Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 9 listopada 2011 r. sygn. akt IV SA/Po 716/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu /dalej: WSA/, po rozpoznaniu sprawy ze skargi A.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu /dalej: SKO lub Kolegium/, z dnia [...] kwietnia 2011 r. Nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia - skargę oddalił.
W uzasadnieniu przedstawiono następującą argumentację faktyczną i prawną: wnioskiem z dnia 31 stycznia 2008 r. A.W. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą PHU "A.", zwrócił się do Burmistrza Ś. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji paliw z punktem tankowania pojazdów LPG, planowanego do realizacji na terenie działek ewidencyjnych nr 1 i 2 w obrębie geodezyjnym Ś. Po nałożeniu obowiązku sporządzenia raportu /postanowienie Burmistrza z dnia [...] marca 2008 r./, organ ten, po przedłożeniu przez inwestora raportu o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko, uzgodnieniu warunków realizacji inwestycji przez Starostę Ś. (postanowienie z dnia [...] października 2008 r. Nr [...]) i uzgodnieniu środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ś. (postanowienie z dnia [...] października 2008 r. Nr [...]), decyzją z dnia [...] listopada 2008 r. Nr [...], na podstawie art. 46a ust. 7 pkt 4 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska i art. 104 kpa, określił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedmiotowej inwestycji.
Na skutek odwołania A.S., właściciela nieruchomości sąsiednich, w którym zarzucono m.in. naruszenie art. 6 i 7 kpa oraz rażące naruszenie art. 52 ust. 1 pkt 1- 7, pkt 8-16, art. 72 ust. 1 pkt 3, art. 73 pkt 5, art. 85, art. 112, art. 243 i art. 244 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska /t.jedn. Dz. U. z 2006 r., nr 129, poz. 902 ze zm. dalej: P.o.ś./, w zw. § 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, Kolegium decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. Nr [...], utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Na skutek skargi A.S., decyzja Kolegium została uchylona prawomocnym wyrokiem WSA z dnia 5 listopada 2009 r. IV SA/Po 432/09 z uzasadnieniem, że organ odwoławczy nie ustosunkował się do większości zarzutów odwołania oraz nie wyjaśnił kwestii uznania skarżącego za stronę postępowania.
Rozpoznając ponownie odwołanie SKO decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. Nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 kpa, umorzyło postępowanie odwoławcze, ponieważ nieruchomość A.S. położona jest poza zasięgiem oddziaływania planowanej inwestycji co oznacza, że odwołujący się nie ma przymiotu strony. Na skutek skargi A.S., WSA wyrokiem z dnia 7 lipca 2010 r. uchylił tę decyzję stwierdzając, że przytoczone argumenty, jakoby skarżący ma przymiot strony, nie są przekonujące, przy czym w wyroku sygn. IV SA/Po 432/09 nie zakwestionowano przymiotu strony A.S., a jedynie wskazano na niespójność w tym zakresie oceny SKO. WSA stwierdził również, że raport jest dokumentem podlegającym ocenie, a sporządzenie go nie zwalania organu uzgadniającego od czynienia własnych w tym zakresie ustaleń, zmierzających do weryfikacji przedstawionych danych; takiej oceny organy obu instancji nie dokonały. Rozpoznając po raz wtóry odwołanie, Kolegium decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. Nr [...], na podstawie art. 17 pkt 1, art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 kpa, oraz art. 46, 46a, art. 56 ust. 1, 1b, 2, 3 P.o.ś. oraz art. 153 ust. 1 udiś utrzymało w mocy decyzję Burmistrza z dnia [...] listopada 2008 r. przyjmując, że skarżący jest stroną postępowania.
Kolegium stwierdziło, że najistotniejsze znaczenie ma fakt lokalizacji przedmiotowej działki na terenie, na którym zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego jest to możliwe, przez co inwestycja spełnia dyspozycję art. 56 ust. 1 P.o.ś. Organ I instancji - zgodnie z art. 53 tej ustawy - zapewnił udział społeczeństwa w postępowaniu poprzedzającym wydanie zaskarżonej decyzji; w toku postępowania wnioski i uwagi zgłaszał jedynie skarżący i zostały one rozpatrzone przez organ I instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zgoda na realizację inwestycji oparta została na wynikach postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, o którym mowa w art. 46 ust. 3, art. 47 oraz art. 48 ust. 1, art. 55 P.o.ś. Burmistrz wyrażając zgodę na realizację przedsięwzięcia mogącego być potencjalnie szkodliwym, nie przekroczył granic uznania administracyjnego przyjmując zgodnie z treścią raportu, że stacja paliw nie będzie miała negatywnego wpływu na zdrowie i warunki życia ludzi oraz otoczenie.
Tym samym brak było podstaw do wydania decyzji odmownej. Odnosząc się do zarzutów skarżącego Kolegium stwierdziło, że skala przedsięwzięcia i wielkość zajmowanego terenu oraz ich wzajemne proporcje, mieszczą się w granicach przewidzianych zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
W skardze A.S. zarzucił naruszenie art. 6, art. 7, art. 15 i art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 52 ust. 1 pkt 1-7 i 8-16, art. 72 ust. 1 pkt 3, art. 73 pkt 5, art. 85, art. 112, art. 243 i art. 244 P.o.ś.w zw. z § 5 rozporządzenia poprzez uznanie, że decyzja Burmistrza z [...] listopada 2008 r. została wydana po rozważeniu wszelkich istotnych okoliczności mających wpływ na prawidłowy sposób określenia środowiskowych uwarunkowań planowanej inwestycji. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji podniósł, że stanowisko WSA w Poznaniu zawarte w wyroku z dnia 5 listopada 2009 r. IV SA/Po 432/09 jest nadal aktualne, ponieważ Kolegium rozpoznając odwołanie nie ustosunkowało się do większości zarzutów. Wskazał, że dla pełnej, merytorycznej oceny zarzutów, koniecznym jest sporządzenie nowego raportu, gdyż istniejący raport, jak i decyzja Burmistrza określająca środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację budowy stacji paliw płynnych nie uwzględniły takich elementów jak analiza skali przedsięwzięcia i wielkości zajmowanego terenu oraz ich wzajemnych proporcji, powiązania z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na terenach nieruchomości sąsiednich, emisji i występowania innych uciążliwości, ryzyka wystąpienia poważniej awarii, przy uwzględnieniu używanych substancji i stosowanych technologii, usytuowania przedsięwzięcia - ze zwróceniem uwagi na możliwe zagrożenie środowiska - przy istniejącym i planowanym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i gęstości zaludnienia, zasięgu oddziaływania - obszaru geograficznego i liczby ludności, na które przedsięwzięcie może oddziaływać, wielkości i złożoności oddziaływania, z uwzględnieniem obciążenia istniejącej infrastruktury technicznej oraz prawdopodobieństwa oddziaływania oraz czasu jego trwania, częstotliwości i odwracalności oddziaływania.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie.
Opisanym na wstępie wyrokiem WSA oddalił skargę wskazując na prawidłowość stanowiska Kolegium, że skarżący posiada przymiot strony: A.S. jest właścicielem działki nr 4 położonej w bezpośrednim sąsiedztwie działek nr 1 i 2, na których wnioskodawca zamierza realizować przedsięwzięcie i działki nr 3, oddzielonej od działek nr 2 i 1 wąskim pasem działki nr 4, a na oddziaływanie planowanej inwestycji na działkę nr 4 wskazuje w szczególności załącznik V (dla pory nocnej- gdzie izofona 45 dB w porze nocnej wchodzi na teren działki 4). Jeśli dana inwestycja może szkodliwie oddziaływać poza terenem, którym dysponuje inwestor, to podmioty, których taka uciążliwość może dotknąć, mają interes prawny uczestniczenia w postępowaniu opartym o treść art. 68 ust. 5 ustawy z dnia 31 stycznia 1990 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska.
Odnosząc się do skargi WSA stwierdził, że SKO w sposób wyczerpujący rozważyło zarzuty odwołania i prawidłowo uznało je bezzasadne. Raport zawiera wszystkie określone w art. 52 P.o.ś. elementy i informacje, a nadto uwzględnia zakres problematyki, który określiło postanowienie organu I instancji z dnia [...] marca 2008 r., stwierdzające konieczność sporządzenia raportu. W raporcie zawarta jest też szczegółowa analiza zagadnień dotyczących oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Nie ma racji skarżący, że w sprawie nie dokonano analizy skali przedsięwzięcia i wielkości zajmowanego terenu oraz ich wzajemnych proporcji. Zgodnie z § 2 pkt 2 lit b Planu na obszarach objętych planem zakazuje się przeznaczenia na cele zabudowy więcej niż 40 % powierzchni działki – na terenach działalności gospodarczej G. W raporcie na s.10 wskazano, iż wstępny projekt zagospodarowania terenu związany z przedmiotową inwestycją (załącznik nr II Raportu) zakłada zabudowę poszczególnych działek: dla działki nr 1 - 0% zabudowy powierzchni działki, a dla działki o nr 2 – około 20% powierzchni działki, w związku z czym pod kątem zabudowy występuje zgodność planowanej inwestycji z Planem.
Przeprowadzona w raporcie analiza i obliczenia nie wskazują przy tym, że inwestycja wpłynie niekorzystnie na zanieczyszczenia powietrza /str. 36 raportu/, a analiza akustyczna, że nie spowoduje ona przekroczenie dopuszczalnych poziomów hałasu i wzrostu uciążliwości akustycznych dla najbliższych terenów poza granicami działki /str. 47/. Przy zakładanych parametrach inwestycji, budowa stacji paliw nie będzie też budową zakładu o dużym ryzyku wystąpienia awarii ani zakładu o zwiększonym ryzyku jej wystąpienia, a przedsięwzięcie prowadzone w skali przestawionej w raporcie nie będzie negatywnie wpływać na środowisko. Podobnie, jeżeli chodzi o kumulację oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na terenach sąsiednich na środowisko. Odnośnie do problemu oddziaływania i obciążenia istniejącej infrastruktury technicznej, która również została opisana szczegółowo w raporcie, a także odniesiono się do niej we wskazanej wyżej analizie i ocenie, to prawidłowo wskazano, że dopiero w trakcie ubiegania się o pozwolenie na budowę inwestor będzie musiał wykazać, że posiada zgodę na wszystkie przyłącza.
Wobec tego decyzja organu I instancji zawiera wszystkie elementy określone w art. 56 ust. 2 P.o.ś., zaś raport w sprawie oddziaływania na środowisko projektowanej inwestycji spełnia wymagania wynikające z art. 52 tej ustawy i organ prawidłowo przeprowadził postępowanie w sprawie oceny oddziaływania planowanego zamierzenia na środowisko określając szczegółowo jego uwarunkowania i wykazując, iż inwestycja nie wpłynie negatywnie na środowisko, w tym na zdrowie ludzi.
W skardze kasacyjnej A.S., reprezentowany przez adwokata, zaskarżył powyższy wyrok w całości, podnosząc na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzut naruszenia przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy:
- I. art. 153 p.p.s.a. poprzez pominięcie przy rozpoznawaniu sprawy oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku WSA z dnia 5 listopada 2009 r. IV SA/Po 432/09 oraz wyroku WSA z dnia 7 lipca 2010 r. IV SA/Po 292/10, w szczególności poprzez nieuwzględnienie okoliczności, że organy administracji prowadzące sprawę nie przeprowadziły postępowania dowodowego i nie wyjaśniły rzetelnie niejasności, nieścisłości i braków, jakimi dotknięty był raport, na podstawie którego wydano w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie,
- II. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 6, art. 7, art. 15 i art. 77 § 1 Kpa w związku z art. 52 ust. 1 pkt 1-7 i 8-16, art. 72 ust. 1 pkt 3, art. 73 pkt 5, art. 85, art. 112, art. 243 i art. 244 ustawy - Prawo ochrony środowiska w związku z § 5 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko z dnia 9 listopada 2004 r. (Dz. U. Nr 257, poz. 2573), poprzez uznanie przez Sąd I instancji, że decyzja Burmistrza Ś. z [...] listopada 2008 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia (PPS.OŚ.7624-4/08) została wydana po przeprowadzeniu rzetelnego postępowania dowodowego i po rozważeniu wszelkich istotnych okoliczności mających wpływ na prawidłowy sposób określenia środowiskowych uwarunkowań planowanej inwestycji budowy stacji paliwowej,
- III. art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez dokonanie przez Sąd nieprawidłowych ustaleń faktycznych polegających na niezasadnym przyjęciu, że raport stanowiący podstawę decyzji Burmistrza Ś. wydanej w niniejszej sprawie zawiera wszystkie określone w art. 52 P.o.ś. elementy i informacje oraz szczegółową analizę zagadnień dotyczących oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko i nieruchomości sąsiedzkie.
Na tych podstawach wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy WSA do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania.
Uzasadniając zarzuty wskazano na wadliwość raportu i ponowiono pod tym względem argumentację skargi. Zdaniem skarżącego kasacyjnie, organy administracyjne nie przeprowadziły żadnego postępowania dowodowego. Część zarzutów uznanych we wcześniej wydanych wyrokach sądu administracyjnego za uzasadnione, dotyczyło materii w ogóle nie ujętych w raporcie, albo też ulegających z upływem czasu zmianie. Pomimo powyższych uchybień postępowania Sąd I instancji wydając zaskarżone rozstrzygnięcie uznał niezasadnie, że żaden z przepisów postępowania nie został naruszony, a wszelkie istotne dla sprawy okoliczności zostały wyjaśnione. Stanowisko to narusza wskazane w pkt II petitum skargi przepisy w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Prawidłowo przeprowadzone postępowanie dowodowe może bowiem prowadzić do odmiennych od przyjętych wniosków, zwłaszcza że wcześniej orzekając w sprawie Sądy wskazywały na potrzebę uzupełnienia materiału dowodowego i wyjaśnienia szeregu okoliczności, których raport faktycznie nie zawiera.
Raport został opracowany bez udziału skarżącego kasacyjnie, na prywatne zlecenie wnioskodawcy i w sytuacji kwestionowania go, nie powinien być podstawą formułowania w sprawie kategorycznych wniosków zwłaszcza, że część istotnych dla sprawy kwestii bądź całkowicie pomija, bądź prezentuje w oderwaniu od istniejącego stanu rzeczy, w szczególności z pominięciem istnienia na sąsiedniej działce obiektu użyteczności publicznej. Niewłaściwa ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego doprowadziła WSA do błędnych ustaleń faktycznych, co niewątpliwie mogło mieć istotny wpływ na wynik wydanego w sprawie rozstrzygnięcia.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną SKO wniosło o jej oddalenie wskazując, że zarzuty dotyczące podstaw kasacyjnych nie zasługują na uwzględnienie.
W odrębnej odpowiedzi, o oddalenie skargi kasacyjnej wniósł również A.W., wskazując na bezzasadność zarzutów dotyczących opracowanego raportu oddziaływania na środowisko, który w toku postępowania został bez zastrzeżeń zaopiniowany przez organy ochrony środowiska. Wskazał, że skarżący na swoich nieruchomościach nie prowadzi żadnych prac budowlanych dotyczących obiektu użyteczności publicznej, a podejmowane przez niego jako właściciela firmy TOTEM posiadającej sieć stacji paliw działania nakierowane są na wyeliminowanie konkurencji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Stosownie do przepisu art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym /tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a./, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą przesłanki powodujące nieważność postępowania, dlatego Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył się do oceny podstaw powołanych w skardze kasacyjnej.
Skarga kasacyjna oparta została wyłącznie na zarzutach naruszenia przepisów postępowania, ze wskazaniem w pierwszej kolejności na art. 153 p.p.s.a. i z argumentacją, że WSA pominął przy rozpoznawaniu sprawy oceny prawne oraz wskazania co do dalszego postępowania, wyrażone w wyroku WSA z dnia 5 listopada 2009 r. IV SA/Po 432/09 oraz wyroku WSA z dnia 7 lipca 2010 r. IV SA/Po 292/10. Zdaniem skarżącego kasacyjnie z wyroków tych wynika, że stanowiący podstawę decyzji Burmistrza Ś. raport o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko jest wadliwy, gdyż nie uwzględnia elementów, które szczegółowo wymieniono w punktach od a do h uzasadnienia tego zarzutu. Braki te, zdaniem skargi kasacyjnej, implikowały koniczność opracowania nowego raportu, przy zapewnieniu stronom czynnego udziału w toku postępowania.
Dla oceny tak postawionego zarzut sięgnąć należy do uzasadnienia wyroku z dnia 5 listopada 2009 r. sygn. IV SA/Po 432/09. WSA uwzględniając skargę A.S. na decyzję Kolegium utrzymującą w mocy rozstrzygnięcie Burmistrza Ś. stwierdził, że "w istocie Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpoznając odwołanie strony nie ustosunkowało się do większości wskazanych w odwołaniu zarzutów. /.../ Zasadnie podnosi skarżący, że rozpoznając sprawę organ nie wypowiedział się dostatecznie i precyzyjnie o wskazanych w odwołaniu elementach, a to skali przedsięwzięcia i wielkości zajmowanego terenu oraz wzajemnych proporcji, powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na sąsiednim terenie, emisji i występowania innych uciążliwości, ryzyka wystąpienia poważnej awarii, przy uwzględnieniu używanych substancji i stosowanych technologii, usytuowania przedsięwzięcia z uwagi na możliwe zagrożenie środowiska – przy istniejącym i planowanym użytkowaniu trenu, zdolności samooczyszczenia się środowiska i gęstości zaludnienia, zasięgu oddziaływania obszaru geograficznego i liczby ludności, na którą przedsięwzięcie może oddziaływać, wielkości i złożoności oddziaływania z uwzględnieniem obciążenia istniejącej infrastruktury technicznej oraz prawdopodobieństwa oddziaływania oraz czasu jego trwania częstotliwości i odwracalności oddziaływania".
W dalszej części uzasadnienia stwierdzono, że organ jedynie spuentował zarzuty w kilku zdaniach co oznaczało, że uzasadnienie drugoinstancyjne było ogólnikowe. W ramach wytycznych WSA wskazał, że "ponownie rozpoznając odwołanie organ powinien rozważyć i uzasadnić, dlaczego A.S. przyznał przymiot strony i wówczas odnieść się do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu bądź uznać, że nie ma przymiotu strony i wyrazić to w odpowiedniej do tego stanu rzeczy sentencji". Po ponownym rozpoznaniu sprawy w trybie odwoławczym, Kolegium, na podstawie art. 138 1 pkt 3 k.p.a., orzekło o umorzeniu postępowania odwoławczego. Rozpoznając skargę na tę decyzję, WSA w wyroku z dnia 7 lipca 2010 r. sygn. IV SA/Po 292/10 naprowadził, że Kolegium błędnie zinterpretowało wytyczne odnośnie do przymiotu strony A.S. i w konsekwencji w nieuprawniony sposób przyjęło, że nie ma on statusu strony w przedmiotowym postępowaniu.
Wyjaśniając obszernie stanowisko w tym zakresie WSA zawarł konkluzję, że pozostają aktualne wytyczne co do oceny sporządzonego raportu, które – wobec umorzenia postępowania odwoławczego - nie zostały zrealizowane.
W świetle tych wytycznych, które – co należy podkreślić – z mocy art. 153 p.p.s.a. wiązały zarówno organ, jak i Sąd, nieuprawniony jest zarzut, jakoby przesądzone zostało, że znajdujący się w aktach sprawy raport oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko jest wadliwy i z tego powodu zachodzi potrzeba opracowania nowego raportu. Tej treści stwierdzenie nie zostało zawarte w żadnym z przywołanych orzeczeń. Natomiast jednoznaczny był nakaz, aby po ustaleniu, że A.S. jest stroną toczącego się postępowania, organ odwoławczy szczegółowo odniósł się do sformułowanych w odwołaniu zarzutów. Kontrolując więc decyzję Kolegium z dnia [...] kwietnia 2011 r. WSA badał, czy w tym zakresie zrealizowane zostały – i z jakim skutkiem – wytyczne zawarte w wyroku sygn. IV SA/Po 432/09, a powtórzone następnie i rozszerzone o kwestie przymiotu strony A.S., w wyroku sygn. IV SA/Po 292/10.
Na pełną aprobatę zasługuje więc stanowisko WSA, gdzie podzielone zostały ustalenia odnoszące się do przyznania skarżącemu kasacyjnie statusu strony w niniejszym postępowaniu. Konsekwencją przyznania A.S. statusu strony postępowania było dokonanie przez WSA kontroli zaskarżonej decyzji w zakresie ustosunkowania się do podniesionych odwołaniem zarzutów dotyczących sporządzonego przez wnioskodawcę raportu, a więc i oceny samego raportu pod kątem spełnienia wymagań ustawowych. Kontrola taka została dokonana, co wynika z lektury uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Prawidłowo WSA stwierdził, że raport zawiera wszystkie określone w art. 52 ustawy P.o.ś. elementy i informacje oraz uwzględnia zakres problematyki, wynikający z postanowienia Burmistrza z dnia [...] marca 2008 r., stwierdzającego konieczność sporządzenia raportu. W dokumencie tym dokonano analizy skali przedsięwzięcia i wielkości zajmowanego terenu oraz ich wzajemnych proporcji.
Zgodnie z § 2 pkt 2 lit b miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego /uchwała z dnia 26 stycznia 2001 r. nr 335/XXXI/01/, na obszarach objętych planem zakazuje się przeznaczenia na cele zabudowy więcej niż 40 % powierzchni działki, na terenach działalności gospodarczej G. Planowane przedsięwzięcie dotyczy terenu przeznaczonego w planie pod działalność gospodarczą, a więc zabudowa takiej działki nie może przekraczać 40% jej powierzchni. W raporcie na str.10 wskazano, że wstępny projekt zagospodarowania terenu związany z przedmiotową inwestycją zakłada zabudowę poszczególnych działek: dla działki nr 1 - 0% zabudowy powierzchni działki, a dla działki o nr 2 – około 20% powierzchni działki co oznacza, że pod kątem zabudowy występuje zgodność planowanej inwestycji z obowiązującym planem. Co do kolejnej kwestii, a to emisji i występowania innych uciążliwości wskazać należy, że ich oddziaływanie na środowisko zostało szczegółowo opisane w raporcie, gdzie m.in. przeprowadzono analizę i wykonano stosowne obliczenia związane z emisją zanieczyszczeń gazowych do powietrza.
Pozwoliło to na końcowe wnioski, że planowana do realizacji inwestycji nie wpłynie niekorzystnie na zanieczyszczenia powietrza, nie powodując przekroczeń dopuszczalnych standardów zanieczyszczeń w powietrzu poza terenem inwestora, a także, że dotrzymane są wszystkie wartości graniczne dla emitowanych zanieczyszczeń pyłowo-gazowych na terenie projektowanej stacji paliw, a tym samym poza terenem jej usytuowania /raport str. 36/. Także analiza akustyczna inwestycji została zawarta w raporcie a obliczenia w tym zakresie pozwoliły przyjąć, że inwestycja nie spowoduje przekroczeń dopuszczalnych poziomów hałasu i wzrostu uciążliwości akustycznych dla najbliższych terenów poza granicami działki /pkt 8.4. raportu str. 47/. Raport, co trafnie WSA wskazał, oceniony został przez Kolegium w aspekcie ryzyka wystąpienia poważnej awarii, zasięgu oddziaływania - obszaru oddziaływania i liczby ludności, na którą przedsięwzięcie może oddziaływać, wielkości i złożoności oddziaływania z uwzględnieniem obciążenia istniejącej infrastruktury technicznej, a także prawdopodobieństwa oddziaływania oraz czasu jego trwania, częstotliwości i odwracalności oddziaływania.
W raporcie opisano w pkt 11 /str. 54 - 56/ oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia na środowisko i przedsięwzięcie prowadzone w takiej skali, jak przestawione w raporcie, nie będzie negatywnie wpływać na środowisko. Również raport odnosi się do kumulacji oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na terenach sąsiednich na środowisko i jak wynika z jego treści, nie ma niebezpieczeństwa mogącego ewentualnie wystąpić w związku z prowadzeniem przez skarżącego małej stacji paliw. Także pozostałe kwestie, które były przedmiotem wytycznych zostały rozważone, co znalazło szczegółowe odniesienie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Stąd też na pełną aprobatę zasługuje konkluzja, że raport o oddziaływaniu na środowisko przedstawiony w niniejszej sprawie odpowiada wymaganiom, jakie stawia temu dokumentowi art. 52 P.o.ś. i prawidłowo został przyjęty przez organy, jako podstawa ustaleń faktycznych. Wszystko to prowadzi do wniosku, że w żadnym wypadku nie doszło do naruszenia – i to w ocenienie skarżącego kasacyjnie, w sposób rażący – przepisu art. 153 p.p.s.a.
Dalsza część zarzutu wskazuje na naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 6, art. 7, art. 15 i art. 77 § 1 k.p.a., w związku z art. 52 ust. 1 pkt 1-7 i 8-16, art. 72 ust. 1 pkt 3, art. 73 pkt 5, art. 85, art. 112, art. 243 i art. 244 ustawy - Prawo ochrony środowiska w związku z § 5 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko z dnia 9 listopada 2004 r. (Dz. U. Nr 257, poz. 2573). Uzasadnienie zaś sprowadzone zostało do stanowiska, że decyzje w sprawie wydane zostały bez przeprowadzenia postępowania dowodowego, a wynika to z treści raportu, który nie odpowiada na wszystkie podniesione odwołaniem wątpliwości i dodatkowo sporządzony został bez udziału skarżącego kasacyjnie.
Przypomnieć należy, że postępowanie w rozpoznawanej sprawie wszczęte zostało wnioskiem z dnia 31 sierpnia 2008 r. i prowadzone jest na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska, na co wskazał organ odwoławczy, powołując w podstawie prawnej art. 153 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko /Dz. U. nr 199, poz.1227, ze zm./. Porcedując więc w trybie P.o.ś., Burmistrz Ś. postanowieniem z dnia [...] marca 2008 r. nałożył na wnioskodawcę obowiązek sporządzenia raportu i takowy, autorstwa R.N., został złożony organowi I instancji w dniu 28 sierpnia 2008 r. Raport ten, będący dowodem sprawie, wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, zawiera wszystkie wymagane przepisem art. 52 ust. 1 informacje, oczywiście przy uwzględnieniu charakteru planowanej inwestycji i podkreślić należy, że odpowiada zakresowi, jaki określony został w postanowieniu Burmistrza Ś. z dnia [...] marca 2008 r. Zaznaczyć też należy, że za sporządzenie raportu odpowiada wnioskodawca, który może go sporządzić nawet samodzielnie, byle tylko z niego wynikało, kto go sporządził i aby raport spełniał wszystkie wymagania stawiane temu dokumentowi przez ustawodawcę /zob. wyrok NSA z dnia 14 czerwca 2001 r. sygn. II OSK 1001/10, LEX nr 1083477/.
Przy takim charakterze raportu nieuprawnione jest stanowisko skargi kasacyjnej, że przy opracowaniu tego dokumentu inna strona postępowania powinna mieć zapewnioną możliwość udziału. Jeszcze raz powtórzyć należy, że obowiązek sporządzenie raportu obciąża wnioskodawcę a raport, będący dowodem w sprawie, podlega regułom postępowania dowodowego, w tym swobodnej ocenie dowodów, stosownie do przepisu art. 80 k.p.a., w szczególności pod kątem spełnienia wymagań wynikających z ustawy. Ocena taka, co wyżej przedstawiono, została przeprowadzona i przy braku innych /przeciwnych/ dowodów, nie można przypisać organom naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Co się tyczy zaś wymienionych w zarzucie przepisów ustawy – Prawo ochrony środowiska, to skarga kasacyjna nie podaje, w jaki sposób miało dojść do ich naruszenia. Naczelny Sąd Administracyjny będąc związany zarzutami nie może we własnym zakresie poszukiwać ewentualnych naruszeń, co oznacza, że zarzut jest nieusprawiedliwiony.
Odnosząc się natomiast do naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez dokonanie nieprawidłowych ustaleń faktycznych, wskazać należy na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r. sygn. II FPS 8/09 w której stwierdzono, że przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną /art. 174 pkt 2 tej ustawy/, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia /ONSAiWSA 2010/3/39/. NSA stwierdził, że jeżeli uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia wskazuje, jaki stan faktyczny sprawy został przez sąd przyjęty i dlaczego, wówczas przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. nie może stanowić wystarczającej podstawy kasacyjnej. Bez odniesienia się bowiem do treści np. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w powiązaniu z odpowiednimi przepisami postępowania administracyjnego, nie jest możliwe skuteczne zakwestionowanie stanowiska sądu pierwszej instancji, który formalnie wywiązał się z nałożonego na niego obowiązku, ale w ocenie strony przyjęte ustalenia są merytorycznie błędne.
W rozpoznawanej sprawie stan faktyczny został przedstawiony a szczegółowe odniesienie się do wszystkich wynikających z uprzednich wyroków wytycznych oznacza, że i ten zarzut nie może odnieść zamierzonego skutku.
Reasumując Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu, na podstawie art. 184 p.p.s.a.