Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 29 września 2020 r. sygn. akt II SA/Kr 523/20 oddalił skargę M. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z [...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł M. R., domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości, ewentualnie przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy albo przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania. Skarżący podniósł zarzut naruszenia przepisów postępowania poprzez niedokładne wyjaśnienie istniejącego stanu faktycznego.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że organy błędnie przyjęły, iż budynek będący współwłasnością skarżącego znajdujący się na działce nr [...] jest przeznaczony do rozbiórki, w sytuacji gdy jest on w trakcie prac remontowych. Obecnie budynek staraniem skarżącego jest podłączony do gazu ziemnego, elektryczności, kanalizacji i wody miejskiej. Skarżący zamierza w nim mieszkać wraz z babcią, która pozostaje pod jego opieką. Zaakcentowano nadto, iż organy nie wzięły pod uwagę, że powstanie planowanej przez wnioskodawcę dużej inwestycji mieszkaniowej spowoduje wzmożenie ruchu samochodowego w rejonie i tak już zatłoczonych okolic ul. [...] i ul. [...], jak również wpłynie na naruszenie charakteru zabudowy jednorodzinnej od strony ul. Niedzickiej. Wysokość planowanej inwestycji spowoduje nadto ograniczenie dostępu światła słonecznego dla istniejących już w okolicy budynków. Z uwagi na powyższe, zdaniem strony, powinna zostać zlecona ponowna analiza urbanistyczna. Skarżący wskazał także, iż o wszczęciu postępowania administracyjnego nie zostali powiadomieni wszyscy właściciele nieruchomości znajdujących się w obszarze planowanej inwestycji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 176 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej: Ppsa) skarga kasacyjna powinna zawierać: 1) oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części;
- 2) przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie;
- 3) wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. W świetle natomiast art. 176 § 2 Ppsa poza wymaganiami, o których mowa w § 1, skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma strony oraz zawierać wniosek o jej rozpoznanie na rozprawie albo oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy.
Z kolei w art. 177a Ppsa ustawodawca przewidział tryb usunięcia braków skargi kasacyjnej w przypadku, gdy skarga taka nie spełnia wymagań przewidzianych z art. 176. W myśl przywołanej regulacji tryb ten dotyczy wymogów "innych niż przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie". Przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie są zatem elementami konstrukcyjnymi skargi kasacyjnej, których brak skutkuje jej odrzuceniem, bez uprzedniego wzywania do usunięcia któregoś z tych braków. Wskazane elementy konstrukcyjne skargi kasacyjnej stanowią bowiem o jej istocie i trudno byłoby przyjąć, że w razie ich pominięcia mamy wciąż do czynienia ze skargą kasacyjną (B. Dauter [w:] B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX 2021, teza 4 komentarza do art. 177a).
Z uwagi zaś na przewidzianą w art. 183 § 1 Ppsa zasadę związania granicami skargi kasacyjnej wskazane braki uniemożliwiają merytoryczne rozpoznanie środka zaskarżenia, gdyż Naczelny Sąd Administracyjny nie może rozpoznawać sprawy, domyślając się jedynie intencji autora skargi kasacyjnej, mając wątpliwości interpretacyjne co do podstaw zaskarżenia. Są to zatem elementy konstrukcyjne skargi kasacyjnej, które mają charakter materialny i których brak uniemożliwia rozpoznanie sprawy, co w konsekwencji prowadzi do niedopuszczalności skargi kasacyjnej i jej odrzucenia (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 22 lutego 2006 r., sygn. akt II OSK 553/05; z 17 marca 2016 r., sygn. akt I OSK 2398/14; z 20 maja 2016 r., sygn. akt I GSK 1599/14; z 9 listopada 2016 r., sygn. akt I FSK 1422/16, z 18 stycznia 2018 r. sygn. akt II OSK 109/16).
Podkreślić również należy, że wymóg przytoczenia podstaw kasacyjnych, choć ściśle związany z treścią art. 174 Ppsa, który przewiduje, iż skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię albo niewłaściwe zastosowanie;
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, nie może być przy tym uznany za spełniony, jeśli ogranicza się do powielenia części lub całości tego przepisu, bez przytoczenia podstaw kasacyjnych, które wiążą się z koniecznością powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem autora skargi kasacyjnej - uchybił sąd, wraz z podaniem numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu oraz innych jednostek redakcyjnych, a także aktu normatywnego, który je zawiera. Tylko takie opracowanie skargi kasacyjnej pozwala na wyznaczenie granic, w ramach których nastąpi rozpoznanie sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny. Treść art. 183 § 1 Ppsa uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu precyzowanie zarzutów skargi kasacyjnej bądź poszukiwanie za stronę przepisów, którym ewentualnie mógł uchybić wojewódzki sąd administracyjny (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. CH Beck, Warszawa 2015, s. 687, teza 6 i powołane tam orzecznictwo tezy 13-16 i powołane tam orzecznictwo).
Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy należy podkreślić, że we wniesionej skardze kasacyjnej M. R. ograniczył się jedynie do przywołania podstawy kasacyjnej zawartej w art. 174 pkt 2 Ppsa, wskazując, iż doszło do naruszenia przepisów postępowania poprzez niedokładne wyjaśnienie istniejącego stanu faktycznego. Sformułowany w ten sposób zarzut cechuje bardzo duży stopień ogólności, który w istocie uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu określenie granic skargi kasacyjnej. Skarżący nie podjął żadnej próby uściślenia, jaki przepis postępowania w jego ocenie został naruszony. Usunięcie powyższej wadliwości nie było możliwe także poprzez analizę argumentacji zawartej w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego opisane wyżej braki skargi kasacyjnej były na tyle istotne i nienaprawialne w trybie właściwym do usuwania braków formalnych, że uniemożliwiły Sądowi działającemu w granicach określonych w art. 183 § 1 Ppsa jej rozpoznanie.
Z tych względów stwierdzić należało, że przedmiotowa skarga kasacyjna nie spełnia obligatoryjnych wymogów formalnych określonych w art. 176 Ppsa, dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny uznał ją za niedopuszczalną i z mocy art. 180 w zw. z art. 178 w zw. z art. 182 § 2 Ppsa, orzekł, jak w punkcie 1 sentencji.
Z uwagi zaś na oczywistą omyłkę pisarską zawartą w zaskarżonym wyroku, Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 156 § 1 i 3 Ppsa, dokonał w punkcie 2 sentencji sprostowania komparycji ww. orzeczenia Sądu I instancji w zakresie imienia skarżącego.