Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 18 stycznia 2018 r., sygnatura akt II OSK 826/16, w sprawie ze skargi kasacyjnej Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 24 listopada 2015 r., w przedmiocie kary grzywny za nieokazanie przedmiotu oględzin, w punkcie pierwszym, uchylił zaskarżony wyrok w całości i oddalił skargę, zaś w punkcie drugim zasądził od J. S. na rzecz Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego kwotę 700 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Pismem z dnia [...] stycznia 2019 r. Wydział Informacji Sądowej Naczelnego Sądu Administracyjnego przekazał Przewodniczącej Wydziału II Izby Ogólnoadministracyjnej uwierzytelnioną kopię wydruku korespondencji e-mailowej Pani J. S. z dnia [...] grudnia 2018 r. z uwagi na podniesiony w niej zarzut błędu w kwocie kosztów postępowania kasacyjnego w wyroku z dnia 18 stycznia 2018 r.
Naczelny Sąd Administracyjny orzekając w niniejszej sprawie postanowił potraktować argumentację skarżącej jako wniosek o sprostowanie pkt 2 wyroku z dnia 18 stycznia 2018 r. w przedmiocie kosztów.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Regulacja art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302, zwana dalej p.p.s.a.), który z mocy art. 193 p.p.s.a. ma odpowiednie zastosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, przewiduje rektyfikację wyroku w przypadku, gdy w jego treści dopuszczono się określonych uchybień. Zgodnie bowiem z powołanym przepisem sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie może nastąpić również na żądanie stronie strony, co wynika z art. 159 p.p.s.a. (por. B. Dauter, Metodyka pracy sędziego sądu administracyjnego, Wyd. 4, Warszawa 2012, s. 420 - 421 oraz postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2011 r., sygn. akt II FSK 1258/09). O sprostowaniu sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym (art. 156 § 2 p.p.s.a.).
Podkreślić trzeba, że w świetle art. 156 § 1 p.p.s.a., sprostowaniu w wyroku podlegają niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Wskazane nieprawidłowości powinny mieć zatem charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Przez niedokładność należy rozumieć nieprawidłowość wynikającą z nieuwagi, pominięcia, błędnego zrozumienia okoliczności a następnie błędnego jej odnotowania. Niedokładnością może być niewłaściwe oznaczenie stron, nieścisłe wymienienie podmiotów postępowania lub pełnej ich nazwy. Błędem pisarskim jest widoczne, wbrew zamierzeniom sądu, niewłaściwe użycie wyrazu, mylna pisownia, błąd gramatyczny. Z kolei błąd rachunkowy, to błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia badań arytmetycznych, w szczególności błędne zsumowanie lub odjęcie poszczególnych pozycji.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że wbrew twierdzeniom wnioskodawczyni, Naczelny Sąd Administracyjny, wydając wyrok z dnia 18 stycznia 2018 r., nie popełnił błędu rachunkowego, zasądzając od J. S. na rzecz Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego kwotę 700 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Wyjaśnienia wymaga, że choć przepisy rozporządzenia określają minimalne stawki za czynności radców prawnych podejmowane w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, to jednocześnie dopuszczają możliwość podwyższenia tych stawek. Zgodnie z § 15 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r. poz. 265), opłata za czynności ustanowionego pełnomocnika z tytułu zastępstwa prawnego nie może być wyższa niż sześciokrotna stawka minimalna ani przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Oznacza to, że sąd administracyjny może zasądzić zwrot kosztów związanych z udziałem radcy prawnego wyłącznie w określonych prawem "widełkach", biorąc przy tym pod uwagę niezbędny nakład pracy pełnomocnika, a także charakter sprawy i wkład pracy pełnomocnika w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia (§ 15 ust. 3 pkt 1-4 rozporządzenia w sprawie opłat za czynności radców prawnych).
W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 156 § 1 i 2 w zw. z art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji