądu istota sprawy sprowadza się do oceny, czy skarżącej spółce przysługuje przymiot strony w postępowaniu w sprawie przedmiotowego pozwolenia na budowę, brak tego przymiotu skutkował bowiem wydaniem postanowienia na podstawie art. 74 § 2 k.p.a. Badanie w tym przedmiocie, jak zasadnie wykazują skarżąca i organ, odbywa się nie w oparciu o regułę wynikającą z art. 28 k.p.a., lecz na podstawie art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 ustawy – Prawo budowlane. Przepisy odrębne, o których mowa w art. 3 pkt 20 ustawy – Prawo budowlane, są to wszystkie inne przepisy prawa powszechnie obowiązującego niż zawarte w ustawie – Prawo budowlane, a także przepisy wykonawcze do tej ustawy, wydane w oparciu o upoważnienie z art. 7 ust. 2 tej ustawy. Przede wszystkim, co jest istotne w okolicznościach niniejszej sprawy, są to przepisy dotyczące wzajemnego sytuowania różnych obiektów budowlanych. Należą do nich m.in. przepisy rozporządzeń określających warunki techniczne dla różnego rodzaju inwestycji, przepisy z zakresu zagospodarowania przestrzennego, ochrony środowiska, ochrony przyrody, prawa wodnego, zbiorowego zaopatrzenia w wodę i odprowadzania ścieków oraz dróg publicznych
Zdaniem Sądu te właśnie przepisy powinny być analizowane przez organy administracji, które mają zadecydować o uznaniu określonego podmiotu za stronę postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, oczywiście w takim zakresie, w jakim wymagają tego konkretne okoliczności sprawy. Istotne jest też, że nie można przy ocenie obszaru oddziaływania obiektu ograniczyć się do poprzestania na zbadaniu jego odległości od granic z zabudową na działce sąsiedniej, albowiem odległości te nie przesądzają same w sobie o wytyczeniu obszaru oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy – Prawo budowlane.
Należy zwrócić uwagę, że konstrukcja przepisu art. 28 ust. 2, będącego przepisem szczególnym wobec normy określonej w art. 28 k.p.a., stanowi urzeczywistnienie wyrażonej w art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy – Prawo budowlane zasady poszanowania występujących na obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich. W pierwszej kolejności za takie nieruchomości, poza nieruchomością inwestowaną, uznane mogą być nieruchomości bezpośrednio sąsiadujące z terenem inwestycji. Sąd podkreślił, że w tym kontekście zasadne są zarzuty skargi, które wywodzą przymiot strony postępowania w sprawie pozwolenia na budowę z przepisów innych niż techniczno-budowlane, gdyż przyjąć należy, że przepisy odrębne, o których mowa w cytowanym przepisie, są to przepisy, których zastosowanie powoduje jakiekolwiek ograniczenie w zagospodarowaniu terenu, z powodu istnienia w sąsiedztwie innego obiektu budowlanego.
Oznacza to, że nawet zachowanie normatywnych odległości między budynkami projektowanym i istniejącym nie oznacza jeszcze, że osoby mające tytuł prawny do nieruchomości znajdujących się w bezpośrednim sąsiedztwie projektowanego obiektu nie posiadają interesu prawnego, a zatem nie mogą być stroną w postępowaniu w sprawie o pozwolenie na budowę.
Sąd podkreślił, że w ustalonych przez organy administracji okolicznościach sprawy i zważywszy na zakres wymaganych uzupełnień złożonego projektu budowlanego, w tym jego dostosowanie do treści obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także sporządzenia analizy przesłaniania i zacieniania nie można postawić organom zarzutu, że w odniesieniu do skarżącej spółki obszar oddziaływania projektowanego obiektu, obecnie obejmujący działki inwestora oraz K. B., nieobejmujący natomiast lokalu mieszkalnego stanowiącego własność spółki, wyznaczony został wadliwie. W bezpośrednim sąsiedztwie projektowanej inwestycji znajdują się budynki mieszkalne pozostające własnością Wspólnoty Mieszkaniowej Osiedla "[...]" ul. [...] w G. (której członkiem jest skarżąca spółka), a analiza przesłaniania i zacieniania będzie dotyczyła wzajemnego wpływu między budynkiem projektowanym a budynkami pozostającymi w tym sąsiedztwie.
Już sama konieczność sporządzenia takiej analizy oznacza, że budynki Wspólnoty Mieszkaniowej Osiedla "[...]" znajdujące się w bezpośrednim sąsiedztwie pozostają w obszarze oddziaływania przedmiotowego projektowanego obiektu, a właścicieli lokali mieszkalnych posiadających też udziały w działce gruntu reprezentuje właśnie wspólnota.
Sąd podkreślił, że inną rzeczą jest natomiast, czy przymiot strony tego postępowania będą posiadali poszczególni członkowie wspólnoty – właściciele lokali mieszkalnych położonych w tych budynkach. W tej kwestii Sąd zauważa jedynie, że nie ma automatyzmu – nie wszyscy członkowie wspólnoty będą posiadali indywidualny interes prawny wywodzony z art. 28 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane. Ustalony w toku niniejszego postępowania brak przymiotu strony u skarżącej spółki na ten czas nie budzi zatem wątpliwości, przy czym zdaniem Sądu, co dla tej sprawy nie ma jednak znaczenia, stroną postępowania w sprawie przedmiotowego pozwolenia na budowę powinna być Wspólnota Mieszkaniowa "[...]", reprezentująca wszystkich swoich członków.
Zdaniem Sądu gdyby w niniejszej sprawie, we wpadkowej kwestii dotyczącej udostępnienia akt, badać i wyjaśniać status strony postępowania w sprawie pozwolenia na budowę w takim zakresie, jak tego domaga się skarżąca spółka, doszłoby w rezultacie do przeprowadzenia incydentalnego postępowania w tej kwestii w sytuacji, gdy jednak weryfikowanie interesu prawnego strony odbywa się na każdym etapie postępowania głównego, jednakże materialnie powiązane jest z rozstrzygnięciem sprawy. Natomiast, co podkreślił trafnie wojewoda, Kodeks postępowania administracyjnego zawiera przepisy umożliwiające skarżącemu obronę swych interesów w postępowaniu przed organami administracji i następnie przed sądem administracyjnym. Z tych względów Sąd uznał, że mimo częściowo błędnego uzasadnienia stanowisko organów jest prawidłowe – skoro skarżąca spółka nie posiada obecnie przymiotu strony niniejszego postępowania, nie może skutecznie domagać się udostępnienia akt administracyjnych w zakresie określonym w przepisie art. 73 § 1 k.p.a. W sytuacji ubiegania się o dostęp do akt podmiotów nieposiadających przymiotu strony dostęp w trybie art. 73 k.p.a. jest niemożliwy. Natomiast naruszenie przez organy przepisu art. 107 § 3 k.p.a. nie miało charakteru istotnie wpływającego na wynik sprawy.
Sąd wskazał na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 maja 2013 r., sygn. akt II OSK 2679/11, który rozważał też kwestię formy rozstrzygnięcia na podstawie art. 74 § 2 k.p.a. w sytuacji braku przymiotu strony składającego wniosek na podstawie art. 73 § 1 k.p.a. Otóż na mocy art. 1 pkt 20 ustawy z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 6, poz. 18 ze zm.) zmianie uległ art. 126 k.p.a. poprzez rozszerzenie odesłania dotyczącego postanowień wydawanych w sprawach wpadkowych o art. 105 k.p.a. Znaczenie powyższej zmiany dla omawianego problemu zakresu stosowania art. 74 § 2 k.p.a. upatrywać należy w odstąpieniu przez ustawodawcę od dotychczasowego stanowiska, które nie pozwalało na umorzenie, na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., postępowania wpadkowego w sprawie rozstrzyganej w drodze postanowienia.
W obowiązującym stanie prawnym kwestia bezprzedmiotowości postępowania zainicjowanego w sprawie wpadkowej została poddana regulacji art. 105 § 1 k.p.a., co oznacza, że w przypadkach bezprzedmiotowości postępowania w rozumieniu wskazanego przepisu organ jest zobowiązany do wydania postanowienia orzekającego o umorzeniu postępowania dotyczącego danej kwestii procesowej. Bezprzedmiotowość postępowania może wynikać z faktu, że zostało ono uruchomione z inicjatywy podmiotu nieuprawnionego. NSA przyjął wobec tego, że stwierdzenie przez organ, do którego wpłynął wniosek o udostępnienie akt sprawy, że wnioskodawca nie posiada interesu prawnego w postępowaniu, prowadzić powinno w aktualnym stanie prawnym do umorzenia postępowania w sprawie udostępnienia akt sprawy na podstawie art. 105 § 1 w związku z art. 126 k.p.a. Zgadzając się z przedstawionym stanowiskiem Sąd w niniejszej sprawie jednak zauważył, że skutek postanowienia o odmowie udostępnienia akt z przyczyny podmiotowej jest taki sam, jak postanowienia o umorzeniu postępowania z tej przyczyny.
Zatem nawet przyjęcie, że organy w niniejszej sprawie naruszyły przepis art. 105 k.p.a. w związku z art. 126 k.p.a. nie mogłoby skutkować uchyleniem zaskarżonego postanowienia, bo jednak naruszenie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy.
Skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego od powyższego wyroku WSA w Gdańsku z dnia 17 grudnia 2014 r. wniosła spółka [...] Sp. z o.o. zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) w postaci:
- 1) art. 141 § 4 p.p.s.a. wyrażające się w wewnętrznej sprzeczności i niejasności uzasadnienia zaskarżonego wyroku w sytuacji, gdy Sąd przyjął, iż brak przymiotu strony skarżącej spółki "na ten czas" nie budzi wątpliwości, podczas gdy ani Sąd, ani organy II i I instancji nie dysonowały "na ten czas" tzw. analizą przesłaniania i zacieniania;
- 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ w zw. z art. 134 § 1 w zw. z art. 151 w zw. z art. 141 § 4 w zw. z art. 135 p.p.s.a. polegające na nieuwzględnieniu skargi i nieuchyleniu zaskarżonego postanowienia Wojewody Pomorskiego z dnia [...] lipca 2014 r. jak też poprzedzającego go postanowienia organu I instancji, a w konsekwencji na niezasadnym oddaleniu skargi, pomimo iż postanowienia zostały wydane z naruszeniem przepisów art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego i art. 73 § 1 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie przez organ II i I instancji i odmowę uznania skarżącej spółki za stronę postępowania, a w konsekwencji odmowę wglądu do akt, w sytuacji gdy skarżąca spółka posiadała swój indywidualny interes prawny z uwagi na wzajemne przesłanie i zacienienie budynków;
- 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 w zw. z art. 135 p.p.s.a. polegające na nieuwzględnieniu skargi i nieuchyleniu ww. w pkt 2 skargi postanowień, a w konsekwencji na niezasadnym oddaleniu skargi, pomimo iż postanowienia zostały wydane z naruszeniem przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 w zw. z art. 126 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. jako że zostały wydane bez podjęcia niezbędnych czynności w celu wyjaśnienia stanu faktycznego i bez uzyskania analizy (opinii) przesłaniania i zacienienia lokalu skarżącego przez projektowane budynki, zachowania naturalnego oświetlenia budynków sąsiadujących z projektowanym, które to naruszenia przepisów miały istotny wpływ na wynik sprawy.
Skarżąca kasacyjnie Spółka zarzuciła również, na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a., naruszenie przepisów prawa materialnego – art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 – Prawa budowlanego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie poprzez odmowę uznania skarżącej spółki za stronę postępowania, a w konsekwencji odmowę wglądu do akt, w sytuacji gdy skarżąca spółka posiadała swój indywidualny interes prawny.
Skarżąca kasacyjnie Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy WSA w Gdańsku do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania.
W niniejszej sprawie nie dostrzeżono okoliczności mogących wskazywać na nieważność postępowania sądowoadministracyjnego.
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Na wstępie należy zauważyć, że przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie była odmowa udostępnienia wglądu do akt w sprawie pozwolenia na budowę, które jest postępowaniem głównym i tylko w tym postępowaniu może mieć miejsce ustalenie czy skarżąca ma przymiot strony. Wbrew oczekiwaniom strony skarżącej w postępowaniu wpadkowym, jakim jest odmowa udostępnienia wglądu do akt, nie można było ustalić, czy skarżąca ma przymiot strony w postępowaniu głównym. Użyty w sprawie zwrot "na ten czas" oznacza datę wydania zaskarżonego postanowienia, co należy rozumieć, że ponieważ w tej dacie organy nie dysponowały jeszcze analizą przesłaniania i zacieniania, nie miały dostatecznych przesłanek aby Spółkę z o.o. [...] uznać za stronę. Niewykluczone, że aktualnie w dacie wydania tego wyroku kwestia ta została już ostatecznie wyjaśniona. Zaskarżone postanowienie ani zaskarżony wyrok ostatecznie nie przesądzają o tym, czy Spółka z o.o. [...] powinna mieć w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę przymiot strony czy też nie, bowiem to może być przedmiotem rozstrzygnięcia w postępowaniu głównym.
Nie można więc uznać zasadności zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., bowiem uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie niezbędne elementy, wymagane powyższym przepisem. Poza tym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie występuje wewnętrzna sprzeczność i niejasność. Zwrot "na ten czas" w okolicznościach tej sprawy ma charakter warunkowy, uzależniający status Spółki skarżącej od wyniku analizy przesłaniania i zaciemnienia, której wykonanie organ nakazał inwestorowi w postanowieniu z dnia [...] stycznia 2014 r. Nie można zaskarżonego postanowienia ani postanowienia je poprzedzającego traktować jako ostatecznej odmowy uznania skarżącej spółki za stronę postępowania. To czy spółka skarżąca ma swój własny interes prawny z uwagi na wzajemne przesłanianie i zaciemnianie budynków, okaże się po przedstawieniu przez inwestora analizy w tym zakresie. Na tym etapie postępowania, przy braku wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, nie można skutecznie zarzucać naruszenia art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Pr.bud., jest to wniosek przedwczesny.
Wykonanie obowiązków przez inwestora nałożonych postanowieniem z dnia [...] stycznia 2014 r., powinno wyjaśnić, czy spółka skarżąca powinna mieć przymiot strony w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę i co do dalszych losów tego postępowania. W związku z powyższym nietrafne są także zarzuty naruszenia przepisów postępowania, wymienionych w pkt 2 skargi kasacyjnej. W punkcie 3 skargi kasacyjnej zarzucono naruszenie tych samych przepisów postępowania co w pkt 2 jednak z odniesieniem do innych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, które rzekomo zostały też naruszone. Naruszenie tych przepisów mogło by być uzasadnione, gdyby dotyczyło postępowania głównego – o wydanie pozwolenia na budowę, a nie postępowania wpadkowego jak w tym przypadku. Zresztą należy zauważyć, że postępowanie główne faktycznie zostało wstrzymane na skutek wydania postanowienia z dnia [...] stycznia 2014 r., do czasu wykonania obowiązków nałożonych na inwestora tym postanowieniem.
A w dalszej kolejności, jak wynika z akt sprawy, postępowanie o wydanie pozwolenia na budowę, na wniosek inwestora zostało zawieszone. Nie można więc czynić zarzutu niewyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w powyższych okolicznościach, skoro właśnie z tego powodu wydano ww. postanowienie i zawieszono postępowanie.
W pkt 3 skargi kasacyjnej właściwie trudno zrozumieć o co autorowi skargi kasacyjnej chodzi, gdyż zawarto tam argumentację wzajemnie się wykluczającą, zapewne jednak nie jest to zarzut, który mógłby podważyć rozstrzygniecie zawarte w zaskarżonym wyroku.
W odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego, zamieszczonego w pkt II skargi kasacyjnej należy stwierdzić, że przedwczesne jest mówienie o niewłaściwym zastosowaniu wymienionych tam przepisów Prawa budowlanego, gdyż kwestia przymiotu strony Spółki skarżącej jest wyjaśniana przez organy, jak wynika z przedstawionych akt sprawy. I na tym etapie postępowania trudno przesądzić, czy skarżąca Spółka powinna mieć przymiot strony w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę. Co do zasady w tego typu sprawach stroną postępowania powinna być wspólnota mieszkaniowa, która reprezentuje swoich członków na zewnątrz, co nie wyklucza możliwości, że w niektórych przypadkach mogą również mieć przymiot strony poszczególni członkowie wspólnoty, jeśli wykażą swój własny indywidualny interes prawny w postępowaniu. Sam fakt bycia właścicielem lokalu mieszkalnego, posiadającym też udziały w działce gruntu, nie świadczy jeszcze o istnieniu odrębnego interesu prawnego od tego, do którego reprezentowania w imieniu swoich członków upoważniona jest wspólnota mieszkaniowa.
Spółka skarżąca może subiektywnie mieć przekonanie, że w tej sprawie "posiada swój indywidualny interes prawny", ocena tego poglądu będzie należała jednak do organu administracji architektoniczno-budowlanej.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego żaden z zarzutów skargi kasacyjnej nie zasługiwał na uwzględnienie, bowiem zaskarżony wyrok jest zgodny z prawem.
Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.