Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 11 lutego 2009 r., wydanym w sprawie o sygnaturze akt II SA/Ke 5/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę D. W. i T. W. na decyzję Wojewody Świętokrzyskiego z dnia [...] października 2008 r., znak [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku gospodarczo-garażowego na działce nr [...] i nr [...] w Miedzianej Górze.
Powyższy wyrok wydany został w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:
Decyzją z dnia [...] września 2008 r. znak: [...] Starosta Kielecki zatwierdził projekt budowlany i udzielił A. W. pozwolenia na budowę budynku gospodarczo-garażowego (cztery stanowiska garażowe) – z instalacją elektryczną na działce nr [...] i nr [...] w Miedzianej Górze. W podstawie prawnej powołano art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 i art. 80 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r. nr 156, poz. 1118 ze zm.), dalej Prawo budowlane oraz art. 104 k.p.a.
Odwołanie od powyższej decyzji wniósł T. W., wskazując, że usytuowanie budynku o wysokości 5,84 m i długości 25,86 m w granicy działki i bezpośrednio przy jego budynku mieszkalnym narusza zasady współżycia społecznego oraz zakłóci swobodne korzystanie z jego działki poprzez nadmierne zacienienie. Natomiast rozmiary działek nr [...] i [...] pozwalają na inną lokalizację projektowanego budynku poprzez odsunięcie go na odległość 3 m od granicy działki lub przesunięcie w głąb działki inwestora. Odwołujący się wskazał także, iż istniejący budynek gospodarczy bezpośrednio przylegający do jego budynku został wybudowany niesolidnie, przez co powstały w nim rysy i pęknięcia.
Decyzją z dnia [...] października 2008 r. znak: [...] Wojewoda Świętokrzyski utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.
Organ odwoławczy podkreślił, iż o możliwości usytuowania przedmiotowego budynku bezpośrednio przy granicy z działkami skarżącego nr [...] i nr [...] rozstrzyga § 3 ust. 1 pkt 9 Zmiany nr 1 w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego części sołectwa Miedziana Góra w związku z § 12 ust 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Odnosząc się do kwestii wielkości przedmiotowego obiektu, wskazano, iż w planie miejscowym zawarto jedynie ograniczenie wielkości budynków gospodarczych i garażowych do 1 kondygnacji oraz dopuszczono wykonanie dachów o kącie nachylenia min. 20°.
Ponadto działki nr [...] i [...] posiadają bezpośredni dostęp do drogi powiatowej (działki nr 101). Została także zachowana wymagana odległość linii zabudowy (45 m przy wymaganych min. 20 m od krawędzi jezdni).
Z kolei z uwagi na fakt, iż działki nr [...] i [...] znajdują się na terenie oznaczonym w planie miejscowym symbolem MN1, projekt budowlany zawiera analizę nasłonecznienia i naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w ewentualnym, budowanym w przyszłości (hipotetycznym) budynku mieszkalnym na tych działkach. Zdaniem organu, z przedmiotowej analizy wynika, iż spełnione zostały wymogi § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r.
Zdaniem Wojewody Świętokrzyskiego, przedmiotowy budynek spełnia również wymogi dotyczące bezpieczeństwa pożarowego określone w § 271 ust. 10 oraz § 235 ust. 3 cytowanego rozporządzenia. W projekcie inwestycji zawarto także – stosownie do § 204 ust. 5 i § 206 rozporządzenia – ekspertyzę techniczną stanu obiektu istniejącego, w którego bezpośrednim sąsiedztwie ma być wzniesiony nowy obiekt. Z opinii tej wynika, iż inwestycja nie będzie miała ujemnego wpływu na elementy konstrukcyjne prawidłowo wykonanego budynku istniejącego oraz jego właściwości funkcjonalne.
Odnosząc się do zarzutów odwołania, organ wskazał, iż kwestia nieodpowiedniego stanu technicznego budynku bezpośrednio przylegającego do budynku skarżącego oraz jego negatywnego oddziaływania na sąsiedni budynek wykracza poza zakres niniejszego postępowania.
Skargę na decyzję organu odwoławczego wnieśli D. i T. W., domagając się jej uchylenia. Skarżący zarzucili zakwestionowanemu rozstrzygnięciu:
- - obejście prawa, tj. ustaleń uchwały Rady Gminy w Miedzianej Górze nr XXXII/254/06 z dnia 28.04.2006r. oraz uchwały nr V/32/07 z dnia 12.04.2007r. w następstwie niewłaściwej interpretacji pojęcia "garaż – 1 kondygnacja naziemna",
- - "pogwałcenie ich praw podmiotowych" w następstwie wydania decyzji ograniczającej ich prawa własnościowe,
- - błędne przyjęcie na podstawie "analizy zaciemnienia", iż projektowany budynek inwestora usytuowany byłby od strony północnej w stosunku do działki odwołujących się, a tym samym, iż nie stwarzałby ograniczenia dla właściwego nasłonecznienia zarówno nieruchomości, jak też ewentualnego budynku mieszkalnego, który miałby na niej powstać.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia decyzji organu drugiej instancji.
Sąd powołał się na treść art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, określającego obowiązki organu administracji architektoniczno – budowlanej w postępowaniu poprzedzającym wydanie pozwolenia na budowę.
Sąd podniósł, iż z akt sprawy wynika, że na terenie objętym planowaną inwestycją obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego części sołectwa Miedziana Góra, uchwalony przez Radę Gminy uchwałą Nr XXXII/254/06 z dnia 28.04.2006r., ogłoszony w Dzienniku Urzędowym Województwa Świętokrzyskiego z dnia 12.07.2006r. Nr 171, poz. 2028, zmieniony uchwałą Nr V/32/07 Rady Gminy w Miedzianej Górze z dnia 12.04.2007r. – Zmiana nr 1, ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa Świętokrzyskiego z dnia 1.06.2007r. Nr 97, poz. 1456.
Sąd wskazał, iż plan miejscowy jako akt prawa miejscowego ma moc wiążącą tak jak każdy inny akt normatywny i musi być respektowany bez względu na to, czy jego rozwiązania budzą kontrowersje, dopóki nie zostanie uchylony lub zmieniony. Zasadność rozwiązań planu miejscowego nie może być przedmiotem oceny przez sąd w granicach skargi złożonej na konkretną decyzję czy też postanowienie organu administracji. Jak wynika z postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, działki o nr [...] i nr [...], na których planowana jest realizacja inwestycji, znajdują się na terenie oznaczonym symbolem: MN1 – tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i istniejącej zagrodowej z dopuszczeniem usług podstawowych.
Z kolei, zgodnie z § 27 pkt 2 planu, jako przeznaczenie podstawowe określa się mieszkalnictwo jednorodzinne i zagrodowe z towarzyszącymi zabudowaniami gospodarczymi i garażami. Stosownie do § 3 ust. 1 uchwały z dnia 12 kwietnia 2007 r. – Zmiana Nr 1, na terenie objętym ustaleniami planu wprowadzono następujące wymogi architektoniczno – przestrzenne dotyczące budynków gospodarczych i garażowych:
- - gabaryty nowobudowanych budynków garażowych i gospodarczych – 1 kondygnacja nadziemna (§ 11 ust. 2 pkt 1);
- - nachylenie połaci dachowych dachów jednospadowych na budynkach gospodarczych i garażach w przypadku lokalizacji takiego budynku w granicy działki lub w odległości 1,5 m od granicy działki – min. 20° (§ 11 ust. 2 pkt 8);
- - dopuszczalność zabudowy budynków gospodarczych i garaży w granicy działki lub 1,5 m od granicy działki (§ 11 ust. 2 pkt 9).
Mając na uwadze treść art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, sąd pierwszej instancji stwierdził, iż organy administracji publicznej trafnie ustaliły, iż przedmiotowa inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z materiału dowodowego zebranego w aktach sprawy wynika bowiem iż obiekt – zgodnie ze zmienionym § 11 ust. 2 pkt 1 planu – ma zaprojektowaną 1 kondygnację nadziemną. W świetle definicji "kondygnacji" zawartej w § 3 pkt 16 rozporządzenia brak podstaw, by przyjąć – jak chcą tego skarżący – iż projektowany do realizacji budynek ma posiadać dwie kondygnacje.
Ponadto, w ocenie sądu, przewidziany w projekcie spadek połaci dachowej dachu jednospadowego o 20° jest zgodny z § 11 ust. 2 pkt 8 planu – po jego zmianie przez § 3 ust. 1 uchwały - Zmiana nr 1. Sąd podkreślił przy tym, iż konieczność zaprojektowania kwestionowanej przez skarżących zachodniej ściany szczytowej o wysokości 5,89 m spowodowana została wymogiem zachowania kąta nachylenia połaci min. 20°.
W ocenie sądu, przedmiotowy budynek został zaprojektowany w granicy działki w zgodzie z postanowieniami § 11 ust. 2 pkt 9 planu w brzmieniu ustalonym przez § 3 ust. 1 uchwały – Zmiana nr 1. Jak wynika bowiem z § 12 ust. 3 pkt 1 cytowanego rozporządzenia z dnia 22 kwietnia 2002 r., dopuszcza się sytuowanie ściany budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę granicy, w odległości 1,5 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną lub bezpośrednio przy granicy, jeżeli wynika to – tak jak w niniejszej sprawie – z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Sąd wskazał, iż w oparciu o zamieszczone w aktach sprawy analizy nasłonecznienia i przesłaniania organy trafnie stwierdziły, iż projektowany budynek nie naruszy wymogów dotyczących naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi i nasłonecznienia pokoi mieszkalnych, wynikających z przepisów § 13 w zw. z § 57 oraz § 60 cyt. rozporządzenia.
Sąd podniósł również, że projekt budowlany zawiera ekspertyzę techniczną stanu obiektu istniejącego (§ 204 ust. 5 i § 206 rozporządzenia). Z opinii tej wynika, że obiekt istniejący został wykonany zgodnie z obowiązującymi normami i przepisami. Jego stan techniczny jest dobry, a budowa projektowanego budynku nie będzie miała ujemnego wpływu na elementy konstrukcyjne budynku istniejącego oraz jego właściwości funkcjonalne. Z kolei zaprojektowana w granicy zachodniej ściana planowanej inwestycji spełnia wymogi ściany oddzielenia przeciwpożarowego, przewidziane w § 235 oraz § 271 ust. 10 rozporządzenia.
Mając na uwadze powyższe, sąd podzielił ustalenia organów, iż projekt budowlany spełnia wymogi określone w art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego.
W ocenie sądu, na gruncie rozpoznawanej sprawy spełnione zostały także pozostałe wymagania, określone w art. 35 ust. 1 pkt 3 i 4 Prawa budowlanego. Projekt budowlany jest bowiem kompletny, zawiera informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się, aktualnym na dzień opracowania projektu, zaświadczeniem o wpisaniu na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Jednocześnie projektanci dołączyli oświadczenia o sporządzeniu tego projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej.
Skargę kasacyjną na powyższy wyrok złożyli D. i T. W., działający przez pełnomocnika będącego adwokatem.
W skardze podnieśli, iż, zgodnie z § 10 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., droga manewrowa może być zmniejszona do 5m, a zaplanowany przez inwestora i zatwierdzony przez organy projekt budowlany pozostawia A. W. 8,4m. Istnieje zatem, według skarżących, możliwość odsunięcia się inwestora od granicy 1,5 m, co zlikwidowałoby kolizyjne interesy obu stron.
Skarżący podnieśli, iż kolejną ingerencją w przysługujące im prawo własności jest ograniczenie dotychczasowego nasłonecznienia ich nieruchomości spowodowane wysokością i usytuowaniem planowanej zabudowy, przy czym wskazali, iż problem ten został szczegółowo przedstawiony w skardze na decyzję organu drugiej instancji.
Skarżący powołali się na ochronę własności wynikającą z art. 222 § 2 k.c. Wskazali ponadto, iż Kodeks budowlany nie zawiera ograniczeń prawa własności sąsiadów inwestora i że z przepisów prawa budowlanego wynika, że to nowy inwestor musi się dostosować do już istniejącej zabudowy i nie ingerować w prawa właścicieli nieruchomości sąsiednich.
W związku powyższym skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z treścią przepisu art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem, zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym uchybił sąd pierwszej instancji, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wykazania dodatkowo, że to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna nieodpowiadająca tym wymaganiom uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Z uwagi na związanie sądu kasacyjnego granicami skargi przytoczenie podstawy kasacyjnej musi być precyzyjne, gdyż Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone.
Nie jest natomiast władny badać, czy sąd pierwszej instancji nie naruszył innych niepowołanych w skardze przepisów, a więc ewentualnych wadliwości zaskarżonego orzeczenia wykraczających poza ramy wyznaczone zarzutami skargi kasacyjnej (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 sierpnia 2004 r., FSK 299/04, niepublikowane).
Z powyższego wynika, iż zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Stąd, oceniając zasadność skargi kasacyjnej, sąd drugiej instancji nie może zastępować strony i precyzować czy uzupełniać przytoczonych podstaw kasacyjnych.
Przechodząc do oceny skargi kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie, na wstępie należy wskazać, że nie odpowiada ona przedstawionym wymogom, a podniesione w niej zarzuty należało uznać za niezasadne. Skarga kasacyjna jest bowiem wysoce sformalizowanym środkiem zaskarżenia, w którym należy wskazać konkretny przepis prawa materialnego lub procesowego, który, zdaniem wnoszącego skargę, został naruszony przez sąd pierwszej instancji. Nie wystarczy przy tym ograniczenie się tylko do przytoczenia przepisu stanowiącego podstawę skargi, konieczne jest także sprecyzowanie, do jakiego naruszenia przepisów prawa materialnego i/lub procesowego doszło i na czym ono polegało (por. wyrok NSA z 24 maja 2005 r., FSK 2302/04, LEX nr 238591).
Autor skargi kasacyjnej sporządzonej w niniejszej sprawie nie sprecyzował zarzutów wobec sądu pierwszej instancji, tj. nie wskazał, czy zarzuca naruszenie prawa materialnego, czy naruszenie prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga zawiera jedynie ogólnikowe sformułowania odnośnie do ingerencji organów administracji i sądu pierwszej instancji w prawo własności skarżących.
Jedyne przepisy prawa, na które powołuje się kasator to: art. 222 § 2 Kodeksu cywilnego oraz § 10 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowiskiem, podstawą zarzutów kasacyjnych może być naruszenie wyłącznie takich przepisów, które stosował albo miał zastosować sąd (wyrok NSA z dnia 31 maja 2004 r., FSK 103/04, niepublikowany). Wskazanie w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 222 § 2 Kodeksu cywilnego, dotyczącego ochrony własności, który nie stanowi materialnoprawnej podstawy rozstrzygnięć organów administracji oraz sądów administracyjnych, nie mogło być wzięte pod uwagę przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Z kolei drugi z powołanych w skardze kasacyjnej przepisów, tj. § 10 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. został uchylony w dniu 27 maja 2004 r. przez § 1 pkt 6 rozporządzenia z dnia 7 kwietnia 2004 r. zmieniającego rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. (Dz. U. Nr 109, poz. 1156), a zatem przestał obowiązywać jeszcze przed wszczęciem postępowania przed organem pierwszej instancji w niniejszej sprawie.
W konsekwencji uznać należało, że pełnomocnik skarżących nie wykonał obowiązków w zakresie prawidłowego sformułowania podstaw kasacyjnych, co czyni podniesione przez niego w skardze kasacyjnej zarzuty bezskutecznymi.
Z tych względów skargę należało oddalić na podstawie art. 184 p.p.s.a.