Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 19 października 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 686/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, oddalił skargę J. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2009 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji.
Jak wynika z akt sprawy, Starosta Oławski decyzją z dnia [...] października 2008 r., nr [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił R. S. pozwolenia na budowę budynku handlowo-usługowego wraz z infrastrukturą towarzyszącą oraz przebudowę kolidujących sieci infrastruktury przy ul. [...] w J., na działkach nr ewid. [...],[...] i [...] oraz na działkach nr ewid. [...], obręb L. Pismem z dnia 17 lutego 2009 r. J. K. wystąpił do Wojewody Dolnośląskiego o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Starosty Oławskiego z dnia [...] października 2008 r.
Wojewoda Dolnośląski decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...], działając na podstawie art. 157 § 3 k.p.a. w zw. z art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji Starosty Oławskiego.
W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż w kwestionowanej w postępowaniu nieważnościowym decyzji prawidłowo oznaczono obszar oddziaływania projektowanej inwestycji obejmując nim działki nr ew. [...],[...], oraz działki nr [...],[...],[...]. W obszarze tym nie znajduje się działka stanowiąca własność J. K. oznaczona nr ew. [...]. Nieruchomość ta nie sąsiaduje także bezpośrednio z inwestycją.
Zdaniem organu, J. K. nie ma przymiotu strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego w postępowaniu zakończonym przedmiotową decyzją o pozwoleniu na budowę i żądanie wszczęcia postępowania w takich okolicznościach winno skutkować wydaniem decyzji o odmowie wszczęcia postępowania nieważnościowego.
Następnie, po rozpatrzeniu odwołania J. K., Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. znak [...] – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję podnosząc, że J. K. bezzasadnie wywodzi swój interes prawny z faktu prawa własności działki nr ewid. [...] obręb L., gdyż ta nie graniczy ze stanowiącymi obszar inwestycji działkami nr ewid. [...] oraz działkami nr ewid. [...] obręb L. Usytuowana jest w odległości ponad 40 m od miejsca inwestycji. Położenie działki inwestora nie pozwala na uznanie, że znajduje się ona w obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji.
Pismem z dnia 4 marca 2010 r. J. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 19 października 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 686/10, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a., oddalił skargę J. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2009 r.
W uzasadnieniu wyroku wskazano, iż w niniejszej sprawie zasadnie odmówiono wszczęcia na wniosek skarżącego przedmiotowego postępowania nieważnościowego.
Zdaniem Sądu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest nowym, samodzielnym postępowaniem, a zatem jego stroną jest nie tylko strona postępowania zwykłego zakończonego decyzją badaną w trybie nadzorczym, ale także każdy, kto wykaże swój interes prawny. W tym przypadku, gdzie przedmiotem kontroli miała być decyzja o pozwoleniu na budowę, przymiot strony ma ten kto spełnia dyspozycję przepisu art. 28 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane. Zgodnie z ww. przepisem prawa, stroną w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę jest inwestor, właściciel, użytkownik wieczysty lub zarządca nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania obiektu. Przez obszar oddziaływania obiektu rozumieć należy teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu (art. 3 pkt 20 ustawy – Prawo budowlane).
W ocenie Sądu, organy zasadnie przyjęły, że skarżący nie jest inwestorem, właścicielem, użytkownikiem wieczystym ani też zarządcą nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania obiektu. Działka J. K. nie graniczy z działkami wymienionymi w decyzji o pozwoleniu na budowę, na których została zaprojektowana przedmiotowa inwestycja. Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że planowany budynek zlokalizowany jest w odległości ponad 40 m od granicy działki skarżącego. Opisane wyżej usytuowanie, a nade wszystko charakter inwestycji, nie pozwala na uznanie, że działka nr ewid. [...] będąca własnością J. K. znajduje się w obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji. Skarżący nie wykazał też zindywidualizowanego interesu prawnego z tytułu członkowstwa w Spółdzielni Mieszkaniowej, który legitymowałby go do wszczęcia niniejszego postępowania nieważnościowego.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 października 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 686/10 złożył J. K. zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego poprzez uznanie, iż skarżący nie ma legitymacji procesowej do występowania z wnioskiem o wszczęcie postępowania stwierdzenie nieważności decyzji, gdyż brak mu przymiotu strony w zw. z § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm.) przez dowolne ustalenie obszaru oddziaływania w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego.
Skarżący kasacyjnie wniósł, o uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 października 2010 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie o zmianę wyroku poprzez uwzględnienie skargi oraz o zasądzenie wynagrodzenia dla pełnomocnika w zakresie pomocy prawnej udzielonej z urzędu skarżącemu, której koszty nie zostały opłacone w całości ani w części.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania.
W niniejszej sprawie nie dostrzeżono okoliczności mogących wskazywać na nieważność postępowania sądowoadministracyjnego.
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Zarzut naruszenia art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, nie znajduje żadnego uzasadnienia w okolicznościach niniejszej sprawy. Jeżeli nawet z orzecznictwa sądowego wynika, że działka sąsiednia to nie zawsze musi być działka bezpośrednio przylegająca do terenu inwestycji, to w okolicznościach tej sprawy nic nie przemawia za tym, że to jest taki przypadek. Obszar oddziaływania obiektu, wyznaczony w tej sprawie został prawidłowo, gdyż z żadnych przepisów odrębnych, nie wynika aby na działce należącej do skarżącego, musiałby być wprowadzane ograniczenia w zagospodarowaniu terenu w związku z obiektem objętym pozwoleniem na budowę z dnia [...] października 2008 r. nr [...].
Skarżący też nie wykazał aby istniały jakieś okoliczności nadzwyczajne, które by wskazywały na to, że przysługuje mu przymiot strony w tym postępowaniu w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, a co w konsekwencji dawało by podstawę do wszczęcia postępowania nieważnościowego w stosunku do decyzji Starosty Oławskiego z dnia [...] października 2008 r.
Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.
Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł w wyroku o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącego wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy, gdyż przepisy art. 209 i 210 p.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Natomiast wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.) przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261 p.p.s.a.
Stosownie do § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) pełnomocnik skarżącego powinien złożyć w wojewódzkim sądzie administracyjnym stosowne oświadczenie, o jakim mowa w tym przepisie.