Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 20 grudnia 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 1391/12, po rozpoznaniu sprawy ze skargi P. G. na decyzję Ministra Środowiska z dnia 19 czerwca 2012 r., nr..., w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji, uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Ministra Środowiska z dnia 21 grudnia 2010 r. znak....
W motywach wyroku Sąd powołał się na następujący stan sprawy: Minister Środowiska decyzją z dnia 19 czerwca 2012 r. po ponownym rozpatrzeniu sprawy na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję Ministra Środowiska z dnia 21 grudnia 2010 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody W. z dnia 27 października 2005 r. Decyzją tą wydaną na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. Nr 62, poz. 627, ze zm.) oraz przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia o odpadach (Dz.U. Nr 62, poz. 627 ze zm.) i przepisów ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz.U. Nr 25, poz. 202) Wojewoda W. udzielił zakładowi A. – S. P. G., K. G. w R. pozwolenia na wytwarzanie odpadów oraz zezwolił na prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów za prowadzenie stancji demontażu pojazdów.
K. G. wystąpił z wnioskiem o stwierdzenie nieważności opisanej powyżej decyzji Wojewody W. w oparciu o art. 156 §1 pkt 4 k.p.a., zgodnie z którym decyzja skierowana do podmiotu nie będącego stroną w sprawie jest nieważna. We wniosku podniósł, że Wojewoda W. kierując decyzję do spółki cywilnej, ocenił jej zgodność prawną niezgodnie z art. 29 k.p.a. Spółka cywilna bowiem nie ma osobowości prawnej i zdolności do czynności prawnych. Wnioskodawca podkreślił, że pozwolenie powinno być adresowane do każdego ze wspólników jako przedsiębiorców.
Minister Środowiska decyzją z dnia 21 grudnia 2010 r. stwierdził nieważność powyżej opisanej decyzji Wojewody W. na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.
Z rozstrzygnięciem nie zgodził się P. G. i wystąpił o ponowne rozpatrzenie sprawy. Decyzją z dnia 25 stycznia 2011 r., po ponownym rozpatrzeniu sprawy Minister utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia 21 grudnia 2010 r.
Skargę na decyzję Ministra Środowiska z dnia 25 stycznia 2011 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie P. G..
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie rozpatrywał sprawy merytorycznie - wyrokiem z dnia 15 lutego 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 1880/11, uchylił decyzję Ministra Środowiska ponieważ wydano ją w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy z naruszeniem art. 24 § 1 pkt 5 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. przez tę samą osobę, która brała udział w wydaniu decyzji wcześniejszej.
Wobec powyższego wyroku sprawa w trybie odwoławczym została ponownie rozpatrzona przez organ.
Zdaniem Ministra Środowiska K. G. miał prawo zwrócić się o stwierdzenie nieważności pozwolenia udzielonego decyzją Wojewody W. wydaną w dniu 27 października 2005 r., która dotyczy jego praw i obowiązków związanych z prowadzoną przez niego, wspólnie z P. G., w zakładzie w R., stacją demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji. Strona postępowania zwykłego zakończonego wydaniem kwestionowanej decyzji jest także stroną postępowania nadzorczego. Organ wskazał, że P. G. i K. G. prowadzili działalność gospodarczą, w tym demontaż pojazdów wycofanych z eksploatacji, dysponując wspólnie majątkiem, w ramach umowy spółki cywilnej, która w dacie wydania pozwolenia przez Wojewodę W. funkcjonowała. Organ podkreślił, że podmiotami prawa w spółce cywilnej, w zakresie wykonywanej działalności gospodarczej, są jej wspólnicy jako przedsiębiorcy, na co wskazuje art. 4 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej.
W takim przypadku decyzja powinna być adresowana do wszystkich wspólników spółki cywilnej. Decyzja z dnia 27 października 2005 r. nie jest skierowana choć powinna, do osób fizycznych wymienionych z imienia, nazwiska i miejsca zamieszkania, będących wspólnikami spółki cywilnej. Zdaniem organu z treści decyzji oraz korespondencji między organem prowadzącym postępowanie a organami współdziałającymi przy jej wydawaniu, wynika, że Wojewoda W. potraktował zakład, w którym prowadzona jest działalność gospodarcza pod firmą A. – S. P. G., K. G., jako podmiot – stronę postępowania – i uczynił go adresatem pozwolenia na wytwarzanie odpadów, obejmującym także zezwolenie na odzysk odpadów.
Natomiast wspólników spółki cywilnej, którzy posługiwali się pieczątką o treści "A. – S. P. G., K. G." z adresem, pod którym razem prowadzili działalność, nie traktował w sposób formalny i konsekwentny jako uczestników postępowania. Z uwagi na fakt traktowania firmy A. – S. P. G., K. G. jako jeden podmiot, niemożliwe było osobiste doręczanie pism każdej z faktycznych stron: P. G. i K. G.. Zdaniem organu o tym, że decyzja Wojewody W. została skierowana do podmiotu nieposiadającego zdolności prawnej świadczy wpis do ewidencji działalności gospodarczej prowadzonej przez Burmistrza W. pod numerem..., gdzie wpisano – G. P., oznaczając przedsiębiorcę i pełną nazwę prowadzonej przez niego działalności gospodarczej "A. – S." P. G.. Analogiczny wpis do ewidencji pod numerem. dotyczy K. G.. Organ uznał zatem, że Prowadzi to do uznania, że omawianego pozwolenia nie skierowano do stron postępowania – P. G. i K. G., osób fizycznych.
Został przez to rażąco naruszony art. 28 k.p.a. definiujący stronę oraz art. 29 k.p.a., który określa krąg rodzajów podmiotów mogących być stronami. Minister Środowiska dokonał analizy okoliczności przedmiotowej sprawy, pod kątem wystąpienia przesłanek stwierdzenia nieważności i uznał, że nie zachodzi przesłanka określona w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a., na którą powołał się K. G.. Przepis ten bowiem dotyczy sytuacji gdy decyzja zostanie skierowana do osoby, która istnieje ale nie ma przymiotu strony ponieważ decyzja nie dotyczy jej obowiązku ani interesu prawnego. Decyzja Wojewody W. z dnia 27 października 2005 r. jest jednak nieważna, ze względu na to, że została wydana z rażącym naruszeniem prawa, na co wcześniej wskazano (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.).
Organ wskazał, że w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji ze względu na rażące naruszenie prawa, poza samą decyzją, przy której wydawaniu miała miejsce wadliwość w stosowaniu prawa, ocenie podlegają jej skutki prawne dla życia społecznego i gospodarczego. Błędne określenie adresatów w pozwoleniu na wytwarzanie odpadów i odzysk odpadów w stacji demontażu pojazdów w R., z jednej strony może być przeszkodą w uzyskaniu przysługujących praw i korzyści, a z drugiej strony – uniemożliwia zastosowanie przepisów ustawy - Prawo ochrony środowiska co do wygaśnięcia pozwolenia, a także przewidzianych prawem sankcji w przypadku nieprzestrzegania wymagań ochrony środowiska i eksploatacji instalacji z naruszeniem warunków pozwolenia.
Podsumowując organ podkreślił, że charakter tego naruszenia wywołuje skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. Dlatego pozwolenie należało wyeliminować z obrotu prawnego, co otworzy drogę do prawidłowego, zgodnego z prawem uregulowania zagadnienia gospodarki odpadami w przedmiotowej stacji demontażu pojazdów.
Skargę na decyzję Ministra Środowiska z dnia 19 czerwca 2012 r. wniósł P. G., wnosząc o jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania wg norm przewidzianych. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:
1)art. 7 w zw. z art. 75 i art. 77 § 1 oraz art. 89 § 2 k.p.a. poprzez niedążenie do ustalenia prawdy obiektywnej poprzez odmówienie przeprowadzenia wnioskowanych dowodów na rozprawie;
2)art. 8 k.p.a. gdyż prowadząc postępowanie w niniejszej sprawie, przy określeniu następstw prawnych ustalonego stanu faktycznego nie uwzględnił słusznego interesu strony ograniczając się do wskazania rzekomego naruszenia przepisów k.p.a., które nie wywarło żadnych faktycznych negatywnych następstw dla porządku prawnego oraz w przyszłości nie może wywrzeć takiego skutku wobec rozwiązania spółki cywilnej w dniu 31 sierpnia 2009 r., ergo nie istnieje przywołane w uzasadnieniu niebezpieczeństwo niemożliwości identyfikacji przedsiębiorcy naruszającego prawo w zakresie określonym uchyloną decyzją;
3)art. 9 k.p.a. poprzez nie wskazanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji logicznej konstrukcji myślowej, która doprowadziła do subsumcji wyartykułowanej w sentencji decyzji;
4)art. 11 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewskazanie w uzasadnieniu, w istniejącym stanie faktycznym, na czym polega rażące naruszenie prawa, która obligowało organ do wycofania z obrotu uchylonej w postępowaniu prowadzonym w trybie kasacyjnym decyzji Wojewody W.;
5)art. 107 § 3 k.p.a. poprzez mimo utrwalonego w orzecznictwie stanowiska, nie przywołanie pełniej nazwy aktów prawnych, na których organ oparł rozstrzygnięcie, posługując się skrótami, a także nie przywołując źródła publikacji, ze szczegółowym wskazaniem zmian, co uniemożliwia stronie, wobec częstych zmian w obowiązujących przepisach, jednoznaczne ustalenie na jakim brzmieniu normy prawnej organ się oparł;
6)art. 4 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. Nr 173, poz. 1807) w zw. z art. 435§ 1 k.c. poprzez nieuwzględnienie prawa przedsiębiorcy do stosowania wyróżnika obok imienia i nazwiska jako nazwy przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną.
W odpowiedzi na skargę Minister Środowiska wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.
Sąd Wojewódzki wyrokiem z dnia 20 grudnia 2012 r. uwzględnił skargę, choć nie wszystkie wskazane w niej zarzuty uznał za zasadne.
Sąd wskazał, że zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja Ministra Środowiska z dnia 25 stycznia 2011 r. oraz wydana w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. decyzja Ministra Środowiska z dnia 28 marca 2011 r. były już przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Powyższe decyzje zostały uchylone ze względów formalnych i nie zawierały oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania, które Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę miałby uwzględnić na podstawie art. 153 p.p.s.a.
Zaskarżona decyzja Ministra Środowiska z dnia 25 stycznia 2011 r. została wydana w trybie nieważnościowym. Stwierdzenie nieważności jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość eliminacji z obrotu prawnego decyzji dotkniętych ciężkimi wadami materialnoprawnymi, a zatem wadami wyliczonymi w art. 156 § 1 k.p.a. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą winno być ustalenie, czy dana decyzja dotknięta została jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., a nie ponowne rozpoznanie sprawy co do istoty, jak w postępowaniu odwoławczym. Zdaniem Sądu Wojewódzkiego rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa.
Nie chodzi tu o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia, gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części. Przy ocenie cech rażącego naruszenia prawa nie można jednak zapomnieć o jednej z naczelnych zasad postępowania administracyjnego - zasadzie trwałości decyzji administracyjnej, jak i o istocie sankcji stwierdzenia nieważności, bowiem stwierdzenie nieważności decyzji oznacza, iż weryfikowana decyzja jest dotknięta ciężką wadliwością od chwili jej wydania (skutek ex tunc). Skoro zatem "rażące naruszenie prawa" stanowi kwalifikowaną formę "naruszenia prawa", to utożsamianie tego pojęcia z każdym "naruszeniem prawa" nie jest słuszne. Naruszenie przepisów postępowania lub prawa materialnego, nawet mające istotny wpływ na wynik sprawy, nie może być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w postępowaniu prowadzonym w trybie nadzoru, jeżeli nie nosi cech rażącego naruszenia prawa. Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. naruszenie prawa tylko wtedy powoduje nieważność decyzji, gdy ma charakter rażący.
W rozpoznawanej sprawie zaskarżoną decyzją Minister Środowiska, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 i art. 157 § 1 i 2 k.p.a. orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji Ministra Środowiska z dnia 21 grudnia 2010 r. którą na wniosek K. G., stwierdzono nieważność decyzji Wojewody W. z dnia 27 października 2005 r. Przedmiotem decyzji Wojewody W. było pozwolenia na wytwarzanie odpadów wraz z zezwoleniem na prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów w związku z prowadzeniem stacji demontażu pojazdów. Decyzja wydana została na wniosek zakładu A. – S. P. G., K. G., R.,... W.. Orzekający zaś w sprawie organ uznał, iż kontrolowana decyzja Wojewody W. z dnia 27 października 2005 r. narusza w stopniu rażącym art. 28 i 29 k.p.a., z uwagi na fakt, iż jej adresatem jest spółka cywilna A. – S. P. G., K. G.. Stosownie do treści art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek.
W myśl art. 29 k.p.a. stronami mogą być osoby fizyczne i osoby prawne, a gdy chodzi o państwowe i samorządowe jednostki organizacyjne i organizacje społeczne - również jednostki nieposiadające osobowości prawnej. Spółka prawa cywilnego nie mieści się w żadnej kategorii podmiotów wymienionych w art. 29 k.p.a. Nie ma ona osobowości prawnej ani też innego rodzaju podmiotowości na gruncie przepisów postępowania administracyjnego, jest to bowiem jedynie stosunek cywilnoprawny o charakterze obligacyjnym. Stronami postępowania mogą być jedynie wspólnicy spółki cywilnej, jeżeli w jej rozstrzygnięciu mają interes prawny.
Zdaniem Sądu z treści decyzji Wojewody W. z dnia 27 października 2005 r. wynika, że stronami tego postępowania byli K. G. i P. G. prowadzący zakład A. - S.. Decyzja nie wskazuje jako strony postępowania spółki cywilnej, choć wspólnicy faktycznie w takiej formie prawnej prowadzili działalność gospodarczą. Mając na względzie powyższe rozważania Sąd Wojewódzki doszedł do przekonania, że wskazanie w decyzji Wojewody W. z dnia 27 października 2005 r. A. - S. oraz imion i nazwisk P. G. i K. G. jest naruszeniem prawa, ale nie w stopniu rażącym w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., co powodowałoby konieczność wyeliminowania powyższej decyzji Wojewody W. z obrotu.
Sąd podkreślił, że akta sprawy administracyjnej prowadzonej przez Wojewodę W. nie dają też żadnej wątpliwości co do tożsamości kto jest stroną w tej sprawie, tj. K. G. i P. G.. Wątpliwości co do tego, czy mamy do czynienia z wadliwością nieistotną decyzji administracyjnej, czy też z wadliwością, która prowadzi do stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej należy rozstrzygnąć w oparciu o treść samej decyzji administracyjnej, jak i akta sprawy dotyczące rozpoznania sprawy rozstrzygniętej tą decyzją administracyjną. W rozpoznawanej sprawie akta administracyjne i treść decyzji Wojewody W., wbrew zarzutom wskazanym we wniosku przez K. G. pozwala rozstrzygnąć w sposób niebudzący jakichkolwiek wątpliwości, że stroną postępowania, w rozumieniu art. 28 i 29 k.p.a., jest K. G. i P. G..
Skargę kasacyjną wniósł K. G., reprezentowany przez adwokata. Zaskarżonemu w całości wyrokowi zarzucono:
- 1) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 29 k.p.a. poprzez jego "błędne niewłaściwe zastosowanie", oraz dowolne uznanie, że z treści decyzji Wojewody W.o z dnia 27 października 2005 r. w sposób niebudzący jakichkolwiek wątpliwości wynika, że stronami tego postępowania byli K. G. i P. G. (indywidualnie jako niezależne osoby fizyczne) jako prowadzący zakład (spółkę cywilną) "A. –S.", a nie (jak to miało miejsce w rzeczywistości), jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej (ani zdolności prawnej) jaką jest spółka cywilna K. G. i P. J.;
2)naruszenia przepisów postępowania, które to uchybienie mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez zupełnie dowolne uznanie, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzi sytuacja, w której doszło do rażącego naruszenia prawa;
3) naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez zupełnie dowolne uznanie, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzi sytuacja, w której decyzja z dnia 27 października 2005 r. została skierowana do podmiotu nie będącego i nie mogącego być stroną w sprawie (tj. do podmiotu który nie mieści się w żadnej kategorii podmiotów wymienionych w art. 29 k.p.a.).
Wskazując na te zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Wojewódzkiemu oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną K. G. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie od strony na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisany
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.), z urzędu natomiast bierze pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., a zatem Naczelny Sąd Administracyjny był związany granicami skargi kasacyjnej.
Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.
Zarzut naruszenia art. 29 k.p.a. nie mógł się ostać. W świetle tego przepisu stroną postępowania administracyjnego może być osoba fizyczna i osoba prawna, a gdy chodzi o państwowe i samorządowe jednostki organizacyjne i organizacje społeczne - również jednostki nie posiadające osobowości prawnej. Kwestię zdolności prawnej i zdolności do czynności prawnych w postępowaniu administracyjnym, k.p.a. reguluje poprzez odsyłanie w tym zakresie do przepisów prawa cywilnego (art. 8-22 k.c.).
Nie jest sporne i nie kwestionowały tego ani strony ani organy prowadzące postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności, że z rozstrzygnięcia (nagłówka sentencji) decyzji Wojewody W. z dnia 27 października 2005 r. wynika, że umieszczono tam nazwiska P. G. i K. G., poprzedzając je nazwą Zakład A.-S., działający pod adresem R.,. W. Również taki zapis znalazł się w wykazie adresowym (decyzję doręczono pod ww. adres). Nie ma jednak, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, podstaw faktycznych aby uznać, że z treści decyzji będącej przedmiotem postępowania nieważnościowego wynika, że skierowana ona jest do spółki cywilnej. Nazwa spółka cywilna, nie wynika ani z nagłówka, ani z uzasadnienia decyzji, ani też z wykazu stron. Pamiętać natomiast trzeba, że przedmiotem ocen w postępowaniu nieważnościowym jest treść decyzji, w której poszukuje się wad odpowiadających jednej z przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a.
Nazwa A.-S. użyta w nagłówku przedmiotowej decyzji, to nic innego, jak nazwa firmy, pod którą te dwie osoby prowadziły działalność. Jak zaś wynika z akt sprawy P. G. i K. G. zarejestrowali się w ewidencji działalności gospodarczej odrębnie. Zasadnie zatem Sąd Wojewódzki wyraził pogląd, że sama firma (Zakład A.-S.) pod jaką działają nie była podmiotem praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej. Firma, czy też zakład lub spółka cywilna nie mogą bowiem być stroną postępowania administracyjnego.
Sąd Wojewódzki uznał, że użyte w decyzji sformułowanie adresata decyzji z użyciem nazwy firmy narusza prawo. Jednakże mając na względzie to, że w nagłówku imiennie oznaczono adresatów decyzji dodając jedynie nazwę firmy, uznał że nie stanowi to, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.
Przedstawione stanowisko ugruntowane jest w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. np. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 22 października 2008 r. sygn. akt II SA/01 464/08; LexPolonica nr 2083908; wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 marca 2007 r.; sygn. akt VI SA/Wa 2305/2006; LexPolonica nr 1243492; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 15 grudnia 2010 r. sygn. akt IV SA/Po 730/2010; LexPolonica nr 2622251, wyrok WSA w Opolu z dnia 19 maja 2005 r. sygn. akt II SA/Op 15/2004; LexPolonica nr 1239254). W ostatnim z powołanych wyroków sąd stwierdził, że poprzestanie jedynie na oznaczeniu nazwy, pod którą osoba fizyczna prowadzi działalność gospodarczą, bez wymienienia imienia i nazwiska tej osoby, powoduje konieczność przyjęcia, że doszło do naruszenia bezwzględnego wymogu, jakiemu powinna odpowiadać decyzja, tj. wymogu oznaczenia strony (art. 107 § 1 k.p.a.). Na gruncie kontrolowanej sprawy wskazać więc należy, że Wojewoda W. w wydanej decyzji z dnia 27 października 2005 r. zamieścił dane osobowe przedsiębiorców P. G. i K. G., którzy funkcjonowali pod firmą "A.-S.", których uprzednio słusznie uznał za strony postępowania administracyjnego, w świetle art. 29 k.p.a., nie mają zatem usprawiedliwionej podstawy zarzuty skargi kasacyjnej
Wobec powyższego, zgodzić się trzeba z wnioskiem Sądu Wojewódzkiego, że okoliczność jedynie nieprecyzyjnego określenia strony postępowania poprzez dodanie do imion i nazwisk przedsiębiorców, jak również nazwy zakładu gdzie prowadzili działalność gospodarczą, nie odpowiadała przesłankom art. 156 § 1 k.p.a.
W tym stanie rzeczy należy uznać, że wyrok Sądu Wojewódzkiego, uchylający decyzję Ministra Środowiska z dnia 19 czerwca 2012 r., nr... i poprzedzającą ją decyzję Ministra Środowiska z dnia 21 grudnia 2010 r. znak.... stwierdzającą nieważność decyzji Wojewody W. z dnia 27 października 2005 r., pomimo pewnych uchybień nie mających wpływu na wynik sprawy, odpowiada prawu.
Z tych wzglądów Naczelny Sąd Administracyjnych, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.