Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 13 listopada 2018 r. sygn. akt II SA/Łd 502/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę B.P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2018 r. nr 43/2018 znak: [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia budowę.
Poddaną kontroli Sądu I instancji decyzją z dnia [...] lutego 2018 r. nr. [...], znak: [...] Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania B.P. od decyzji Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] lipca 2013 r. odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia B.P. pozwolenia obejmującego rozbudowę istniejącego budynku mieszkalnego, zlokalizowanego w Z. przy ul. [...], na terenie działki nr ewid. [...], a przewidzianą do realizacji rozbudowy na terenie działek nr ewid. [...] i [...] oraz w granicach z działkami nr ewid. [...], [...] i [...], w obrębie [...], na podstawie art. 138 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257, ze zm., zwanej dalej: k.p.a.), w związku z art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r., poz. 1332, ze zm., zwanej dalej: p.b.), utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że w dniu [...] grudnia 2004 r. do organu architektoniczno - budowlanego I instancji wpłynął wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego dla inwestycji obejmującej rozbudowę istniejącego budynku mieszkalnego, zlokalizowanego w Z. przy ul. [...], działka nr ewid. [...], a przewidzianego do realizacji na działkach nr ewid. [...] i [...] oraz w granicach działek nr ewid. [...], [...] i [...], obręb [...].
Kolejne decyzje Starosty [...] odmawiające udzielenia pozwolenia na budowę były uchylane bądź przez Wojewodę [...], bądź przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi.
Po raz kolejny rozpoznając sprawę Starosta [...] postanowieniem nr [...] z dnia [...] marca 2010 r. zobowiązał inwestora do uzupełnienia wniosku o stwierdzone braki i do usunięcia nieprawidłowości wskazanych w tym postanowieniu. Postanowienie to zostało zmienione postanowieniem nr [...] z dnia [...] maja 2013 r. w zakresie doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z warunkami określonymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny opowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690, ze zm.; zwany dalej: rozporządzeniem z 12 kwietnia 2002 r.)
Następnie decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2013 r. Starosta [...] na podstawie art. 35 ust 3 p.b. odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę w ww. zakresie.
Decyzją nr 283/2013 z dnia 26 sierpnia 2013 r. Wojewoda [...] uchylił ww. decyzję Starosty z dnia [...] lipca 2013 r. wraz z poprzedzającym ją postanowieniem z dnia [...] marca 2010 r. i zmieniającym je postanowieniem z dnia [...] maja 2013 r. oraz postanowieniem tego organu z dnia [...] czerwca 2013 r. i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia.
Wyrokiem z dnia 27 maja 2014 r., sygn. akt II SA/Łd 1218/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę B.P. na ww. decyzję Wojewody.
Wyrokiem z dnia 18 lipca 2016 r., sygn. akt II OSK 2673/14 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił ww. wyrok i decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...], znak: [...].
W takich okolicznościach sprawy Wojewoda stwierdził, że słusznie Starosta nałożył na inwestora obowiązek usunięcia braków i stwierdzonych nieprawidłowości w projekcie budowlanym. Starosta zobowiązał inwestora do uzupełnienia wniosku, m.in. poprzez załączenie ostatecznej decyzji właściwego zarządcy drogi zezwalającej na rozbudowę budynku w pasie drogowym i przedłożenie czterech egzemplarzy projektu budowlanego opracowanego zgodnie z wymogami określonymi w § 12 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r.
Inwestor nie doprowadził do zgodności projektu budowlanego z obowiązującymi, w dacie złożenia wniosku o pozwolenie na budowę, przepisami rozporządzenia co oznacza, iż nie wypełnił wymogów wskazanych w ww. postanowieniu. Z decyzji o warunkach zabudowy, w ocenie organu nie wynika, że rozbudowany budynek może zostać usytuowany w granicy z działkami nr ewid. [...], [...] i [...]. Projekt budowlany dla przedmiotowej inwestycji powinien zostać doprowadzony do zgodności z wymogami określonymi w § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r.
Wojewoda nie podzielił stanowiska inwestora, iż przedmiotowa rozbudowa budynku mieszkalnego została zaprojektowana zgodnie z ustaleniami określonymi w decyzji Prezydenta Miasta [...] Nr [...] z dnia [...] grudnia 2003 r. o warunkach zabudowy i wymogami określonymi w § 12 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r.
Wojewoda pismem z dnia [...] listopada 2016 r.,wezwał inwestora do uzupełnienia wniosku poprzez doprowadzenie do zgodności projektu budowlanego z przepisami prawa, w terminie 60 dni od daty otrzymania.
Inwestor nie doprowadził do zgodności inwestycji z ustaleniami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy, jak i wymogami wynikającymi z warunków technicznych, tj. usytuowania przedmiotowej rozbudowy do odległości 3 m od granicy sąsiednich działek nr ewid. [...], [...] i [...] oraz z zachowaniem linii rozgraniczającej ul. [...], co obligowało organ do odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę w ww. zakresie.
Wskazanym na wstępie wyrokiem z dnia 13 listopada 2018 r. sygn. akt II SA/Łd 502/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę B.P. na ww. decyzję Wojewody z dnia [...] lutego 2018 r.
Sąd I instancji wskazał w uzasadnieniu wyroku, że zasadniczą i sporną kwestię stanowiła ocena zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy oraz z przepisami techniczno-budowlanymi i ustawy o drogach publicznych.
Decyzja o warunkach zabudowy wydana była [...] grudnia 2003 r. tj. w czasie, gdy na terenie nią objętym obowiązywał plan miejscowy (który utracił moc z dniem 31 grudnia 2003 r.), co znalazło wyraz w ustaleniach tejże decyzji, przywołanych w części opisowej. Wniosek o pozwolenie na przedmiotową rozbudowę inwestor złożył w dniu [...] grudnia 2004 r., w okresie ważności decyzji, a zatem jak prawidłowo ustalił organ, wywołuje ona skutki prawne.
Organ administracji architektoniczno-budowlanej związany był ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] grudnia 2003 r. Decyzja ustalająca warunki zabudowy nie określa co do zasady miejsca usytuowania obiektu na działce, lecz jedynie dopuszczalność jego wykonania na określonym terenie. Decyzja o warunkach zabudowy w części tekstowej przywoływała ustalenia planu miejscowego, ale i odwoływała się w swojej treści do konieczności realizacji inwestycji zgodnie z warunkami technicznymi i ustawą o drogach publicznych. Z kolei na załączniku graficznym, stanowiącym integralną część decyzji, wskazano teren planowanej rozbudowy (oznaczając literami ABCD) oraz linie rozgraniczające ulicy [...]. Decyzja nie zawiera natomiast określonej linii zabudowy, co związane było z treścią art. 86 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Fakt oznaczenia terenu literami ABCD jako terenu planowanej rozbudowy na załączniku graficznym oznacza, że inwestycja może być realizowana w ramach tak określonego terenu, jednak dalej przy założeniu zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi. Prawidłowe było stanowisko organu o braku zgodności projektu rozbudowy budynku mieszkalnego w granicach z działkami o nr: [...], [...] i [...] z przepisami rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r.
Prawidłowe było także stanowisko organu, co do braku możliwości realizacji planowanej inwestycji w zbliżeniu do drogi publicznej.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] października 2007 r. roku, nr SKO [...] odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] grudnia 2003 r., uznając za oczywiste, iż mimo braku obowiązku wykreślenia w załączniku graficznym do decyzji oddzielnej linii jako nieprzekraczalnej linii zabudowy, treść decyzji i załącznik graficzny do niej z wykreśloną linią rozgraniczającą ulicy wyraźnie pozwalają odczytać jak (do jakich granic) może kształtować się zabudowa na działce. Z kolei ostateczną decyzją organy umorzyły, jako bezprzedmiotowe, postępowanie w sprawie wydania decyzji w trybie art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych uznając, że inwestorka nie planuje rozbudowy w pasie drogowym.
Powyższe nie zwalnia z obowiązku realizacji inwestycji zgodnie z przepisami ustawy o drogach publicznych. Art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych wskazuje, że w terenie zabudowanym obiekt budowlany powinien być usytuowany w odległości co najmniej 8 m od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi wojewódzkiej, powiatowej. Tymczasem, jak wynika to z akt sprawy, inwestorka planuje rozbudowę istniejącego obiektu budowlanego za linią rozgraniczającą drogę, na odcinku BC w odległości [...] m od zewnętrznej krawędzi jezdni i nie legitymuje się zgodą przewidzianą w art. 43 ust. 2 tejże ustawy, w szczególności bowiem nie można utożsamiać z taką zgodą pism zarządcy drogi, na które powołuje się pełnomocnik skarżącej.
W skardze kasacyjnej B.P. zaskarżyła ww. wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi, ewentualnie o uchylenie wyroku i decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2018 r., a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Skarżąca kasacyjnie zarzuciła ww. wyrokowi naruszenie:
- 1. art. 3 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 133 § 1 w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na niedokonaniu kontroli postanowienia Wojewody z [...] grudnia 2019 r. nr [...] odmawiającego zawieszenia postępowania odwoławczego, pomimo zarzutów w tym zakresie zawartych w skardze;
- 2. art. 3 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 133 § 1 w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na pominięciu i nie odniesieniu się do zarzutu dotyczącego tego, że znaczenie dla sprawy ma postanowienie Prezydenta Miasta [...] wyjaśniające wątpliwości co do treści wcześniejszej decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2003 r. nr [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu;
- 3. art. 35 ust. 3 w związku z art. 35 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 p.b. w związku z § 12 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sprawie i nieuzasadnione przyjęcie braku możliwości rozbudowy istniejącego budynku mieszkalnego w granicy objętych inwestycją działek o nr ewid. [...] i [...] z działkami sąsiednimi z uwagi w na niezgodność z decyzją Prezydenta Miasta [...] o warunkach zabudowy i z przepisami techniczno-budowlanymi, w sytuacji gdy zgodnie z nimi była możliwa ta rozbudowa istniejącego budynku mieszkalnego;
- 4. art 43 ust 2 ustawy o drogach publicznych poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że inwestor powinien był wystąpić do zarządcy drogi wojewódzkiej w trybie tego przepisu na usytuowanie obiektu budowlanego w odległości od krawędzi jezdni mniejszej niż określona w obowiązujących przepisach i uzyskać jego zgodę w formie decyzji, w sytuacji gdy brak tej zgody nie był podstawą decyzji Wojewody [...], wymóg ten nie wynikał z prawomocnych orzeczeń sądów administracyjnych w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, a gdy przyjąć ewentualnie, że powinien on być spełniony to najpierw inwestor powinien być wezwany do jego spełnienia w trybie art 35 ust 3 p.b. do czego nie został jednak wezwany, a poza tym wymóg ten nie musiał być spełniony, co ostatecznie wynika z pisma Zarządu Dróg Wojewódzkich w [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. znak [...] z uwagi na większą niż wymagana odległość budynku;
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że kognicji Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi podlegało postanowienie Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2018 r. odmawiające zawieszenia postępowania odwoławczego w oparciu o normę wynikającą z art. 134 p.p.s.a. Jak wynika zaś z uzasadnienia zaskarżonego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi pomimo swojej kognicji i zarzutów skargi - w ogóle nie dokonał kontroli zgodności z prawem ww. postanowienia.
Jedyną podstawą odmowy zawieszenia postępowania na wniosek B.P. był brak zgody na zawieszenie tego postępowania ze strony Zarządu Dróg Wojewódzkich w Ł., kiedy zgodnie z przepisem art. 98 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej może zawiesić postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz nie zagraża to interesowi społecznemu, a więc nie była potrzebna aż zgoda Zarządu Dróg Wojewódzkich w Ł. na to zawieszenie.
W skardze B.P. podniosła zarzut naruszenia art. 113 § 2 k.p.a. poprzez nieuzasadnioną ocenę przez organ odwoławczy, że postanowienie Prezydenta Miasta [...] wyjaśniające wątpliwości co do treści decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].12.2003 r. nr [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie granic terenu inwestycji jest bez znaczenia dla sprawy. Do tego zarzutu nie odniósł się jednak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, w sytuacji gdy z treści ostatecznego i niepodważonego w żadnym postępowaniu postanowienia Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. wyjaśniającego wątpliwości co do treści wcześniejszej decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2003 r. nr [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie granic terenu inwestycji wynika, że sformułowanie w niej zawarte "zabudowa zwarta w granicach działek" (wynikająca z ówcześnie obowiązującego planu miejscowego) oznacza możliwość realizacji zabudowy w granicach z działkami sąsiednimi a więc jest możliwe wydanie pozytywnej decyzji o pozwoleniu na rozbudowę istniejącego budynku mieszkalnego w granicy z działkami sąsiednim (o nr ewid. [...], [...] i [...]) objętych inwestycją działek o nr ewid. [...] i [...] tzn. w liniach rozgraniczających oznaczonym literami A-B-C-D, a więc na całym terenie przeznaczonym pod realizację inwestycji.
§ 12 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. dopuszcza sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki także gdy wynika to z decyzji o warunkach zabudowy. W stanie prawnym obowiązującym w momencie złożenia wniosku o wydanie decyzji o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla mojej inwestycji - przepisy ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym przewidywały wydanie tej decyzji w oparciu o obowiązujący wówczas miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Dlatego decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2003 r. nr [...] ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla jej inwestycji uwzględniała zapisy ówcześnie obowiązującego planu miejscowego. Skarżąca złożyła do Prezydenta Miasta [...] wniosek o wyjaśnienie wątpliwości wynikających z treści ww. decyzji z dnia [...] grudnia 2003 r i otrzymała ostateczne postanowienie Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. wyjaśniające wątpliwości co do treści decyzji z dnia [...] grudnia 2003 r., z którego wynika, iż sformułowanie w niej zawarte "zabudowa zwarta w granicach działek" oznacza możliwość realizacji zabudowy w granicach z działkami sąsiednimi.
Organ administracji architektoniczno-budowlanej badając projekt inwestora na podstawie art. 35 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 p.b., powinien zastosować § 12 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. i uwzględnić, że w projekcie możliwe było sytuowanie rozbudowy budynku mieszkalnego na działkach o nr ewid. [...] i [...] bezpośrednio przy granicy z działkami sąsiednimi, ponieważ wynikało to z decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
Błędne było też stanowisko Sądu I instancji, iż inwestor powinien był wystąpić do zarządcy drogi wojewódzkiej na usytuowanie obiektu budowlanego w odległości od krawędzi jezdni mniejszej niż określona w obowiązujących przepisach i uzyskać jego zgodę w formie decyzji, w sytuacji gdy brak tej zgody nie był podstawą zaskarżonej decyzji Wojewody [...]. Gdyby przyjąć ewentualnie, że wymóg ten powinien być spełniony to najpierw inwestor powinien być wezwany do jego spełnienia w trybie art 35 ust 3 p.b. do czego nie został jednak wezwany.
Zgodnie z art. 43 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych w szczególnie uzasadnionych przypadkach usytuowanie obiektu budowlanego przy drodze, o której mowa w ust. 1 Ip. 3 tabeli, w odległości mniejszej niż określona w ust. 1, może nastąpić wyłącznie za zgodą zarządcy drogi, wydaną przed uzyskaniem przez inwestora obiektu pozwolenia na budową lub zgłoszeniem budowy albo wykonywania robót budowlanych. Przepis art. 38 ust. 3 stosuje się odpowiednio.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi przyjął, iż art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych wskazuje, że w terenie zabudowanym obiekt budowlany powinien być usytuowany w odległości co najmniej 8 m od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi wojewódzkiej, powiatowej, a tymczasem, jak wynika to z akt sprawy, inwestorka planuje rozbudowę istniejącego obiektu budowlanego za linią rozgraniczającą drogę, na odcinku BC w odległości [...] m od zewnętrznej krawędzi jezdni i nie legitymuje się zgodą przewidzianą w art. 43 ust. 2 tejże ustawy, w szczególności bowiem nie można utożsamiać z taką zgodą pism zarządcy drogi
Brak zgody Zarządu Dróg Wojewódzkich w Ł. na usytuowanie obiektu budowlanego w odległości od krawędzi jezdni mniejszej niż określona w obowiązujących przepisach w formie decyzji nie był podstawą zaskarżonej decyzji Wojewody [...]. W wymóg ten nie wynikał z prawomocnych orzeczeń sądów administracyjnych w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, a gdyby przyjąć ewentualnie, że powinien on być spełniony to najpierw inwestor powinien być wezwany do jego spełnienia w trybie art. 35 ust. 3 p.b., do czego nie został jednak wezwany przed wydaniem zaskarżonej decyzji. Wymóg ten nie musiał być spełniony w tej sprawie, co ostatecznie wynika w ocenie strony skarżącej z pisma Zarządu Dróg Wojewódzkich w Ł. z dnia [...] grudnia 2017 r. znak [...] z uwagi na większą niż wymagana odległość budynku, bo wynika z niego, że odległość budynków wynosi ok. 13 metrów od krawędzi jezdni drogi wojewódzkiej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna okazałą się bezzasadna.
Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs⁴ ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. poz. 1842 z późn. zm.).
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Skład orzekający w niniejszej sprawie nie znalazł podstaw do stwierdzenia nieważności postępowania, w którym wydano zaskarżony wyrok. W granicach skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się również powodów przemawiających za uchyleniem kwestionowanego orzeczenia z tych powodów.
W pierwszej kolejności odnieść się należało do zarzutu naruszenia art. 35 ust. 3 w związku z art. 35 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 p.b. w związku z § 12 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. W ocenie skarżącej kasacyjnie do naruszenia tych przepisów miało dojść poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w sprawie i nieuzasadnione przyjęcie braku możliwości rozbudowy istniejącego budynku mieszkalnego w granicy objętych inwestycją działek o nr ewid. [...] i [...] z działkami sąsiednimi z uwagi w na niezgodność z decyzją Prezydenta Miasta [...] o warunkach zabudowy i z przepisami techniczno-budowlanymi, w sytuacji gdy zgodnie z nimi istniała możliwość rozbudowy istniejącego budynku mieszkalnego.
Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 p.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu oraz zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanym. Art. 35 ust. 3 p.b. przewiduje, że w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.
Z § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. wynika, że jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy (pkt 1); 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy (pkt 2). Z kolei z 12 ust. 2 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. wynika, że sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
Podkreślić trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 27 lutego 2017 r. sygn. akt II OPS 3/16 stwierdził, iż w przypadku, gdy w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dopuszczono sytuowanie budynku w zabudowie jednorodzinnej, zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę granicy z sąsiednią działką budowlaną, bezpośrednio przy tej granicy, konieczne jest spełnienie warunków określonych w § 12 ust. 3 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. Wskazano, że na podstawie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w planie miejscowym albo decyzji o warunkach zabudowy, można dopuścić sytuowanie budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę granicy z sąsiednią działką budowlaną w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, ale jest to tylko dopuszczalna możliwość usytuowania budynku, jeżeli budynek zostanie zaprojektowany w sposób określony w przepisach, w tym przepisach techniczno-budowlanych.
W tym znaczeniu decyzja o warunkach zabudowy wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę (art. 55 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Oznacza to, że dopuszczenie sytuowania takiego budynku bezpośrednio przy granicy, nie zwalnia inwestora z zachowania innych wymagań określonych w przepisach techniczno-budowlanych, z uwagi na ochronę praw właściciela sąsiedniej działki budowlanej.
Dlatego też niezależnie od ustaleń zawartych w decyzji ustalającej warunki zabudowy, organy administracji architektoniczno-budowlanej uprawnione były do wzywania inwestora do doprowadzenia przedłożonego projektu do zgodności z przepisami rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. Bezspornym pozostaje, że inwestor nie wywiązał się z nałożonego na niego obowiązku, co uzasadniało wydanie na podstawie art. 35 ust. 3 p.b. decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W sprawie nie doszło zatem do naruszenia art. 35 ust. 3 w związku z art. 35 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 p.b. w związku z § 12 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r.
Niezasadne okazały się także zarzuty naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 133 § 1 w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. mające polegać na nie odniesieniu się do zarzutów skargi dotyczących postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania, a także postanowienia dotyczącego wyjaśnienia wątpliwości, co do treści wcześniejszej decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2003 r.
Z treści art. 141 § 4 p.p.s.a. wynika, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z tej normy prawnej. Dlatego też o naruszeniu art. 141 § 4 p.p.s.a. można mówić w przypadku, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia jednego z ustawowych warunków.
Jednocześnie wyjaśnienia wymaga, w kontekście stanowiska skarżącego kasacyjnie, że prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku nie wymaga szczegółowego odniesienia się przez Sąd I instancji do wszystkich zarzutów skargi oraz podniesionej w niej argumentacji, ale wymaga odniesienia się do tych zarzutów, których zbadanie jest niezbędne do przeprowadzenia kontroli zaskarżonego aktu (por. wyrok NSA z 4 maja 2021 r. I OSK 3093/18; http://orzeczeniansa.gov.pl). Dodatkowo zarzut naruszenia art. 141 § 1 p.p.s.a. może okazać się skuteczny, gdy autor skargi kasacyjnej wykaże, że gdyby nie doszło do naruszenia tego przepisu, wynik sprawy mógłby być inny.
Mając na uwadze, iż powyżej zostało wykazane, iż w sprawie wystąpiły przesłanki do odmowy wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, nie odniesienia się przez Sąd I instancji do okoliczności wskazanych przez skarżącą pozostaje bez wpływu na wynik sprawy.
Podobnie w przypadku zarzutu naruszenia art. 43 ust 2 ustawy o drogach publicznych. Nawet gdyby przyjąć, że inwestor powinien być wezwany do spełnienia warunków wynikających z tego przepisu, a organ tego w trybie art. 35 ust 3 p.b. nie uczynił, to i tak należało odmówić wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, z powodu nieusunięcia niezgodności projektu z przepisami techniczno-budowlanymi.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.