Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 11 stycznia 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 1063/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę T. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2005 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie nakazu rozbiórki.
W uzasadnieniu orzeczenia Sąd I instancji podał, że decyzją z dnia [...] czerwca 2001 r., znak: [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w N. nakazał J. K. – byłemu współwłaścicielowi działki i inwestorowi oraz T. K. – obecnemu właścicielowi nieruchomości – rozbiórkę samowolnie wybudowanego w 2000 r. budynku gospodarczo-garażowego na działce nr 2944 położonej w N. przy ul. S. Decyzja powyższa została uchylona decyzją Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2002 r., znak: [...], przy czym organ odwoławczy nakazał wykonanie rozbiórki wyłącznie T. K. Decyzja ta została skontrolowana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, który wyrokiem z dnia 20 lipca 2004 r., sygn. akt SA/Rz 775/02 oddalił skargę T. K. W dniu 10 stycznia 2005 r. J. K., działający w charakterze pełnomocnika syna T. K., złożył wniosek o wznowienie postępowania podnosząc, że syn przebywał w USA i nie był uczestnikiem postępowania. Wprawdzie T. K. udzielił ojcu pełnomocnictwa, ale pełnomocnik ze względu na wiek i zły stan zdrowia nie był w stanie właściwie reprezentować syna w postępowaniu administracyjnym i sądowym.
Po rozpatrzeniu wniosku, Podkarpacki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] kwietnia 2005 r., znak: [...] odmówił wznowienia postępowania w opisanej sprawie. Organ podniósł, że J. K. – pełnomocnik T. K. brał udział na każdym etapie postępowania. Rozstrzygnięcie powyższe zostało utrzymane w mocy przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, decyzją z dnia [...] czerwca 2005 r., znak: [...]. Organ odwoławczy zauważył, że decyzja o nakazie rozbiórki została doręczona pełnomocnikowi T. K. w dniu 21 marca 2002 r., zatem wniosek o wznowienie postępowania, jako złożony w dniu 7 stycznia 2005 r., należy uznać za spóźniony. Uchybiono bowiem terminowi określonemu w art. 148 § 1 k.p.a.
Na powyższą decyzję skargę do sądu administracyjnego złożył T. K. W skardze podniesiono, że mimo udzielenia pełnomocnictwa przez skarżącego w postępowaniu administracyjnym, jego interesy nie były należycie reprezentowane ze względu na zły stan zdrowia ojca. Skarżący stwierdził nadto, że o treści decyzji organu odwoławczego, nakazującej rozbiórkę, dowiedział się kilka dni przed wystąpieniem o wznowienie postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga jest niezasadna. Sąd przypomniał, że decyzja, której dotyczy wniosek o wznowienie postępowania, została pełnomocnikowi skutecznie doręczona w dniu 21 marca 2002 r., zgodnie z art. 40 § 2 k.p.a., natomiast wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, oddalający skargę T. K. na powyższą decyzję (w której podniesiono także zarzut z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.), uprawomocnił się w dniu 28 lipca 2004 r.
W ocenie Sądu słusznie zatem organy odmówiły wznowienia postępowania, bowiem wniosek w tej sprawie został złożony z uchybieniem ustawowego miesięcznego terminu, o jakim mowa w art. 148 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Od powyższego wyroku T. K. złożył skargę kasacyjną, wnosząc o jego zmianę i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
W skardze kasacyjnej zarzucono Sądowi I instancji naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie przepisów art. 148 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 33 i art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., polegające na bezzasadnym uznaniu, że strona była należycie reprezentowana w postępowaniu przed organami administracyjnymi oraz, że była prawidłowo zawiadamiana o czynnościach procesowych. W ocenie skarżącego w niniejszej sprawie należy przyjąć, że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, a tym samym że zachodzą okoliczności uzasadniające wznowienie postępowania.
W uzasadnieniu zarzutów skargi kasacyjnej podniesiono, że J. K. nie był w stanie prawidłowo wykonywać funkcji pełnomocnika, z uwagi na bardzo zły stan zdrowia i podeszły wiek, co doprowadziło do sytuacji, w której interes strony nie był w toku postępowania należycie chroniony. Świadczy o tym obszerna dokumentacja medyczna dołączona do akt sprawy, z której jasno wynika, że J. K. nie tylko nie mógł osobiście uczestniczyć w czynnościach procesowych, lecz także nie był w stanie redagować pism procesowych.
W skardze kasacyjnej zarzucono także, że w niniejszej sprawie nie doręczano pism bezpośrednio stronie. W ocenie skarżącego ustanowienie pełnomocnika jedynie rodzi dodatkową powinność organu doręczania pism temu pełnomocnikowi, jednakże nie wyłącza obowiązku dokonywania doręczeń stronie.
Pismem z dnia 5 kwietnia 2006 r. J. K. złożył odpowiedź na skargę kasacyjną, w której poparł stanowisko skarżącego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Stosownie do brzmienia art. 183 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z przesłanek wymienionych w § 2 cyt. przepisu nie wystąpiła.
W związku ze sposobem zredagowania skargi kasacyjnej wyjaśnić należy, że związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami zaskarżenia ma ten skutek, iż rola jego ogranicza się wyłącznie do weryfikacji zarzutów sformułowanych w skardze kasacyjnej w ramach powołanych podstaw zaskarżenia. Tak więc nie może on badać zgodności zaskarżonego wyroku z przepisami prawa niewymienionymi w skardze kasacyjnej.
Zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty oparte zostały na drugiej podstawie kasacyjnej, wymienionej w pkt 2 art. 174 – ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tj. naruszeniu przez Sąd I instancji art. 148 § 1 k.p.a. w zw. z art. 33 i 145 § 1 pkt 4 k.p.a.
Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu należy przede wszystkim zauważyć, że stosownie do brzmienia art. 1 § 1 i 2 – ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sadów administracyjnych, sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, nie podejmując rozstrzygnięć merytorycznych. Nie stosując więc bezpośrednio wymienionych w skardze kasacyjnej przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego Sąd I instancji nie mógł ich naruszyć.
Zawarte w zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji rozstrzygniecie wydane zostało na podstawie art. 149 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 148 § 1 cyt. ustawy. Przyczyną bowiem, z powodu której odmówiono wznowienia postępowania było uchybienie przez skarżącego terminowi określonemu w art. 148 § 1 k.p.a.
Kontrola Sądu I instancji sprowadzała się zatem wyłącznie do oceny czy zaprezentowane przez organy w zaskarżonej decyzji stanowisko jest zgodne z przepisami prawa.
Oddalając skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podzielił pogląd organów administracji, iż wniosek o wznowienie postępowania złożony został po upływie terminu przewidzianego w art. 148 § 1 k.p.a. Podważając stanowisko Sądu wnoszący skargę kasacyjną nie wskazał żadnych przepisów postępowania zawartych w ustawie – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które miałyby być naruszone przez Sąd. Czyni to niemożliwym kompletne odniesienie się do zawartych w uzasadnieniu skargi kasacyjnej stwierdzeń.
Już tylko ubocznie należy zauważyć, że opierając się na niepodważanych przez skarżącego ustaleniach, dotyczących skutecznego doręczenia jego pełnomocnikowi decyzji z dnia 19 marca 2002 r. uznać należy za trafne wyrażone w zaskarżonym wyroku stanowisko, iż wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją złożony został po upływie wymaganego terminu.
Brak usprawiedliwionych podstaw prawnych złożonej w niniejszej sprawie skargi kasacyjnej czyni zasadnym jej oddalenie (art. 184 – p.p.s.a.)