Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 20 listopada 2020 r., sygn. akt VII SA/Wa 804/20, po rozpoznaniu skargi J. K. i W. K. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 2 marca 2020 r., nr 272/2020, w przedmiocie wznowienia postępowania: 1) uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji;
- 2) zasądził od Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżących kwotę 1014 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Wyrok został podjęty w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Warszawski Zachodni (PINB) decyzją z dnia 28 września 2016 r., nr 587/16, zatwierdził J. K. i W. K. projekt budowlany zamienny zagospodarowania działki nr ew. [...] przy ul. W. [...] w [...], związany z rozbudową budynku opieki dla osób w podeszłym wieku (powstałą po przebudowie i rozbudowie budynku gospodarczego), opracowany przez mgr inż. J. B. oraz sprawdzony przez mgr inż. arch. T. P., a także nałożył na inwestorów obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie omawianego budynku.
A. N. w dniu 27 września 2017 r. złożył wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ww. decyzją. PINB postanowieniem z dnia 9 stycznia 2018 r., nr 08/18, wznowił z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej ww. decyzją ostateczną.
PINB decyzją z dnia 5 marca 2018 r., nr 109/18, uchylił własne rozstrzygnięcie z 28 września 2016 r. i na podstawie art. 51 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2017 r. poz. 1332 ze zm.) odmówił zatwierdzenia inwestorom projektu budowlanego zamiennego. Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (WINB) decyzją z dnia 7 maja 2018 r., nr 667/18, uchylił w całości powyższą decyzję z dnia 5 marca 2018 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, wskazując, że organ powinien dokonać oceny stanu faktycznego sprawy w świetle art. 51 ust. 5 Prawa budowlanego.
PINB decyzją z dnia 11 czerwca 2018 r., nr 265/18, uchylił własne rozstrzygnięcie z dnia 28 września 2016 r. i na podstawie art. 51 ust. 5 Prawa budowlanego nakazał inwestorom doprowadzenie budynku opieki dla osób w podeszłym wieku do stanu zgodnego z projektem zatwierdzonym decyzją Starosty Warszawskiego Zachodniego (Starosta) z dnia 27 maja 2013 r., nr 668/2013.
Odwołania od powyższego rozstrzygnięcia wnieśli: Państwo K. i A. N. WINB powołaną na wstępie decyzją z dnia 2 marca 2020 r., po rozpatrzeniu odwołań, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r. poz. 256 ze zm., zwana dalej: "k.p.a."), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ II instancji wskazał, że w omawianej sprawie niewątpliwie zaistniała przesłanka z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Z ustaleń PINB wynika bowiem, że przed Starostą przedłożono szkic wykonany przez geodetę S. N. (nr upr. [...]), na którym naniesiono przebieg linii napowietrznej 220kV wraz z pasem technologicznym, z którego wynika inny przebieg linii niż oznaczony w projekcie zagospodarowania działki zatwierdzonym przez organ decyzją nr 587/16 z dnia 28 września 2016 r. Projektant sporządzając projekt budowlany zamienny oznaczył przebieg linii napowietrznej 220kV niezgodnie z rzeczywistym stanem rzeczy, a okoliczność ta nie była znana organowi na etapie zatwierdzania projektu budowlanego zamiennego, co potwierdza analiza geodezyjnej inwentaryzacji powykonawczej z dnia 10 listopada 2016 r. sporządzonej przez geodetę uprawnionego S. N. (stanowiąca załącznik do wniosku z dnia 25 września 2017 r.).
Organ odwoławczy zauważył, że przedłożenie projektu zamiennego, który nie może zostać zaakceptowany (nie odpowiada przepisom) jest w istocie niewykonaniem obowiązku i wiąże się z koniecznością wydania decyzji w oparciu o art. 51 ust. 5 Prawa budowlanego. Równocześnie organ II instancji wyjaśnił, że działka, na której zlokalizowana jest inwestycja, zgodnie z § 12 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] [...] zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...], znajduje się na terenie, dla którego określono korytarze linii elektroenergetycznych z ograniczeniami w zagospodarowaniu terenu. Dla linii 220 kV powyższy plan przyjmuje strefy oddziaływania (pasy technologiczne) o szerokości 50 m (po 25 m w obie strony od osi linii).
Ponadto zgodnie z § 12 ust. 2 w pasach technologicznych napowietrznych linii elektroenergetycznych 400kV, 220kV i 110kV: a) lokowanie budynków, parkingów oraz roboty budowlane i instalacyjne powinny odbywać się z uwzględnieniem pasów technologicznych zgodnie z przepisami odrębnymi, c) zakazuje się lokalizowania nowej zabudowy mieszkaniowej i innych miejsc stałego przebywania ludzi ponad 4 godziny dziennie. W świetle powyższych regulacji WINB uznał, że część budynku opieki dla osób w podeszłym wieku jest usytuowana niezgodnie z § 12 ust. 1 pkt 2 lit. c omawianego planu, a zatem na gruncie art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, niedopuszczalne było zatwierdzenie projektu budowlanego zmiennego zagospodarowania działki związanego z rozbudową budynku na części działki nr ew. [...] obręb [...], gmina [...]. Zdaniem organu odwoławczego w takim przypadku należało nakazać doprowadzenie inwestycji do stanu zgodnego z decyzją o pozwoleniu na budowę nr 668/2013, która pozostaje w obrocie prawnym.
Skargę na decyzję WINB z dnia 2 marca 2020 r. złożyli J. K. i W.. zarzucając naruszenie: art. 6, art. 7, art. 8, art. 16, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3, art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., art. 2 i art. 7 Konstytucji RP, art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego.
W odpowiedzi na skargę WINB wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględniając skargę wskazał, że organy naruszyły art. 7, art. 77 i art. 107 k.p.a., nie uwzględniając przy wydawaniu rozstrzygnięć wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Podkreślił, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy [...] został uchwalony zarówno przed datą wydania przez Starostę decyzji z dnia 27 maja 2013 r. o pozwoleniu na budowę, jak też decyzji o zatwierdzeniu projektu zamiennego z dnia 28 września 2016 r. Ponadto jak wynika z pkt II i III projektu zamiennego, jego zakres dotyczy wyłącznie zmian w zagospodarowaniu terenu związanych ze zrealizowanym już wcześniej budynkiem.
Jednocześnie poza sporem jest także fakt istnienia linii napowietrznej przed datą wydania pozwolenia na budowę spornego budynku w 2013 r. Sąd Wojewódzki powołał się na treść art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę) oraz stwierdził, że to właściwy organ, powinien przed wydaniem pozwolenia na budowę w dniu 27 maja 2013 r. dokonać oględzin działki inwestycyjnej oraz rzeczywistego przebiegu w terenie wspomnianej linii napowietrznej. Z projektu budowlanego, stanowiącego załącznik do decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia 27 maja 2013 r., wynika, że działka inwestycyjna, znajduje się na obszarze zmeliorowanym i zdrenowanym z oddziaływaniem linii elektroenergetycznej napowietrznej 220 kV, dla której strefa ochronna wynosi po 25 metrów obu stronach linii (Opis techniczny do projektu budowlanego rozbudowy budynku domu opieki dla osób w podeszłym wieku pkt III.1 zagospodarowanie terenu).
Jednocześnie na dołączonej do projektu mapie sytuacyjno-wysokościowej dla celów projektowych (str. 63 projektu), jest wyraźnie zaznaczony przebieg napowietrznej linii 220 kV, z korektą jego przebiegu parafowaną przez projektanta. Sąd wskazał, że należy zwrócić uwagę na treść wyjaśnień projektanta znajdujących się w aktach, a złożonych w związku z wnioskiem PINB z dnia 13 marca 2018 r. o wszczęcie postępowania w sprawie odpowiedzialności zawodowej w budownictwie (k. 93 akt). Projektant w swoim piśmie z dnia 23 kwietnia 2018 r. (k. 101) wyjaśnił, że na projekcie zagospodarowania terenu (wykonanym na mapie do celów projektowych, na której nie było naniesionego przebiegu linii napowietrznej), naniósł oś tej linii na podstawie stwierdzenia w terenie jej przebiegu.
Następnie na żądanie Wydziału Architektury, naniósł korektę przebiegu osi linii na podstawie przedłożonej mapy z naniesionymi na niej dwoma słupami, na których jest zawieszona ta linia w jej przebiegu nad działką. Po dokonaniu na tej podstawie korekty osi linii wraz z jej zgodną z warunkami zawartymi w MPZP granicą strefy ochronnej, wynoszącą 25 m od linii, uznano ją za prawidłową i udzielono pozwolenia na budowę nr 668/2013. Projekt ten, nie został zrealizowany, natomiast inwestor zlecił opracowanie projektu zamiennego, który projektant wykonał na aktualnej mapie dla celów projektowych. Na mapie tej również nie była naniesiona oś linii, którą projektant naniósł wraz ze strefą ochronną identycznie do poprzednio wrysowanego skorygowanego jej przebiegu. PINB na tej podstawie wydał decyzję nr 92/17 udzielającą pozwolenia na użytkowanie części budynku gospodarczego po obowiązkowej kontroli dokonanej w dniu 1 lutego 2017 r., potwierdzającej zgodność realizacji inwestycji z projektem budowlanym, warunkami pozwolenia na budowę i obowiązującymi przepisami.
Utwierdziło to projektanta w przekonaniu, że przebieg napowietrznej linii 220 kV wraz z jej strefą ochronną, po dokonanej korekcie, został nakreślony prawidłowo. Powyższe okoliczności, zdaniem Sądu, świadczyły o tym, że wiedzę na temat linii napowietrznej przebiegającej przez działkę inwestycyjną, organ miał już przed wydaniem pozwolenia na budowę w dniu 23 maja 2013 r. Nie można zatem zgodzić się z organem II instancji, że zaistniała określona w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. przesłanka do wznowienia postępowania zakończonego decyzją PINB z dnia 29 września 2016 r., co przemawia za zasadnością postawionego w skardze zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Doszło jednocześnie do naruszenia art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, bowiem to organ administracji architektoniczno-budowlanej powinien także sam dokonać przed wydaniem pozwolenia koniecznych sprawdzeń.
Ponadto, obowiązek sprawdzenia przez organ, czy możliwe jest doprowadzenie robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem wynikający z treści art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego, dotyczy także sytuacji gdy wydawana jest, tak jak w rozpatrywanej sprawie, decyzja zatwierdzająca projekt budowlany zamienny. Sprawdzenie przez organ przebiegu linii powinno zatem poprzedzać również zatwierdzenie projektu zamiennego. Sąd I instancji zaznaczył, że organy zarówno na etapie wydawania pozwolenia na budowę, jak też zatwierdzania projektu budowlanego zamiennego, miały obowiązek uprzednio sprawdzić projekty pod kątem rzeczywistego przebiegu linii elektroenergetycznej, zaś fakt jej istnienia wynikał z dokumentów i był im znany co najmniej w dacie zapoznawania się z projektem poprzedzającym wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę w dniu 27 maja 2013 r. Przedstawiony zatem przebieg linii energetycznej inny niż rzeczywisty, nie może być w tej sytuacji uznany za nową okoliczność, nie znaną organowi.
Jeżeli organ jest w posiadaniu określonych danych, wynikających z materiałów będących w jego dyspozycji, to należy przyjąć, że okoliczności z nich wynikające są organowi znane. Z kolei błędna ocena dowodu, który istniał i był znany organowi, nie może stanowić uzasadnienia wznowienia postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Dowody na istnienie okoliczności, o których mowa w tym przepisie, nie mogą znajdować się w aktach sprawy administracyjnej zakończonej wydaniem ostatecznej decyzji, aby możliwe było na podstawie tych okoliczności wznowienie postępowania. Zdaniem Sądu, w pojęciu błędnej oceny mieści się także ocena niepełna, w tym wypadku pomijająca treść planu miejscowego i przebiegającą nad działką inwestycyjną linię energetyczną.
W świetle art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. istotny jest obiektywny fakt nieznajomości, niewiedzy organu, co do istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych, nie zaś przyczyny tej niewiedzy (dające się np. przypisać organowi albo stronie). Jednocześnie Sąd stwierdził, że niezrozumiałe jest nakazanie inwestorowi w oparciu o art. 51 ust. 5 Prawa budowlanego, doprowadzenie budynku do stanu zgodnego z projektem zatwierdzonym decyzją z dnia 27 maja 2013 r., skoro ten projekt w ocenie organów naruszał przepisy planu miejscowego. Sąd I instancji wskazał, że organ ponownie rozpoznając sprawę, uwzględni argumentację dotyczącą przesłanek wznowienia postępowania.
Ponadto, biorąc pod uwagę niejasności dotyczące przebiegu wspomnianej linii elektroenergetycznej, wynikające również z przytoczonych wyjaśnień projektanta, należy bezspornie ustalić rzeczywisty przebieg linii napowietrznej i nie bazować w tym zakresie wyłącznie na szkicu sporządzonym przez S. N., który stał się w istocie podstawą do wznowienia postępowania. Rzeczywisty przebieg tej linii, powinien być wykazany w taki sposób, by w tym zakresie nie było jakichkolwiek wątpliwości oraz by przebieg tej linii możliwy był do weryfikacji przez strony postępowania.
Z kolei po dokonaniu powyższych ustaleń, organy jeszcze raz powinny rozważyć, czy doprowadzenie już usytuowanego budynku do stanu zgodnego z pozwoleniem z dnia 27 maja 2013 r., będzie możliwe w świetle przepisów planu miejscowego, a jeśli nie, to jakie niesie to za sobą konsekwencje.
Z tych względów Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., zwana dalej: "p.p.s.a."), orzekł jak w sentencji.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył WINB, wnosząc o jego uchylenie i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, jak również o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego.
Zaskarżonemu rozstrzygnięciu organ, na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- 1) art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 2167) w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 7 i 77 § 1, art. 80 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. oraz art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, poprzez:
- a) niewłaściwą kontrolę legalności działalności organu administracji publicznej, tj. WINB i wydanej przez ten organ decyzji z dnia 2 marca 2020 r. oraz poprzedzającej ją decyzji organu powiatowego, co skutkowało wydaniem przez WSA w Warszawie wyroku uwzględniającego skargę;
- b) uwzględnienie skargi, pomimo tego, że organy nadzoru budowlanego wyjaśniły wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktyczne i prawne oraz podjęły decyzje zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz pomimo tego, że istniały przesłanki do oddalenia skargi;
- c) dokonanie przez Sąd błędnej oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie, polegającej na przyjęciu, że szkic wykonany przez geodetę S. N., nr upr. [...] przedłożony Starostwu, na którym naniesiono przebieg linii napowietrznej 220kV wraz z pasem technologicznym, z którego wynika inny przebieg linii niż oznaczony w projekcie zagospodarowania działki zatwierdzonym przez organ decyzją nr 587/16 z dnia 28 września 2016 r. oraz oznaczenie przez projektanta sporządzającego projekt budowlany zamienny przebiegu linii napowietrznej 220kV niezgodnie z rzeczywistym stanem rzeczy, co nie było znane organowi na etapie zatwierdzania projektu budowlanego zamiennego, nie stanowi przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Podczas gdy organ II instancji prowadzi postępowanie odwoławcze co do sprawy w ramach określonych przepisem materialnym i przepisami procesowymi i wydaje rozstrzygnięcie w oparciu o stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania przez niego rozstrzygnięcia. Ponadto WINB rozpoznał niniejszą sprawę w granicach określonych przepisami oraz dokonał oceny materiału dowodowego co do istnienia przesłanki, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.;
- 2) art. 141 § 4 w zw. z art. 151 p.p.s.a., poprzez nieprawidłowe i niekonsekwentne uzasadnienie wydanego w sprawie wyroku, nieodpowiadającego wymaganiom zawartym w treści art. 141 p.p.s.a., polegające na jego niespójności. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie brak było podstaw do wznowienia postępowania (Sąd uznał, że okoliczności o których mowa w decyzji organu nadzoru budowanego nie wyczerpują przesłanki art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.), a jednocześnie nakazał organom nadzoru budowlanego prowadzić dalsze postępowanie wyjaśniające w ww. sprawie (a to może nastąpić tylko w ramach wznowionego postępowania).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie strona skarżąca kasacyjnie złożyła stosowny wniosek, któremu pozostałe strony nie sprzeciwiły się, Sąd rozpoznał kasację poza rozprawą.
Jak stanowi art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 powołanej ustawy, a taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie, to Sąd rozpoznający sprawę związany jest granicami kasacji.
Skarga kasacyjna, mimo że zawiera częściowo słuszne zarzuty nie może odnieść zamierzonego skutku, bowiem wyrok mimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.
Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 2167) – dalej p.u.s.a. Art. 1 § 1 w powiązaniu z § 2 p.u.s.a. może stanowić podstawę kasacyjną jedynie w drodze wyjątku, gdy sąd dokonał kontroli w sprawie w oparciu o inne kryterium niż kryterium legalności, czy też orzekał w sprawie, która nie podlega rozpoznaniu przez sądy administracyjne. Wymienione przepisy nie są przepisami procesowymi, lecz ustrojowymi, określającymi zakres i podstawowe kryterium sprawowania kontroli administracji publicznej przez sądy administracyjne.
Przechodząc do zarzutu naruszenia przepisów postępowania tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. wskazanych w skardze, zgodzić się należy ze stwierdzeniem zawartym w skardze kasacyjnej, że wywody Sądu I instancji, iż organy na etapie pozwolenia na budowę, jak i zatwierdzania projektu budowlanego zamiennego, miały obowiązek sprawdzić uprzednio projekty pod kątem rzeczywistego przebiegu napowietrznej linii energetycznej, a fakt jej istnienia wynikał z dokumentów i był im znany co najmniej w dacie zapoznania się z projektem poprzedzającym wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę w dniu 27 maja 2013 r., są niejasne w kontekście toczącego się w trybie wznowieniowym postępowania przed organami nadzoru budowlanego. Oczywiście Sąd I instancji ma rację, że wskazane wyżej czynności co do ustalenia przebiegu linii energetycznej powinny być dokonane przed wydaniem decyzji zatwierdzającej projekt budowlany jak i decyzji zatwierdzającej projekt zamienny.
Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] zatwierdzony został bowiem uchwałą Rady Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. i w planie tym wskazany był przebieg napowietrznej linii energetycznej. Nie mniej jednak należy pamiętać, że decyzje z 2013 r. podejmowane były przez organy architektoniczno-budowlane, a nie organy nadzoru budowlanego prowadzące postępowanie wznowieniowe. Tak więc niewłaściwe wykonanie obowiązków przez organy architektoniczno-budowlane na etapie zatwierdzenia projektu budowlanego jak i projektu zamiennego, nie może stanowić podstawy do stawiania zarzutów organom nadzoru budowlanego w postępowaniu wznowieniowym.
Istota sporu w sprawie sprowadza się do ustalenia, kiedy organ nadzoru budowlanego uzyskał informację o nowych faktach i dowodach uzasadniających wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Otóż, postępowanie zostało wznowione z urzędu postanowieniem PINB z dnia 9 stycznia 2018 r., nr 08/18, w sprawie zakończonej decyzją PINB z dnia 28 września 2016 r., nr 587/16, którą to decyzją w postępowaniu prowadzonym w związku z istotnymi odstępstwami od projektu zagospodarowania działki, organ nadzoru budowlanego na podstawie art. 51 ust. 4 Pr. bud. zatwierdził projekt budowlany zamienny zagospodarowania działki związany z rozbudową budynku domu opieki dla osób w podeszłym wieku. Istotne jest zatem, czy fakt usytuowania budynku gospodarczego podlegającego przebudowie i przystosowanie go dla potrzeb przebywania pensjonariuszy domu opieki w strefie oddziaływania linii elektroenergetycznej, co do której wprowadzono ograniczenia w zakresie zagospodarowania, było znane i powinno być znane organowi wydającemu decyzję przed jej wydaniem, czy też jest to nowa okoliczność istniejąca w dacie wydania decyzji ale nieznana organowi.
Niewątpliwie Sąd I instancji w sposób niezbyt jasny wypowiedział się w tym przedmiocie. Nie mniej jednak Sąd ten ma rację, że sprawa nie została należycie wyjaśniona pod kątem zaistnienia przesłanki wznowienia określonej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. W aktach sprawy znajduje się kilka map zawierających przebieg napowietrznej linii elektroenergetycznej oraz określających linie strefy jej oddziaływania. Dokumenty te były przedkładane zarówno w postępowaniu przed organami architektoniczno-budowlanymi jak i nadzoru budowlanego. Niewątpliwie jednak przebieg linii elektroenergetycznej jak i strefy jej oddziaływania naniesione były w części graficznej planu zagospodarowania przestrzennego. Znajdujące się w aktach kserokopie części graficznej planu są trudno czytelne. Zalegający w aktach sprawy dokument geodezyjny sporządzony przez uprawnionego geodetę S. N., na który powołują się organy, wskazuje, że był on sporządzony w grudniu 2016 r. natomiast linie wyznaczające przebieg osi linii elektroenergetycznej wraz z liniami strefy jej oddziaływania w maju 2017 r. Tak więc przebieg linii strefy oddziaływania, jak przyjęły to organy nadzoru budowlanego, ustalono po wydaniu przez PINB decyzji z dnia 28 września 2016 r. zatwierdzającej projekt budowlany zamienny.
Powstaje jednak wątpliwość, jak wskazane w wymienionym dokumencie linie odnoszą się do linii wskazanych w części graficznej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Sprawdzając zamienny projekt budowlany przed jego zatwierdzeniem, organy nadzoru budowlanego powinny również sprawdzić go pod kątem zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego stosownie do treści art. 35 ust. 1 pkt 1 Pr. bud. Z tych też powodów rozpoznając ponownie sprawę organy ustalą w sposób jednoznaczny, czy linie wskazane w dokumencie sporządzonym przez geodetę S. N. pokrywają się z liniami wyznaczonymi w treści planu zagospodarowania przestrzennego oraz czy na podstawie wyrysu z planu można było ustalić usytuowanie budynku. Okoliczność ta ma istotne znaczenie, albowiem w aktach administracyjnych, przy piśmie z dnia 20 kwietnia 2016 r. złożonym przez inwestorów, został także załączony wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, na którym naniesione są linie wyznaczające strefę oddziaływania linii elektroenergetycznej.
W sytuacji, w której przebiegi linii wskazanych w planie i w dokumencie sporządzanym przez geodetę S. N. pokrywałyby się, należy rozważyć, czy organ nadzoru budowlanego kontrolując zgodność projektu z planem miał przed wydaniem decyzji z dnia 28 września 2016 r., nr 587/16 wiedzę co do okoliczności niezgodnego z tymże planem zagospodarowania przestrzennego usytuowania budynku gospodarczego, który miał być w wyniku wydanej decyzji przeznaczony na pobyt stały ludzi, a tym samym, czy została spełniona przesłanka z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Odwoływanie się przez organy nadzoru budowlanego wyłącznie do dokumentu sporządzonego przez S. N., w przytoczonych wyżej okolicznościach jest przedwczesne, jeżeli weźmie się pod uwagę wskazany wyżej wyrys z planu zagospodarowania przestrzennego i obowiązki organu wskazane w wyżej powołanym przepisie art. 35 ust. 1 pkt 1 Pr. bud. Tak więc, podniesiony zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. nie może być uwzględniony.
Zgodzić się należy z autorem skargi kasacyjnej co do pewnego braku konsekwencji w wywodach zawartych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.
Niewątpliwie jednak, w przypadku ustalenia, że przesłanka wznowienia określona w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. nie zaistniała, bowiem okoliczność usytuowania budynku, którego przeznaczenie miało ulec zmianie w wyniku wydania decyzji zatwierdzającej projekt zamienny zagospodarowania działki była znana organowi przed wydaniem tej decyzji, organ winien podjąć rozstrzygnięcie na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. W przypadku zaś ustalenia, że wskazana wyżej przesłanka wznowienia zaistniała podejmie decyzję na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. Przy rozstrzyganiu sprawy organ winien zwrócić uwagę na ewentualne wystąpienie negatywnych przesłanek do uchylenia decyzji w postępowaniu wznowieniowym.
Uwzględniając powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną uznając, że mimo częściowo błędnego uzasadnienia zaskarżony wyrok odpowiada prawu.