Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 6 lutego 2020 r., sygn. akt II OSK 808/18

Uzasadnienie

Wyrokiem z 24 listopada 2017 r., sygn. akt II SA/Gl 684/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach (dalej: Sąd I instancji, WSA), na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.), oddalił skargę [...] w [...] na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach (dalej: ŚWINB) z [...] maja 2017 r., nr [...], którą to decyzją ŚWINB uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Żorach (dalej: PINB, organ I instancji) z [...] marca 2017 r., nr [...] umarzającą jako bezprzedmiotowe postępowanie administracyjne w sprawie samowolnie prowadzonych robót budowlanych związanych z rozbudową (modernizacją) stacji bazowej telefonii komórkowej PLUS GSM (Żory Południe nr [...]) zamontowanej na wieży kościoła pod wezwaniem [...], na działce nr [...] oraz przekazał sprawę PINB do ponownego rozpatrzenia.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł inwestor, który zaskarżył wyrok w całości. Zaskarżonemu wyrokowi inwestor zarzucił:

1. 1. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy:
2. a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 151 p.p.s.a. jak również w zw. z przepisami art. 6, 7, 8, 16, 77 § 1, 101 i 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., dalej: K.p.a.) poprzez uwzględnienie skargi zamiast jej oddalenia w wyniku:
3. i. niezastosowania przepisu art. 105 § 1 K.p.a. w rezultacie niedostrzeżenia bezprzedmiotowości postępowania legalizacyjnego, pomimo, że wniosek taki jest konieczny wobec tego, iż wskazywana przez uczestniczącą w postępowaniu organizację społeczną "nielegalna rozbudowa" przedmiotowej stacji bazowej nie miała miejsca;

ii. naruszenia art. 7, 8 oraz 77 § 1 K.p.a. i w rezultacie uchylenia decyzji organu odwoławczego m.in. w wyniku nienależytego zbadania materiału dowodowego, w szczególności

1. - w zakresie analizy znajdującego się w aktach sprawy projektu budowlanego dotyczącego robót budowlanych wykonanych przez inwestora w 2013 r., w wyniku której Sąd I instancji doszedł do błędnego przekonania, iż dokonana została rozbudowa obiektu budowlanego w rozumieniu art. 3 pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm., dalej: Pr. bud.), nie zaś zainstalowanie na nim urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych oraz instalacji radiokomunikacyjnych, w oparciu o przepis art. 29 ust. 2 pkt 15 ww. ustawy,
2. - pominięcie przy ocenie materiału dowodowego braku sprzeciwu organu ochrony środowiska wobec dokonanego przez skarżącą kasacyjnie zgłoszenia zarejestrowanego w organie ochrony środowiska, a ponadto pisemnego stanowiska tegoż organu skierowanego do organu I instancji odnośnie braku konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i bezpodstawne uznanie, że organ I instancji nie zweryfikował dostatecznie wpływu montażu urządzeń dokonanych przez skarżącą kasacyjnie składającą się na przedmiotową stację bazową na środowisko,
3. - nakazanie dalszego prowadzenia postępowania w zakresie zgodności kontrolowanych robót z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zawartym w uchwale Rady Miasta Żory nr 244/XIX/2016 z 2 czerwca 2016 r., podczas gdy w aktach sprawy znajduje się zaświadczenie o zgodności kontrolowanych robót budowlanych z m.p.z.p.,
4. - co zasadnym czyni zarzut, iż wyrok Sądu I instancji wydany został po nienależytym zbadaniu materiału zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym, a jednocześnie czyni zasadnym zarzut naruszenia zasady zaufania uczestników postępowania do organów władzy publicznej,
5. b) art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez dokonanie rozstrzygnięcia w oderwaniu od akt sprawy, polegające na swobodnym ustaleniu przez Sąd I instancji elementów stanu faktycznego sprawy, polegające na bezpodstawnym stwierdzeniu, iż:
6. i. wynikające z projektu budowlanego roboty mogą "spowodować" zmianę parametrów obiektu takich jak "wysokość, szerokość oraz powierzchnia zabudowy", co jest sprzeczne z materiałem dowodowym oraz stanem faktycznym, jako że żaden z tych parametrów nie uległ zmianie w wyniku robót wykonanych przez inwestora, ii. a w rezultacie powyższych ustaleń nieuzasadnione stwierdzenie, iż roboty budowlane wykonane przez inwestora wykraczały poza dyspozycję normy art. 29 ust. 2 pkt 15 Pr. bud., i stanowiły rozbudowę obiektu budowlanego,
7. c) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak precyzyjnego i spójnego uzasadnienia stanowiska Sądu I instancji uznającego roboty budowlane wykonane przez inwestora jako wykraczające poza dyspozycję art. 29 ust. 2 pkt 15 Pr. bud., a więc odpowiadające rozbudowie w rozumieniu art. 3 pkt 6 ww. ustawy, a nadto sporządzenie uzasadnienia w części oderwanego od analizy akt sprawy (rzekoma prawdopodobna zmiana fizycznych parametrów obiektu wynikająca z analizy projektu budowlanego);
8. 2) naruszenie prawa materialnego, tj.:

1. a) art. 3 pkt 6 oraz art. 29 ust. 2 pkt 15 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b) Pr. bud. poprzez ich błędną wykładnię i w rezultacie uznanie, że organ odwoławczy powinien dalej prowadzić postępowanie legalizacyjne w odniesieniu do przedmiotowej inwestycji tak, jakby stanowiła ona rozbudowę obiektu budowlanego oraz nie podlegała zwolnieniu z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę oraz zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych, podczas gdy w świetle właściwie dokonanych ustaleń własnych organu odwoławczego, których prawidłowość potwierdza aktualne orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok z dnia 28 stycznia 2016 r., sygn. akt II OSK 1325/14) w pełni zasadne było zakończenie postępowania toczącego się przed organem nadzoru budowlanego w trybie art. 48 i nast. Pr. bud. jako bezprzedmiotowego wobec braku samowoli budowlanej, jako że inwestor dokonał zainstalowania elementów wskazanych w art. 29 ust. 2 pkt 15 nie przekraczających parametru wskazanego w art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b), a nie rozbudowy obiektu zgodnie z definicją wskazaną w art. 3 pkt 6 ww. ustawy;
2. b) art. 29 ust. 2 pkt 15 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b) oraz art. 31 ust. 1 pkt 2 Pr. bud. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na nieuzasadnionym stwierdzeniu, że wykonanie części robót literalnie wykraczających poza instalowanie urządzeń radiokomunikacyjnych oraz konstrukcji wsporczych na istniejącym obiekcie, takich jak m.in. "demontaż istniejących wsporników stalowych, montaż nowych anten do istniejących krawężników wieży, montaż zewnętrznych modułów do krawężników wieży i instalacje urządzeń nadawczo-odbiorczych we wnętrzu pomieszczenia", nie jest możliwe w oparciu o ww. przepis i w rezultacie błędne uznanie, iż wymagają one uzyskania pozwolenia na budowę, a w części odpowiednio pozwolenia na rozbiórkę - podczas gdy ww. zakres prac w pełni odpowiada wskazanym w ww. przepisach, jako że chodzi o instalowanie urządzeń radiokomunikacyjnych oraz towarzyszące temu deinstalowanie części antenowych konstrukcji wsporczych - a więc pośrednio całkowicie niezrozumiałe wskazanie przez Sąd I instancji, że o ile możliwe jest zainstalowanie antenowych konstrukcji wsporczych (tutaj "wsporników stalowych") bez uzyskania pozwolenia na budowę, to na ich demontaż konieczne uzyskanie pozwolenia na rozbiórkę:
3. c) art. 29 ust. 3 Pr. bud.. w zw. z art. 59 ust. 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i w rezultacie uznanie, że organ odwoławczy powinien dalej prowadzić postępowanie legalizacyjne w odniesieniu do przedmiotowej inwestycji tak, jakby stanowiła ona przedsięwzięcie zaliczane do kategorii przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, podczas gdy w świetle ostatecznych ustaleń organu ochrony środowiska taką inwestycją nie była;
4. d) § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez zastosowanie polegające na wskazaniu konieczności uwzględniania zjawiska "kumulacji pół elektromagnetycznych", podczas gdy światle stanowiska organu ochrony środowiska (pismo Naczelnika Wydziału Ochrony Środowiska Urzędu Miejskiego w Żorach z 20 lutego 2017 r.), jak również biorąc pod uwagę przywołane w skardze kasacyjnej orzecznictwo (m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie o sygn. akt II OSK 2907/12) oraz wykładnię Najwyższej Izby Kontroli, Ministra Środowiska, Ministra Infrastruktury oraz Ministra Zdrowia, jego zastosowanie jest niezasadne w odniesieniu do inwestycji będącej przedmiotem postępowania legalizacyjnego.

W związku z powyższym inwestor wniósł o: 1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i uchylenie decyzji organu II instancji;

1. 2) względnie - uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA;
2. 3) rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie;
3. 4) zasądzenie na rzecz inwestora kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej inwestor przytoczył stosowną argumentację wspierającą zajęte stanowisko.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Na wstępie należy wskazać, że postępowanie sądowoadministracyjne w przedmiotowej sprawie zostało wszczęte po dniu 15 sierpnia 2015 r., a zatem do uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego znajduje zastosowanie art. 193 zd. 2 p.p.s.a. Zgodnie z nim uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podanej przez organy administracji i Sąd I instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy rozstrzygniętej przez WSA przedstawiony został w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny ocenił zarzuty postawione wobec zaskarżonego wyroku, uwzględniwszy, że rozpoznaniu podlega sprawa w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.), gdyż nie stwierdzono przesłanek stwierdzenia nieważności postępowania sądowego, określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a.

Zarzuty skargi kasacyjnej okazały się nieuzasadnione.

Zgodnie z art. 138 § 2 K.p.a., organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną jedynie, gdy postępowanie w I instancji zostało przeprowadzone z naruszeniem norm prawa procesowego, a więc gdy organ I instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w takim zakresie, że miało to istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia.

Natomiast w sytuacji gdy organ odwoławczy ma możliwość skorzystania z art. 136 § 1 K.p.a., to braki dowodowe nie mogą stanowić podstawy do zastosowania art. 138 § 2 K.p.a. Dopiero gdy wykazane zostanie, że prowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego w oparciu o art. 136 § 1 K.p.a. okaże się niewystarczające, należy uchylić zaskarżoną decyzję oraz przekazać sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Norma z art. 136 K.p.a. uprawnia bowiem organ odwoławczy do przeprowadzenia na żądanie strony lub z urzędu dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecenia przeprowadzenia tego postępowania organowi, który wydał decyzję.

Organ I instancji umorzył postępowanie w sprawie robót budowlanych, przyjmując, że roboty te - polegające na wymianie 4 wcześniej zabudowanych anten oraz dołożeniu nowych 4 anten (co wynika z protokołu kontroli) - nie wymagały uzyskania pozwolenia na budowę oraz nie były objęte obowiązkiem zgłoszenia, bowiem stanowiły instalację urządzeń na obiekcie budowlanym.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego - co słusznie wykazał organ odwoławczy oraz Sąd I instancji - stanowisko to jest przedwczesne. W pierwszej jednak kolejności wskazać należy, że decyzja PINB z [...] stycznia 2006 r., umarzająca postępowanie dotyczące zastosowania art. 48 Pr. bud. do zainstalowanej, na podstawie zgłoszenia, przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej została wyeliminowana z obrotu prawnego, bowiem ŚWINB decyzją z [...] listopada 2015 r. stwierdził jej nieważność. Zatem zasadne jest stanowisko Sądu I instancji, że ponowne postępowanie przed organem I instancji powinno dotyczyć całej inwestycji, tj. budowy stacji bazowej, a nie jak zakwalifikował to PINB samowolnie prowadzonych robót budowlanych związanych z rozbudową stacji bazowej.

Przechodząc do oceny zarzutów odnoszących się do naruszenia przepisów postępowania, należy wskazać, że zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. jak również w zw. z art. 6, 7, 8, 16, 77 § 1, 101 i 105 § 1 K.p.a. zmierzają przede wszystkim do podważenia prawidłowości kontroli legalności ustalenia i oceny stanu faktycznego sprawy oraz - równolegle - kwalifikacji materialnoprawnej i subsumpcji dokonanych przez WSA. Powyższe zarzuty są bezzasadne. Po pierwsze, WSA wydał kontrolowane orzeczenie, opierając się na szczegółowo opisanym w uzasadnieniu materiale procesowym wynikającym z akt sprawy administracyjnej. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zasadnie zwrócono uwagę, że PINB uznał, że roboty budowlane w niniejszej sprawie polegały na instalacji urządzeń, skoro ich przedmiotem był "montaż anten sektorowych na istniejącej wieży antenowej". PINB nie dokonał jednak sprawdzenia, co słusznie wykazał WSA, legalności istniejącej zrealizowanej inwestycji, która wraz z antenami oraz urządzeniami obsługującymi, stanowiła funkcjonalną całości w postaci stacji bazowej.

Ponadto PINB nie dokonał również dokładnych ustaleń w zakresie przeprowadzonych robót budowlanych ograniczając się jedynie do stwierdzenia, że doszło do zamontowania nowych anten, przy czym nie wskazał o jakiej mocy, jakiej wielkości i jakim ciężarze, a nadto czy w związku z tym wykonywane były inne roboty np. związane z wymianą elementów wsporczych oraz przewodów i modułów radiowych. Należy wskazać, że w aktach sprawy znajduje się dokumentacja techniczna, która opisuje zakres wykonanych w tym zakresie robót budowlanych, jednak organ I instancji w żaden sposób tych danych nie zweryfikował. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zasadnie też wskazano, że zważywszy na rodzaj i charakter wykonanych robót budowlanych oraz prac instalacyjnych trzeba mieć na uwadze, że mogą one wykraczać poza zakres hipotezy zawartej w art. 29 ust. 2 pkt 15 Pr. bud. Gdy nie ograniczają się jedynie do instalowania (montażu) urządzeń (w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, m.in. w zakresie 4 nowych anten sektorowych) na istniejącej stacji telefonii komórkowej, lecz miały obejmować także demontaż istniejących wsporników stalowych, montaż nowych anten do istniejących krawężników wieży, montaż zewnętrznych modułów do krawężników wieży i instalacje urządzeń nadawczo-odbiorczych we wnętrzu pomieszczenia technicznego, to przyjąć należy, że roboty te stanowią rozbudowę istniejącej stacji bazowej.

Niewadliwy jest także wniosek WSA, iż nie można również wykluczyć, że roboty budowlane polegające na zamontowaniu nowych anten sektorowych spowodują zmianę wysokości wieży oraz jej szerokości, a także powierzchni zabudowy, co również wskazuje na rozbudowę obiektu.

Oddaleniu podlegają także zarzuty naruszenia prawa materialnego w zakresie art. 3 pkt 6, art. 29 ust. 2 pkt 15 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b) Pr. bud., art. 31 ust. 1 pkt 2 Pr. bud. oraz art. 29 ust. 3 Pr. bud. w zw. z art. 59 ust. 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w zw. z § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.

Sąd I instancji dokonał prawidłowej wykładni i weryfikacyjnego zastosowania powyższych przepisów. Po pierwsze, prawidłowo WSA uznał, że art. 29 ust. 2 pkt 15 Pr. bud. może nie mieć w przedmiotowej sprawie zastosowania. Trafnie i przekonująco WSA stwierdził, że przebudowa i rozbudowa, podobnie jak sama budowa stacji bazowej telefonii komórkowej, jako że taka budowa nie została wprost wyłączona z wymogu uzyskania pozwolenia na budowę postanowieniami art. 29 Pr. bud., powinna być realizowana zgodnie z art. 28 ust. 1 Pr. bud. Przyjęcie poglądu, że przepis art. 29 ust. 2 pkt 15 Pr. ma zastosowanie do budowy stacji bazowej telefonii komórkowej stanowi naruszenie tego przepisu, podobnie jak zastosowanie art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b Pr. bud. Powyższe przepisy Pr. bud. mogą mieć wyłącznie zastosowanie w przypadku instalowania na obiekcie budowlanym urządzeń i instalacji, które nie emitują do środowiska fal elektromagnetycznych, mają wyłącznie charakter urządzeń odbiorczych, jak np. anteny do odbioru programów telewizyjnych czy radiowych.

Z taką jednak sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Zakresem przedmiotowym powyższego przepisu są zatem objęte roboty budowlane obejmujące nie tylko instalowanie nowych urządzeń, lecz także deinstalowanie już istniejących urządzeń, zmiany w zakresie parametrów technicznych lub użytkowych zamontowanych już urządzeń lub montaż nowych urządzeń we wnętrzu już zainstalowanego urządzenia. Tego rodzaju kumulacja prac budowlanych wykracza poza warunki zwolnienia wynikającego z art. 29 ust. 2 pkt 15 Pr. bud. Nie można również nie zauważyć, że analizowany przepis wyraźnie wymaga, aby prace instalacyjne były prowadzone "na obiekcie budowlanym", a nie we wnętrzu jego części składowych. Dokonując powiązania prawidłowo określonej wersji wykładni art. 29 ust. 2 pkt 15 Pr. bud. ze stanem faktycznym sprawy, należy przyjąć, że wymiana i montaż nowych anten (bez ustalenia ich mocy, wielkości oraz ciężaru) ale także - czego organ I instancji także nie ustalił - wykonanie innych robót np. związanych z wymianą elementów wsporczych oraz przewodów i modułów radiowych - łącznie przesądzają o tym, że granice zastosowania powyższego przepisu mogły zostać przekroczone.

W konsekwencji zasadnie uznano w kontrolowanym wyroku, że planowane prace mogą stanowić rozbudowę istniejącej stacji telefonii komórkowej, albowiem zmianie ulegają charakterystyczne parametry tego obiektu w zakresie szerokości oraz powierzchni zabudowy (zob. art. 3 pkt 6 w zw. z art. 3 pkt 7a Pr. bud.).

Podsumowując, Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko WSA, iż umorzenie postępowania przez PINB było przedwczesne, ponieważ szczegółowej analizy wymaga kwalifikacja prawna inwestycji z punktu widzenia przepisów Pr. bud., a w szczególności, czy przedmiotowa inwestycja oraz jej późniejsza modernizacja wymagały pozwolenia na budowę. Brak pełnej analizy materiału dowodowego w tym zakresie, w szczególności z uwzględnieniem orzecznictwa sądów administracyjnych zaprezentowanego w wyroku WSA, stanowił naruszenie przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym wydanie decyzji kasacyjnej.

Na zakończenie, odnosząc się do podnoszonego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że ten zarzut jest także nieuzasadniony. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielny przedmiot zarzutu kasacyjnego, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera co najmniej jednego z ustawowych elementów formalnych, jeżeli sąd ten nie zawarł w uzasadnieniu stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia lub jeżeli nie zawarł on oceny prawnej co do istoty sprawy, albo jeżeli ze względu na istotne wady konstrukcyjne uzasadnienia (np. istotne sprzeczności treściowe, niejasność, niepełność lub nielogiczność wywodu) zaskarżone orzeczenie nie poddaje się kontroli kasacyjnej. Nie jest natomiast dopuszczalne kwestionowanie stanowiska sądu pierwszej instancji co do wykładni bądź stosowania prawa lub prawidłowości przyjętego za podstawę orzekania stanu faktycznego sprawy za pośrednictwem zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. W przedmiotowej sprawie kontrolowany Sąd wyjaśnił prawidłowo przyjętą wersję wykładni prawa materialnego oraz sposób jego zastosowania, umożliwiając Naczelnemu Sądowi Administracyjnego efektywne przeprowadzenie kontroli kasacyjnej.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną, ponieważ zaskarżony wyrok jest zgodny z prawem, a skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.