Uzasadnienie
Decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. z dnia [...] października 2000 r. utrzymaną następnie w mocy przez decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bydgoszczy nakazano M. Ł. wykonanie rozbiórki dobudowanej bez pozwolenia na budowę części baru-kawiarni na działce położonej w S. przy ulicy S. Decyzje te stały się ostateczne i prawomocne. Po bezskutecznym wysłaniu do M. Ł. w dniu 16 marca 2004 r. w trybie art. 15 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji upomnienia wzywającego go do wykonania obowiązku nałożonego wymienionymi decyzjami Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego R. postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2004 r. wszczął przeciwko zobowiązanemu postępowanie egzekucyjne i nałożył na niego grzywnę w celu przymuszenia do wykonania czynności objętej tytułem wykonawczym w kwocie 10.418,70 zł oraz obciążył go obowiązkiem uiszczenia opłaty egzekucyjnej w kwocie 68,- zł. W dniu 10 sierpnia 2004 r. M. Ł. wniósł do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego pismo zawierające zarzuty, w którym podniósł on, iż egzekucja została skierowana do niewłaściwego podmiotu, gdyż inwestorem wykonanej bez pozwolenia na budowę dobudowy baru-kawiarni był nieżyjący obecnie jego teść, który ze swoimi dziećmi, w tym A. Ł. żoną M. Ł., był współwłaścicielem posesji, na której znajduje się bar-kawiarnia.
Wymieniony obiekt gastronomiczny w latach 1994–2001 prowadził M. Ł. wraz z żoną za zgodą współwłaścicieli nieruchomości. Autor pisma zawierającego zarzuty podał, że w czasie prowadzonego postępowania administracyjnego o samowolne rozbudowanie budynku "wziął na siebie" odpowiedzialność za prowadzenie nielegalnej budowy przez teścia C. P. W związku z tym, wnosił o stwierdzenie nieważności decyzji nakładającej obowiązek rozbiórki i wstrzymanie jej wykonania.
Wniosek o stwierdzenie nieważności został przekazany według właściwości. Następnie postanowieniem z dnia 8 listopada 2004 r. wydanym na podstawie art. 34 § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1977 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. odmówił uwzględnienia zarzutu zgłoszonego przez zobowiązanego. W zażaleniu, wniesionym na to postanowienie M. Ł. zarzucił, iż postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte przedwcześnie, gdyż prowadzone jest obecnie przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji nakazującej rozbiórkę dobudowanej części budynku. Ponadto podniósł, iż nie jest sprawcą samowoli budowlanej, a w toku postępowania administracyjnego organy nie wyjaśniły, kto faktycznie powinien był być stroną tego postępowania.
Postanowieniem z dnia 15 grudnia 2004 r. Kujawsko-Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Bydgoszczy utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Na postanowienie to M. Ł. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, wnosząc o jego uchylenie i podnosząc, iż decyzja nakazująca rozbiórkę została błędnie skierowana do niego a nadto, iż toczy się obecnie postępowanie o stwierdzenie nieważności tej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2005 r., sygn. II SA/Bd 161/05, skargę oddalił. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd stwierdził, iż podstawę zarzutów mogą stanowić przyczyny taksatywnie wyliczone w art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W przepisie zawartym w art. 33 pkt 4 wymienionej ustawy jako podstawę zarzutu wskazano błąd co do osoby zobowiązanego. Oparty na tym przepisie zarzut może dotyczyć wyłącznie braku formalnej tożsamości osoby, co do której prowadzi się egzekucję, z tytułem wykonawczym oraz decyzją lub postanowieniem stanowiącym podstawę wystawienia tytułu wykonawczego. W rozpoznawanej sprawie sytuacja taka nie zaistniała, bowiem egzekucja skierowana jest przeciwko M. Ł. figurującemu jako dłużnik w tytule wykonawczym. Podnoszona w zarzutach okoliczność, iż skarżący nie dopuścił się samowoli budowlanej nie może być podstawą tego zarzutu, gdyż w ten sposób skarżący kwestionuje prawomocną decyzję administracyjną, na podstawie której wystawiono tytuł wykonawczy, co zgodnie z art. 29 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji jest niedopuszczalne.
W toku postępowania egzekucyjnego nie może też być skutecznie podnoszony zarzut wszczęcia z inicjatywy skarżącego postępowania zmierzającego do wzruszenia na podstawie art. 156 § 1 K.p.a. ostatecznej decyzji z 20 października 2000 r.
Wymieniony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zaskarżył skargą kasacyjną M. Ł. Zarzucił mu naruszenie art. 48 ustawy z 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane oraz art. 28 K.p.a., art. 106 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i art. 15 § 1 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przez wadliwe uznanie, że skarżący jest stroną postępowania, przez zaniechanie przeprowadzenia dowodów dla ustalenia kto rzeczywiście był sprawcą samowoli budowlanej oraz na błędnym określeniu obowiązku rozbiórki budynku położonego w S. przy ul. S. gdy w rzeczywistości obiekt położony jest przy ul. S. We wniosku zawartym w skardze kasacyjnej skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zarzuty skargi kasacyjnej są nieuzasadnione. Zgodnie z przepisem art. 174 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę kasacyjną można oprzeć na jednej z dwóch wymienionych w tym przepisie podstaw: zarzucie naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie albo na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wyjaśniono przy tym, iż skuteczne powołanie się na którąś z podstaw kasacyjnych wymaga wskazania konkretnego przepisu naruszonego przez sąd rozpoznający sprawę w pierwszej instancji, uzasadnienia tego zarzutu a nadto – gdy zarzut dotyczy obrazy przepisu procesowego – wykazania, że uchybienie to mogło wpłynąć w istotny sposób na wynik sprawy (por. wyroki SN z 11 III 1997 r. III CKN 13/97, publ.
OSNC 1997, nr 8, poz. 114 i NSA z 22 VII 2004 r. GSK 356/04, ONSAiWSA 2004, nr 3, poz. 72). Zarzuty skargi kasacyjnej muszą być nadto skierowane przeciwko wyrokowi lub postępowaniu prowadzonemu przez Sąd a nie przeciwko decyzji administracyjnej i muszą wyraźnie wskazywać naruszony przez ten Sąd przepis. Rozpoznający skargę kasacyjną NSA jest bowiem związany granicami tej skargi (art. 183 § 1 p.p.s.a.), to znaczy, że z wyjątkiem przyczyn skutkujących nieważność postępowania inne naruszenia przepisów bierze pod uwagę tylko wówczas, gdy taki zarzut został postawiony w tej skardze.
W rozpoznawanej sprawie skarżący zarzucił naruszenie przepisów art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane i art. 38 K.p.a. Zarzut ten jest o tyle nietrafny, że Sąd I instancji w sprawie, w której wydano zaskarżony wyrok przepisów tych nie stosował, nie mógł też ich zastosować i tym samym, nie mógł naruszyć. Pierwszy z tych przepisów stanowił materialnoprawną podstawę decyzji nakazujących rozbiórkę samowolnie dobudowanej części budynku, stanowiącego przedmiot postępowania. Wobec jednak prawomocnego i ostatecznego zakończenia postępowań prowadzonych w przedmiocie samowoli budowlanej i wydania decyzji nakazującej rozbiórkę samowolnie wzniesionego obiektu ani organy administracyjne prowadzące obecnie postępowanie egzekucyjne w przedmiocie przymusowego wykonania tych decyzji, ani Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznający skargę w niniejszej sprawie, nie orzekały nakazu rozbiórki.
Prowadzona obecnie sprawa jest sprawą egzekucyjną, w której organy egzekucyjne były związane prawomocnymi decyzjami o rozbiórce budynku i nie mogły badać ani zasadności, ani wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym wystawionym na podstawie tych decyzji (art. 29 § 1 zd. 2 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, tekst jedn. Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm.).
Z treści skargi kasacyjnej wynika, iż większość jej zarzutów dotyczy nie postępowań kontrolowanych obecnie przez Sąd, lecz zakończonego prawomocnie postępowania o rozbiórkę bezprawnie wzniesionego obiektu budowlanego. Zarzuty te, jako niedotyczące kontrolowanego obecnie postępowania, nie mogą jednak być uwzględnione. Dotyczy to również naruszenia art. 28 K.p.a., którego to przepisu Sąd nie stosował, gdyż w postępowaniu sądowym nie są stosowane przepisy tego Kodeksu.
Również pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej są nieuzasadnione. Obrazy art. 106 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skarżący dopatruje się w zaniechaniu przeprowadzenia uzupełniających dowodów z dokumentów. Jednakże wniosków o przeprowadzenie takich dowodów nikt nie zgłaszał a z uzasadnienia skargi wynika, że byłyby one niedopuszczalne, gdyż w ogóle nie dotyczyły prowadzonego obecnie postępowania a wcześniejszego, prawomocnie zakończonego postępowania rozpoznawczego. W końcu należy stwierdzić, że zarzut naruszenia art. 15 § 1 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji jest gołosłowny, gdyż organy przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego wykonały obowiązki wynikające z tego przepisu.
Dlatego na podstawie art. 184 ustawy z 30sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.