Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 1 grudnia 2010r., sygn. II SA/Wr 259/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu po rozpoznaniu skargi A. A. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego - Wydział Infrastruktury z dnia [...] lutego 2010 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej - oddalił skargę.
W uzasadnieniu wyroku podano, iż zaskarżoną decyzją organ utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Wrocławia z dnia [...] sierpnia 2009 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu PTC Sp. z o.o. w Warszawie pozwolenia na budowę stancji bazowej telefonii komórkowej. W uzasadnieniu wskazano, że w ocenie odwołujących się planowana inwestycja jest niezgodna z przepisami z zakresu ochrony środowiska i prawa budowlanego. Budowa wieży odbywa się w odległości 20 m od zabudowań mieszkalnych stron i w bliskiej odległości od osiedla mieszkaniowego. Obok biegnie linia energetyczna wysokiego napięcia emitująca niekorzystne dla zdrowia ludzi pola elektromagnetyczne. Nastąpi więc kumulacja niekorzystnego oddziaływania elektromagnetycznego. Planowana inwestycja nie wymagała wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Organ ochrony środowiska (Prezydent Wrocławia) wydał bowiem w dniu [...] czerwca 2006 r. decyzję umarzającą postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla tego przedsięwzięcia.
Projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami planu miejscowego (uchwała Rady Miejskiej Wrocławia nr LJ/3168/06 z dnia 18 maja 2006 r. Dz. Urz. Woj. Doln. Nr 137, poz. 2110). Wynikające z rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie poziomów pół elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. Nr 192, poz. 1883), ponadnormatywne oddziaływanie elektromagnetyczne o wartości powyżej 0,1 Wm² wystąpi w miejscach niedostępnych dla ludzi. Nie możno więc było odmówić wydania pozwolenia na budowę.
W skardze do sądu administracyjnego A. A. zarzuciła naruszenie § 2 planu miejscowego przez zniweczenie zawartego w tym zapisie planu celu, polegającego na zapewnieniu powiązań osiedla Nowy Dwór z terenami projektowanego Parku Milenijnego, naruszenie § 16 ust. 1 tego planu przez przyjęcie, że na działce nr [...] dopuszczalna jest budowa stacji bazowej telefonii komórkowej, naruszenie art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o cenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227) w związku z § 2 ust. 1 pkt 7 lit. a i § 3 ust. 1 pkt 8 lit. d i e rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.) w związku z § 16 ust. 6 pkt 1 planu miejscowego, gdyż przedmiotowa inwestycja może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, ponadto naruszenie art. 10 § 1 w związku z art. 81 k.p.a., art. 84 § 1 w związku z art. 7 i 77 k.p.a. z uwagi na niezwrócenie się przez organ o wydanie opinii biegłego z zakresu sieci i instalacji teletechnicznych i radiokomunikacyjnych na okoliczność wzajemnego nakładania się na siebie fal elektromagnetycznych emitowanych przez stację bazową oraz linie energetyczne i ich oddziaływania na zdrowie ludzi, a w końcu naruszenie art. 7 i art. 77 i art. 107 k.p.a. przez wadliwe ustalenie stanu faktycznego sprawy.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zajęte w sprawie.
W uzupełnieniu skargi skarżąca wniosła o zawieszenie postępowania sądowego z uwagi na wszczęcie w dniu 14 czerwca 2010 r. postępowania wznowieniowego w sprawie wydania środowiskowych uwarunkowań na wniosek skarżącej, z uwagi na pominięcie jej udziału w postępowaniu w tej sprawie. Postanowieniem z dnia 20 października 2010 r. tut. Sąd odmówił zawieszenia postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uznał, że skarga nie jest zasadna.
W uzasadnieniu wyroku podano, iż w zaskarżonej decyzji organ stwierdził spełnienie przez inwestora wymagań do wydania decyzji w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, zaś Sąd dokonujący kontroli legalności tej decyzji nie stwierdził naruszeń prawa uzasadniających uwzględnienie skargi. Zdaniem Sądu I instancji skoro planowana inwestycja zgodna jest z przeznaczeniem podstawowym terenu, nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, nie przekracza wysokości 35 m i znajduje się w odległości większej od terenu kolejowego, to organ trafnie przyjął istnienie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami planu miejscowego. Organ należycie rozważył ponadto zgodność projektu z wymaganiami ochrony środowiska, podkreślając w szczególności brak podstawy do wydania w odrębnym postępowaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz analizując wszechstronnie cechy techniczne projektowanego urządzenia w powiązaniu z przepisami w sprawie warunków technicznych oraz z zakresu ochrony środowiska. W stanie faktycznym i prawnym sprawy ustalenia w zakresie omawianej zgodności nie wymagały wiadomości specjalnych, a więc powołania dowodu z opinii biegłego.
Skarżącej zapewniono możliwość czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym. Organ nie przeprowadził uzupełniających dowodów, więc nie pozbawił skarżącej możliwości odniesienia się do nich. Problematyka wpływu projektowanej inwestycji na środowisko i kumulacji oddziaływań stanowiła zasadniczą treść odwołania. Organ zasadnie uznał powyższą problematykę za już wyjaśnioną. Oceny takiej nie mógłby zmienić wniosek dowodowy skarżącej o powołanie biegłego. Ocena ta nie narusza procedury w zakresie postępowania wyjaśniającego.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła A. A. zarzucając zaskarżonemu wyrokowi naruszenie prawa materialnego, to jest art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy zachodziła konieczności uwzględnienia ochrony uzasadnionego interesu skarżącej wynikającego z przepisów art. 140, 143 i 144 Kodeksu cywilnego, a także naruszenie prawa procesowego, tj. art. 134 § 1 ppsa w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy poprzez nieuwzględnienie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny z urzędu przepisów art. 5 ust 1 pkt 9 Prawa budowlanego oraz art. 140, 143, 144 k.c, co skutkowało oddaleniem skargi oraz art. 125 § 1 pkt 1 ppsa w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy poprze przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzi podstawa zawieszania postępowania w sytuacji, gdy rozstrzygnięcie niniejszego postępowania zależy od wyniku wznowionego postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, co skutkowało oddaleniem skargi.
Zarzucono także naruszenie art. 151 w zw. z art. 125 § 1 pkt 1 ppsa w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, wobec oddalenia skargi pomimo, że zachodziła konieczność zawieszeni, postępowania do czasu ostatecznego rozstrzygnięcie kwestii wstępnej.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreśla się w szczególności, że realizacja przedmiotowej inwestycji narusza prawem chronione prawo własności Skarżącej, w konsekwencji Sąd I instancji oddalając skargę nie uwzględnił konieczności ochrony uzasadnionego interesu Strony chronionego przepisami art. 140, 143 i 144 k.c. Ponadto, postępowanie w niniejszej sprawie powinno zostać zawieszone z uwagi na wznowienie postępowania w sprawie o wydanie środowiskowych uwarunkowaniach.
Odpowiedź na skargę kasacyjną, z wnioskiem o jej oddalenie złożyła PTC Sp. z o.o. w Warszawie /uczestnik postępowania/ podnosząc, że zarzuty zawarte w skardze kasacyjnej odnosząc się do interesu faktycznego Skarżącej, ponadto fakt wznowienia postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań nie ma bezpośredniego wpływu na treść orzeczenie w sprawie niniejszej.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.
Przede wszystkim należy stwierdzić, że zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej są w istocie tożsame z podniesionymi w skardze skierowanej do Sądu I instancji. Sposób sformułowania tych zarzutów i ich uzasadnienie nie były w stanie skutecznie podważyć prawidłowości rozstrzygnięcia Sądu I instancji.
Jak można wnosić z treści skargi kasacyjnej podstawowym zarzutem jest ograniczenie prawa własności skarżącej poprzez usytuowanie stacji bazowej telefonii komórkowej w bliskiej odległości względem nieruchomości Skarżącej. Wskazać należy, że formułując taki zarzut należy oprzeć go o naruszenie konkretnych norm prawa materialnego. W przeciwnym razie ma on charakter polemiczny. Skarżąca de facto kontestuje jedynie wydane w sprawie rozstrzygnięcia nie wskazując na czym konkretnie polega zarzucane przez nią naruszenie prawa. Wydając zaskarżone w sprawie decyzje organu obu instancji działały w oparciu o obowiązujący porządek prawny, a wydanie samego rozstrzygnięcia poprzedziły niezbędne sprawdzenia. Z tego względu oczekiwanego skutku nie może odnieść zarzut naruszenia przepisów kodeksu cywilnego określających zakres korzystania z prawa własności, z których wynika jedynie to, że Skarżącej przysługują prawa Strony w postępowaniu, nie przesądzając o samym naruszeniu tych praw.
Powołanie się na przepis art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego przewidujący wymóg poszanowania w procesie budowlanym interesów osób trzecich nie może być także wystarczające do stwierdzenia, że w danym przypadku prawa Skarżącej zostały rzeczywiście naruszone.
Niesporne jest w sprawie, że w dacie orzekania administracyjnego w obrocie prawnym pozostawała decyzja o umorzeniu postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań danej inwestycji. Okoliczność, że toczy się postępowanie wznowieniowe dotyczące tej decyzji, jak to słusznie przyjęły organy, a następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny, nie stanowią przesłanki zawieszenia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Wypada zauważyć, że kwestie dotyczące środowiskowych uwarunkowań inwestycji pozostają poza kompetencją organu architektoniczno-budowlanego. Dopiero ostateczne usunięcie z obrotu prawnego decyzji środowiskowej może otworzyć drogę do wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę.
Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku z mocy art. 184 ppsa.