Uzasadnienie
Jak wskazał Sąd w uzasadnieniu postanowienia, związku z ponownym rozpatrzeniem sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zwrócił się pismem z dnia 16.01.2006 r. do pełnomocnika skarżącego o wskazanie, czy skarżący T. C. składał zażalenie do organu administracji wyższego stopnia na nie załatwienie sprawy w terminie o jakim mowa w art. 37 k.p.a.
Pełnomocnik skarżącego pismem z dnia 22.02.2006r. poinformował Sąd, iż skarżący nie składał zażalenia do organu wyższego stopnia na nie załatwienie sprawy zgodnie z art. 37 k.p.a. Natomiast również z akt sprawy nie wynika, aby takie zażalenie było złożone.
Jak podniesiono, zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W przypadku bezczynności organu administracji takim środkiem zaskarżenia jest przewidziane w art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) zażalenie na nie załatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 k.p.a.
W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że nie został wyczerpany tryb zażaleniowy w postępowaniu administracyjnym w związku z czym skarga jest niedopuszczalna.
Na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 marca 2006 r. T. C. złożył skargę kasacyjną, w której wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Pełnomocnik skarżącego zarzuciła postanowieniu naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 9 k.p.a. polegająca na nie uwzględnieniu faktu, iż skarżący nie został poinformowany o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jego praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego a także faktu, że skarżący poniósł szkodę wynikającą z jego nieznajomości prawa.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do postanowień art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania, której przesłanki zostały określone w § 2 art. 183. Żadna z przesłanek nieważności postępowania wymienionych w cyt. art. 183 § 2 omawianej ustawy nie zachodzi w niniejszej sprawie.
Zatem sprawa ta mogła być przez Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznana tylko w granicach zakreślonych skargą kasacyjną. Granice skargi kasacyjnej wyznaczając między innymi wymienione w art. 176 powołanej ustawy podstawy kasacyjne, które zgodnie z art. 174 ustawy mogą stanowić: 1. naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2. naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, przy czym przepis ten dotyczy naruszenia przepisów procedury sądowoadministracyjnej. W podstawach kasacji wnoszący skargę kasacyjna musi wskazać konkretną normę prawa materialnego czy procesowego, której naruszenie zarzuca zaskarżonemu orzeczeniu.
W niniejszej sprawie wnoszący skargę kasacyjną T. C. zarzucił zaskarżonemu orzeczeniu naruszenie art. 9 k.p.a. Tak postawiony zarzut uznać należy za chybiony. Sąd bowiem dokonując oceny legalności zaskarżonego doń aktu administracyjnego czyni to w ramach wyznaczonych przepisami wspomnianej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie stosuje Sąd natomiast przy tej kontroli bezpośrednio przepisów Kodeksu Postępowania Administracyjnego. Nie można zatem skutecznie postawić wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu zarzutu naruszenia przepisów Kodeksu Postępowania Administracyjnego, gdyż sąd administracyjny nie jest ich adresatem. Prowadzi to do wniosku, że skarga kasacyjna złożona przez T. C. nie ma usprawiedliwionych podstaw i z tego powodu należało ją oddalić.
Z tego względu na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) skargę kasacyjną T. C. należało oddalić.