Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II po rozpoznaniu skargi J. B. na decyzję Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Białymstoku z dnia [...] listopada 2003 r., utrzymującą w mocy decyzję z dnia [...] października 2003 r. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie budowy dwóch kontenerowych stacji transformatorowych, oddalił skargę. W uzasadnieniu powyższego wyroku stwierdzono, że w sprawie przedmiotowej inwestycji na wniosek inwestora, Zakładu Energetycznego B. S.A. została wydana przez Starostę S. decyzja z dnia [...] lipca 2002 r. o pozwoleniu na budowę. Po rozpoznaniu odwołania od tej decyzji wniesionego przez mieszkańca S. J. B., Wojewoda Podlaski decyzją z dnia [...] października 2002 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W dniu 5 września 2003 r. J. B. zawiadomił Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego w S., że inwestor "na wysokości dzierżawionej przez niego działki nr 1680 nie przestrzega warunków" pozwolenia na budowę a w szczególności usunął na jego działce drzewa, nie zachował wymaganej odległości robót od drzew oraz prawdopodobnie nie zachowa odległości od drzew rosnących przy drodze z S. do D. i odległości od przylegającej do tej drogi nieruchomości. Postępowanie w tej sprawie zostało wszczęte a następnie umorzone po stwierdzeniu przez organ nadzoru budowlanego, że kabel energetyczny na ul. R. w S. jest układany na podstawie pozwolenia na budowę i zgodnie z jego warunkami oraz zatwierdzonym projektem budowlanym. Stanowisko to podzielił organ odwoławczy po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez J. B. Skargę na powyższą decyzję wniósł J. B. zarzucając nierzetelne przeprowadzenie postępowania odwoławczego, dowolną i rażącą interpretację przepisów oraz brak przeprowadzenia postępowania w kierunku stwierdzenia nieważności decyzji organu I instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku uznał, iż skoro w postępowaniu administracyjnym nie stwierdzono faktów wskazanych przez skarżącego w jego wniosku inicjującym postępowanie dotyczących wadliwego wykonywania decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego, prawidłowo organ nadzoru budowlanego umorzył postępowanie administracyjne w sprawie na mocy art. 105 (1 kpa. Zauważył ponadto, iż wobec wniesienia odwołania od decyzji administracyjnej organu I instancji nie było możliwe orzekanie na podstawie art. 156 kpa, gdyż inny jest zakres i charakter postępowań organu odwoławczego i nadzorczego. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł J. B. zarzucając:
1/ naruszenie prawa materialnego - art. 81 ust. 4 i art. 81a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016/ wobec błędnej wykładni wiążącej się z tym, że organy nadzoru budowlanego posłużyły się instytucją kontroli przy badaniu zasadności żądania strony, pozbawiając stronę prawa czynnego udziału w postępowaniu podczas gromadzenia materiału dowodowego. Zaskarżona decyzja narusza art. 6,7,10 (1, 77 (1 i 2, 80, 81, 107 (3 kpa co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, przy jednoczesnym naruszeniu prawa "dającym podstawę do wznowienia", 2/ naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy - art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wobec uznania, że inwestor nie jest zobowiązany do przestrzegania obietnic i ustaleń wizji lokalnej z postępowania o wydanie pozwolenia na budowę, mimo, że prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Białymstoku z dnia 27 lutego 2003 r. sygn. akt SA/Bk 1562/02 stwierdzono, że inwestor jest związany podjętymi zobowiązaniami.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wywodzi się, iż pomimo, że postępowanie administracyjne zostało wszczęte na wniosek skarżącego, to uniemożliwiono mu "w praktyce" czynny udział w tym postępowaniu i nie polegają na prawdzie przeciwne twierdzenia zawarte w tym zakresie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.
Stosownie do art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, zwanej dalej "ppsa", skarga kasacyjna może być oparta na następujących podstawach:
1/ naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie /art. 174 pkt 1/, 2/ naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy /art. 174 pkt 2/.
W myśl art. 175 (1 ppsa skarga kasacyjna musi być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniami wynikającymi z (2 i 3. Przepis art. 176 ppsa wymaga, aby skarga kasacyjna czyniła zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierała oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.
Wprowadzenie tzw. przymusu adwokackiego /radcowskiego/ a więc nałożenie obowiązku sporządzenia skargi kasacyjnej przez określonych ustawowo profesjonalistów powoduje, iż skarga ta powinna być odpowiednio, w profesjonalny sposób sformułowana. W zależności od braków skargi kasacyjnej, skarga kasacyjna nie odpowiadająca ustawowym wymaganiom, podlega oddaleniu a nawet odrzuceniu w razie uznania jej niedopuszczalności ze względów formalnych.
W niniejszej sprawie wskazuje się jako zarzut naruszenia prawa materialnego zastosowanie błędnej wykładni art. 81 ust. 4 i art. 81 a Prawa budowlanego natomiast przepisy te w ogóle nie były przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku stosowane. Sąd ten podzielił bowiem stanowisko organów nadzoru budowlanego co do tego, iż postępowanie administracyjne prowadzone w sprawie nie wykazało naruszenia podczas wykonywania robót budowlanych przez inwestora ustaleń decyzji o pozwoleniu na budowę, nie stwierdził natomiast, że powołane przepisy prawa materialnego w sprawie stosowano.
W skardze kasacyjnej zarzuca się ponadto naruszenie art. 170 ppsa, stosownie do którego orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Brak jest jednak w uzasadnieniu tej skargi jednoznacznego powiązania tego zarzutu z zaskarżonym orzeczeniem. Okoliczność bowiem, iż Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Białymstoku orzekał w sprawie pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji jak też oddalił skargę J. B. na decyzję wydaną w tej sprawie sama w sobie nie daje podstaw do przyjęcia, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zaskarżonym wyrokiem dopuścił się do naruszenia powyższego przepisu i to dodatkowo w takim stopniu, że mogło to mieć wpływ na wynik sprawy.
Wypada zauważyć dodatkowo, że z treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, iż J. B. brał udział w sprawie będąc dzierżawcą gruntów przylegających do przedmiotowej inwestycji i mieszkańcem S., zaś ta okoliczność nie statuuje go jako podmiot mający w sprawie interes prawny.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 184 ppsa.
O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej adwokata z urzędu na podst. 250 ppsa orzeczenie wyda Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku.