Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 17 lutego 2005 r. sygn. akt II SA/GD 4266/01 po rozpoznaniu skargi E. L. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru budowlanego w Gdańsku z dnia [...] października 2001 r. utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] lipca 2001 r. w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu letniskowego wzniesionego na działce nr 498 w miejscowości K., gmina K. - oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że decyzja organu I instancji została wydana na podstawie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm./, bowiem przedmiotowy obiekt budowlany został wybudowany bez wymaganego pozwolenia na budowę w 1996 r. na terenie, który zgodnie z obowiązującym w dacie budowy miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego był przeznaczony pod pastwiska. W odwołaniu od decyzji organu I instancji inwestor podniósł, że czyni starania o dokonanie zmian w planie zagospodarowania przestrzennego i przekwalifikowanie jego działki na działkę rekreacyjną.
Organ odwoławczy stwierdził, że zaistniały określone w art. 48 Prawa budowlanego przesłanki do wydania nakazu rozbiórki jak też nie istnieje możliwość ubiegania się o pozwolenie na użytkowanie obiektu w rozumieniu art. 49 Prawa budowlanego. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy pozostają starania inwestora o przekwalifikowanie działki w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.
W skardze na powyższą decyzję E. L. podniósł, że opłaca podatki od zabudowanej nieruchomości, zaś przed podjęciem budowy zasięgał informacji u sołtysa, który nie widział przeszkód w budowie domku altany o powierzchni do 35 m2 nietrwale związanej z gruntem.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał skargę za niezasadną. Decyzja o nakazie rozbiórki nie narusza prawa materialnego jak też procesowego, Przeprowadzono prawidłowo analizę materiału dowodowego przy czym bezspornym jest, że obiekt wybudowano bez wymaganego pozwolenia na budowę /art. 28 Prawa budowlanego/. W myśl art. 29 Prawa budowlanego nie wymaga pozwolenia na budowę budowa altany o określonych wymiarach na działkach w pracowniczych ogrodach działkowych, natomiast przedmiotowy obiekt nie jest altaną wybudowaną w ramach pracowniczego ogrodu działkowego. Stwierdzenie samowoli budowlanej w myśl art. 48 Prawa budowlanego obligowało właściwy organ do wydania decyzji o rozbiórce obiektu. W trakcie wydawania nakazu rozbiórki nie upłynął jeszcze 5-letni okres od zakończenia budowy przewidziany art. 49 Prawa budowlanego, wyłączający wydanie nakazu rozbiórki, a ponadto dotyczy ten przepis sytuacji, gdy obiekt nie narusza przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł E. L. reprezentowany przez radcę prawnego G. R. zarzucając:
1/ naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i zastosowanie art. 49 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlanego wobec przyjęcia, iż wszystkie przesłanki określone w tym przepisie zostały spełnione, co uzasadniało wydanie decyzji o nakazie rozbiórki, 2/ naruszenie przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy "poprzez naruszenie zasad ustalania stanu faktycznego sprawy i swobodnej oceny dowodów - art. 141 (1" ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podnosi się, iż Sąd I instancji naruszył art. 49 Prawa budowlanego wobec błędnego przyjęcia, iż od czasu wybudowania obiektu nie upłynęło 5 lat, podczas gdy został on wybudowany latem /maj, czerwiec/ 1996 r. zaś decyzja organu I instancji wydana została w dniu 3 lipca 2001 r. Upłynęło więc od wybudowania obiektu 5 lat. Nie mogła zatem być wydana decyzja o nakazie rozbiórki. Ponadto Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy Kościerzyna zatwierdzony uchwałą nr XIV/54/90 Rady Miasta i Gminy Kościerzyna zmieniony uchwałą z dnia 18 grudnia 1992 r. Nr VII/52/92 przeznaczał wprawdzie dany teren pod pastwiska, jednakże zgodnie z art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego obowiązujące w dniu wejścia w życie tej ustawy tracą moc po upływie 7 lat od dnia jej wejścia w życie jest więc prawdopodobne, że plan ten w dniu wydania zaskarżonej decyzji nie istniał.
W dniu 28 grudnia 2001 r. uchwałą nr XII/181/2001 przystąpiono do sporządzenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionej podstawie.
Stosownie do art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, zwanej dalej "ppsa", skarga kasacyjna może być oparta na następujących podstawach:
1/ naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie /art. 174 pkt 1/, 2/ naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy /art. 174 pkt 2/.
Przepis art. 175 (1 ppsa stanowi, że skarga kasacyjna musi być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniami wynikającymi z (2 i 3. W myśl art. 176 ppsa skarga kasacyjna powinna m. in. czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.
Wprowadzenie tzw. przymusu adwokackiego /radcowskiego/ a więc nałożenie obowiązku sporządzenia skargi kasacyjnej przez określonych ustawowo profesjonalistów powoduje, iż skarga ta powinna być odpowiednio, w profesjonalny sposób sformułowana. W zależności od braków skargi kasacyjnej, skarga kasacyjna nie odpowiadająca ustawowym wymaganiom, podlega oddaleniu a nawet odrzuceniu w razie uznania jej niedopuszczalności ze względów formalnych.
W niniejszej sprawie wskazuje się jako podstawy skargi kasacyjnej naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i zastosowanie art. 49 Prawa budowlanego z 1994 r. polegające na przyjęciu, iż "zostały spełnione wszystkie przesłanki tego przepisu" oraz naruszenie prawa procesowego - art. 141 (4 ppsa mające istotny wpływ na wynik sprawy.
Zarzut naruszenia prawa materialnego /art. 49 Prawa budowlanego/ został błędnie sformułowany. Przede wszystkim podstawę orzeczenia o nakazie rozbiórki stanowił przepis art. 48 Prawa budowlanego z 1994 r. nakazujący właściwemu organowi wydanie orzeczenia o takiej treści w razie stwierdzenia popełnienia samowoli budowlanej. Przepis art. 49 natomiast określa przesłankę negatywną dla orzeczenia o rozbiórce, uprawnia organ nadzoru budowlanego do zaniechania wydania orzeczenia o rozbiórce w razie stwierdzenia, że od zakończenia budowy obiektu upłynęło 5 lat a ponadto budowa nie narusza przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym. Obie te przesłanki muszą być spełnione łącznie. Twierdząc więc, iż w niniejszej sprawie wbrew stanowisku wyrażonemu przez Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku, wystąpiły przesłanki określone w art. 49 Prawa budowlanego, wnoszący skargę kasacyjną nie podnosi w istocie zarzutu błędnej wykładni tego przepisu, lecz stawia zarzut błędnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, ewentualnie akceptację przez Sąd I instancji wad postępowania administracyjnego w zakresie gromadzenia dowodów.
Niezależnie od wadliwego sformułowania powyższego zarzutu należy stwierdzić, że argumenty strony nie mogą być uznane za słuszne, bowiem jak to wynika z akt sprawy, obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego teren, na którym został wybudowany przedmiotowy obiekt budowlany przeznaczał pod pastwiska, co powodowało, że nie miał w sprawie zastosowania art. 49 Prawa budowlanego niezależnie od tego, czy od zakończenia budowy upłynęło 5 lat.
Kolejny zarzut - naruszenia art. 141 (4 ppsa "poprzez naruszenie zasad ustalania stanu faktycznego sprawy i swobodnej oceny dowodów" również został sformułowany w sposób nieprawidłowy, zakłada bowiem, że Sąd I instancji dokonuje na podstawie tego przepisu ustaleń w zakresie stanu faktycznego, podczas gdy zawiera on wymogi odnoszące się do treści uzasadnienia wyroku, które w niniejszej sprawie zostało sporządzone prawidłowo, z zachowaniem wskazań określonych w cytowanym przepisie.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 184 ppsa.