Uzasadnienie
E. K., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia [...] października 2008 r., nr [...] w sprawie odmowy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.
Do skargi dołączono dowód uiszczenia opłaty sądowej w wysokości 200 zł tytułem wpisu od skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 11 lutego 2009 r., na podstawie art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę odrzucił.
W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd wskazał, że stosownie art. 221 ustawy powołanej ustawy, pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania lub odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej.
Zgodnie zaś z § 2 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów, z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) wpis stały w sprawach skarg z zakresu zagospodarowania przestrzennego nieobjętych wpisem stosunkowym wynosi 500 zł.
W rozpoznawanej sprawie skarga wniesiona została przez profesjonalnego pełnomocnika skarżącej. Przy czym wpis od skargi, który miał charakter opłaty stałej został uiszczony w kwocie 200 zł. Sąd wskazał, iż z powodu uiszczenia wpisu przez profesjonalnego pełnomocnika w niewłaściwej wysokości, skarga, w myśl powołanych przepisów podlega odrzuceniu.
Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniosła E. K. i zaskarżając je w całości zarzuciła naruszenie art. 219 i 221 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z niewłaściwym zastosowaniem przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193), tj. § 2 ust. 3 pkt 2 i tym samym nie zastosowaniem § 2 ust. 1 pkt 2 tego rozporządzenia.
Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
W motywach skargi kasacyjnej podniesiono, iż pojęcie zagospodarowania przestrzennego należy odnosić stricte do planów zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z ustawą z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003r. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.) pojęcia "zagospodarowanie przestrzenne" ustawodawca używa jedynie wówczas, gdy odnosi się do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 4 ust. 1 w/w ustawy ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest więc jedynym aktem regulującym wszystkie wskazane w art. 4 ust. 1 elementy, które łącznie składają się na pojęcie "zagospodarowania przestrzennego."
Sama decyzja określająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu wydawana jest wówczas, gdy dla danego terenu nie ma uchwalonego planu zagospodarowania przestrzennego. Przepis art.4 ust. 2 ustawy stanowi, iż w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym (...) sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Decyzja ta określa więc jedynie jeden z elementów - sposób zagospodarowania i warunki zabudowy terenu, który gdyby istniał plan zagospodarowania przestrzennego, łącznie z pozostałymi wskazanymi w art. 4 elementami składałby się na pojęcie zagospodarowania przestrzennego.
W ocenie skarżącej decyzja określająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, tym bardziej decyzja odmawiająca ich ustalenia nie wchodzi w zakres pojęcia zagospodarowania przestrzennego. Pojęcie to bowiem w myśl w/w rozważań interpretacyjnych odnosi się wyłącznie do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego.
W skardze kasacyjnej wskazano, że wątpliwości interpretacyjne dotyczące pojęcia "zagospodarowania przestrzennego" powodują, iż nie można profesjonalnemu pełnomocnikowi skutecznie postawić zarzutu nienależytego opłacenia pisma.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do postanowień art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwanej dalszej części tego uzasadnienie ustawą procesową) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych w art. 183 § 2 ustawy procesowej tym samym sprawa ta mogła być rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny wyłącznie w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej.
Skarga kasacyjna analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 221 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 513, poz. 1270 ze zm.) pismo wnoszone przez radcę prawnego, które nie jest należycie opłacone, odrzuca się bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo to podlega opłacie stałej.
W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna a zatem należało zgodnie z art. 231 powołanej ustawy uiścić wpis stały. W myśl bowiem powyższego przepisu wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. W innych sprawach pobiera się wpis stały.
Stosownie do § 2 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), w sprawach skarg z zakresu zagospodarowania przestrzennego wpis ten wynosi 500 zł.
Podkreślenia przy tym wymaga, iż wbrew twierdzeniom skarżącej, interpretacja użytego w tym przepisie pojęcia "zagospodarowanie przestrzenne" nie nasuwa wątpliwości. W orzecznictwie administracyjnym utrwalony jest bowiem pogląd, że chodzi tu o sprawy, w których podstawą rozstrzygnięcia są przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), por. postanowienia NSA z dnia 17 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OZ 326/09 oraz z dnia 17 stycznia 2008 r., sygn. akt II OSK 1915/07.
Skoro zatem w niniejszej sprawie decyzje organów obu instancji zostały wydane w oparciu o przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, to przy ustalaniu wpisu od skargi na w/w decyzje należało zastosować § 2 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia powołanego wyżej rozporządzenia.
W świetle powyższego za nieuzasadniony należy uznać zarzut skargi kasacyjnej naruszenia przez Sąd I instancji art. 219 i 221 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z niewłaściwym zastosowaniem przepisów rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi prawidłowo bowiem uznał, iż wpis od skargi uiszczony przez pełnomocnika skarżącej w wysokości 200 zł jest nieprawidłowy i stosownie do art. 221 ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi skargę odrzucił.
Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.