Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 13 listopada 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 1096/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę G. G. i S. M. na postanowienie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Warszawie z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej.
Jak wynika z akt sprawy, po rozpoznaniu wniosku Gminy Lesznowola Starosta Piaseczyński decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] na podstawie art. 140 ust. 1 w związku z art. 9 ust. 2 pkt 2, art. 122 ust. 1 pkt 1 i 3, art. 127, art. 135 pkt 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne (tekst jednolity Dz.U. z 2005 r. Nr 239, poz. 2019 ze zm.), art. 104 k.p.a, udzielił Gminie Lesznowola pozwoleń wodnoprawnych na:
- 1. przebudowę urządzenia wodnego – rowu nr 25a, biegnącego wzdłuż ul. [...], obręb [...], w miejscowości Łazy gmina Lesznowola polegającą na wykonaniu:
- a) dwóch przepustów o średnicy 600 mm, o długości L = 6,00 m każdy, pod zjazdami na działki prywatne w km 0+541 do 0+547 i 0+562 do 0+568, na działkach o nr ewid. [...] i [...] oraz [...] i [...] o wskazanych w decyzji współrzędnych geograficznych,
- b) umocnień skarp i dna rowu nr 25a w km 0+526 do 0+541, 0+547 do 0+562 i 0+568 do 0+570, na działkach o nr ewid. [...],[...] i [...] o wskazanych w decyzji współrzędnych geograficznych:
- c) wylotu wód drenarskich o średnicy Q 200 mm i rzędnej dna 115,31 m n.p.m., na lewej skarpie ww. rowu nr 25a, w km [...] (dz. nr ewid. [...]),
- 2. wykonanie drenażu (dwóch sączków drenarskich Q 160 mm i o długości 10,00 m każdy), pod skarpą nasypu projektowanego ciągu pieszo-rowerowego wraz z 1 studzienką rewizyjną Q 425 mm, na dz. nr ewid. [...], obręb [...] w m. [...], gm. [...],
- 3. szczególne korzystanie z wód, tj. odprowadzanie wód w ilości max. 3,85 l/s z projektowanego drenażu wylotem drenarskim 200 mm, do rowu odwadniającego 25a, w km 0+569, działka nr ewid. [...], obręb [...], w m. [...], gmina [...].
Postanowieniem z dnia [...] marca 2012 r., Starosta Piaseczyński działając na podstawie art. 113 § 1 k.p.a sprostował z urzędu błędy pisarskie w decyzji własnej z dnia [...] lutego 2012 r., znak: [...] w następujący sposób:
- – występującą w wierszu 10 na str. 1 decyzji datę "05.12.2012" zastępuje się datą "05.12.2011"
- – występującą w wierszu 40 na str. 2 decyzji datę "05.12.2012" zastępuje się datą "05.12.2011".
Zażalenia na powyższe postanowienie wnieśli G. G. oraz S. M. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Warszawie działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 4, art. 148 § 2 oraz art. 149 § 3 k.p.a., po rozpatrzeniu zażaleń utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że w myśl art. 113 k.p.a. Starosta Piaseczyński jako organ uprawniony mógł sprostować z urzędu lub na wniosek błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez siebie decyzjach, co też uczynił zaskarżonym postanowieniem.
Jednocześnie organ odwoławczy podniósł, że organ I instancji w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania a później w decyzji, w trakcie pisania błędnie wpisał datę "5 grudnia 2012 r." zamiast prawidłowo datę "5 grudnia 2011 r." O fakcie wszczęcia postępowania wnoszący zażalenie zostali zawiadomieni a więc mieli możliwość zapoznania się z dokumentacją oraz złożenia uwag i wniosków w terminie 14 dni od dnia otrzymania zawiadomienia.
Skargi na powyższe postanowienie wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie S. M. i G. G. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 listopada 2012 r. sygn. akt IV SA/Wa 1096/12, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a. oddalił skargę.
W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że postępowanie w niniejszej sprawie toczyło się w oparciu o art. 113 § 1 k.p.a., w myśl którego organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony sprostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach.
Sąd podkreślił, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalonym jest pogląd, że sprostowaniu (rektyfikacji) w trybie art. 113 § 1 k.p.a. podlegają wyłącznie błędy i omyłki nieistotne. Podstawą klasyfikacji wadliwości aktu administracyjnego jest wpływ wad na treść aktu. Wadliwość istotna musi spowodować uchylenie decyzji w trybie środków zaskarżenia (zwyczajnych i nadzwyczajnych). Usunięcie wad nieistotnych następuje w trybie rektyfikacji decyzji, który ze względu na rodzaj wadliwości decyzji, nie może doprowadzić do wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego. Normatywna treść art. 113 § 1 k.p.a. odpowiada normatywnej treści art. 350 § 1 k.p.c., zatem dorobek orzecznictwa i piśmiennictwa na tle obu tych przepisów może być użyteczny w postępowaniu administracyjnym i sądowoadministracyjnym. Ustawodawca wskazuje, że sprostowaniu podlegają błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach.
Błędem pisarskim jest widoczne wbrew zamierzeniu władzy niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia albo widoczne niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Inne oczywiste omyłki to co do istoty swojej stojące na równi z błędami pisarskimi lub rachunkowymi, a zatem tylko omyłki polegające na tym, że w decyzji wyrażono coś, co widocznie jest niezgodne z myślą wyrażoną niedwuznacznie przez władzę, a co zostało wypowiedziane tylko przez przeoczenie, niewłaściwy dobór słów. Do oczywistych omyłek zalicza się podanie np. niewłaściwej daty w decyzji, w której podany rok wydania oznaczony jest liczbą pięciocyfrową. Oczywistość omyłki można stwierdzić porównując tekst decyzji z tekstem niektórych dokumentów, znajdujących się w aktach sprawy. Oczywistość omyłki może wynikać z sekwencji zdarzeń procesowych (np. bezpośredniego związku między orzeczeniem I instancji, wywiedzionym odeń środkiem odwoławczym a orzeczeniem organu odwoławczego).
Na równi z błędami pisarskimi należy potraktować błędy tekstu decyzji spowodowane wadliwą obsługą edytora tekstu komputera i sporządzenie wydruku z tekstami obcymi rozpatrywanej sprawie, bo mechanicznie włączonymi do któregoś z elementów decyzji.
W ocenie Sądu błędne oznaczenie w treści decyzji Starosty Piaseczyńskiego daty (roku) złożenia wniosku stanowiło oczywistą omyłkę pisarską. Nie ulega wątpliwości, iż błąd ten był powielany przez organ I instancji w toku całego postępowania. Niemniej jednak okoliczność ta wbrew podniesionym przez skarżących zarzutom nie może mieć wpływu na treść zaskarżonych postanowień. Prosta weryfikacja akt administracyjnych sprawy wskazuje w sposób niebudzący wątpliwości, iż wniosek Gminy Lesznowola wszczynający postępowanie w sprawie został złożony w dniu 5 grudnia 2011 r., a nie jak wskazano w decyzji 5 grudnia 2012 r. Ponadto już sama okoliczność, iż sporny wniosek wszczynał postępowanie, które zakończone zostało wydaniem decyzji w dniu [...] lutego 2012 r. podważa argumentację skarżących, iż sądzili oni, że postępowanie to zostanie dopiero rozpoczęte w grudniu 2012 r.
Sąd podniósł, iż skarżący otrzymali zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie pozwolenia wodnoprawnego, a tym samym przy zachowaniu minimum staranności chociażby z uwagi na wątpliwości właśnie co do "niespójnej" daty wszczęcia postępowania mogli oni zapoznać się z aktami sprawy już na etapie wydawania spornej decyzji. Tym samym podnoszone przez skarżących zarzuty co do wprowadzenia ich w błąd poprzez błędne podanie daty wniosku już na etapie prowadzenia postępowania przez organ I instancji w ocenie Sądu nie mają wpływu na uznanie, iż w sprawie doszło do oczywistej omyłki pisarskiej polegającej na błędnym podaniu daty wniosku wszczynającego postępowanie, który znajduje się w aktach sprawy i pozwala na weryfikację zaistniałej omyłki w trybie art. 113 § 1 k.p.a. Jednocześnie Sąd wskazał, iż w zaskarżonym postanowieniu Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Warszawie oprócz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a stanowiącego postawę rozpoznania sprawy organ ten błędnie przywołał art. 145 § 1 pkt 4, art. 148 § 2 oraz art. 149 § 3 k.p.a, które to przepisy dotyczą postępowania wznowieniowego. W ocenie jednak Sądu mając na uwadze całokształt sprawy w tym treść uzasadnienia zaskarżonego postanowienia Sąd uznał, iż okoliczność ta nie miała wpływu na rozstrzygnięcie.
Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Warszawie z dnia 13 listopada 2012 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł G. G. zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:
- 1. art.145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez niezastosowanie środków adekwatnych do stwierdzonych uchybień organu administracyjnego;
- 2. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niewyjaśnienie w uzasadnieniu wyroku podstaw prawnych rozstrzygnięcia, tj. przyczyn nieuwzględnienia skargi przy jednoczesnym stwierdzeniu uchybień działania organu administracyjnego.
Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania.
W niniejszej sprawie nie dostrzeżono okoliczności mogących wskazywać na nieważność postępowania sądowoadministracyjnego.
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw wskazując na naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ oraz art. 141 § 4 p.p.s.a., tym bardziej, że nieomalże identycznej treści została złożona skarga kasacyjna od wyroku WSA w Warszawie oddalającego skargę na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Warszawie o udzieleniu pozwolenia wodnoprawnego.
Pozbawione jakichkolwiek podstaw są twierdzenia skargi kasacyjnej, że skarżący został pozbawiony, bądź w znacznym stopniu ograniczony w prawach strony, podobnie jak i to, że nie uczestniczył w postępowaniu administracyjnym poprzedzającym wydanie decyzji administracyjnej z dnia [...] lutego 2012 r.
Ewidentny błąd organu w dacie złożenia wniosku o wszczęcie postępowania w sprawie udzielenia pozwoleń wodnoprawnych, popełniony w zawiadomieniu z dnia 5 stycznia 2012 r. o wszczęciu postępowania wodnoprawnego, takich konsekwencji nie wywołał, gdyż skarżący gdyby chciał, mógł wyjaśnić ewentualne wątpliwości związane z datą wszczęcia postępowania administracyjnego.
O to, że skarżący nie zainteresował się sprawą, o wszczęciu której został zawiadomiony, nie można obwiniać organu, który wpisał błędną datę wszczęcia postępowania, chociaż z kontekstu tego zawiadomienia jednoznacznie wynikało, że "zostało wszczęte postępowanie w sprawie udzielenia pozwoleń wodnoprawnych", co logicznie rzecz biorąc, byłoby niemożliwe w dacie zawiadomienia – 05.01.2012 r. skoro podano, że wszczęto postępowanie "na wniosek Gminy Lesznowola z dnia 05 grudnia 2012 r."
Poza tym w przedmiotowym zawiadomieniu została powołana ul. [...] przy której jest położona działka nr [...], co powinno wzbudzić zainteresowanie skarżącego sprawą.
Konfrontując datę wydania zawiadomienia i podaną tam datę wszczęcia postępowania na skutek złożonego wniosku z dnia 5 grudnia 2012 r., ewidentnie widać, że była to oczywista omyłka pisarska, podlegająca sprostowaniu błędu pisarskiego na podstawie art. 113 § 1 k.p.a., tak jak to zakwalifikowały organy i Sąd I instancji.
Trudno w tym doszukiwać się innych dalej idących naruszeń prawa, tym bardziej, że te same podstawy podaje się w sprawie wydania pozwolenia wodnoprawnego (II OSK 794/13). Skarżący po otrzymaniu zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego, miał zapewniony dostęp do akt sprawy i wszelkich informacji w tej sprawie, o ile chciałby z tego korzystać, jednak to zależy od woli strony.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego żaden z przepisów postępowania wskazanych w skardze kasacyjnej, nie został naruszony zaskarżonym wyrokiem.
Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.