Uzasadnienie
Pismem z dnia 9 grudnia 2014 r. przesłano do K. G. odpis zarządzenia Przewodniczącego Wydziału VII z dnia 3 grudnia 2014 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od jego skargi na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2014 r. w kwocie 500 zł, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.
W następstwie złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy, prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 marca 2015 r., odmówiono K. G. przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego.
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 21 kwietnia 2015 r., sygn. akt II OZ 311/15, oddalił zażalenie skarżącego na ww. postanowienie z dnia 23 marca 2015 r.
Następnie, Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 19 maja 2015r., sygn. akt II OZ 434/15, oddalił zażalenie K. G. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału VII z dnia 3 grudnia 2014 r.
Pismem z dnia 3 czerwca 2015 r., doręczonym w dniu 8 czerwca 2015 r., w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału VII wezwano K. G., w związku z postanowieniami Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2015 r., sygn. akt II OZ 311/15 oraz z dnia 19 maja 2015 r., sygn. akt II OZ 434/15, do wykonania zarządzenia z dnia 3 grudnia 2014 r., w przedmiocie wezwania do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 500 złotych od skargi z dnia 21 października 2014 r. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2014 r., w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Poinformowano jednocześnie, że ewentualne złożenie kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy nie przerywa biegu terminu do uiszczenia wpisu wskazanego przez sąd w wezwaniu oraz nie chroni przed skutkami niezastosowania się do treści wezwania we wskazanym przez sąd terminie.
Po sprawdzeniu w Rejestrze Opłat Sądowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ustalono, że do dnia 26 czerwca 2015 r. nie uiszczono należnego wpisu sądowego. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 10 lipca 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 2778/14, odrzucił skargę K. G. na podstawie art. 220 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Skargą kasacyjną K.G. zaskarżył powyższe postanowienie w całości zarzucając mu naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 220 § 3 w zw. z art. 243 § 1, 244 § 1, art. 245 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi polegające na wydaniu orzeczenia przez Sąd I instancji w przedmiocie odrzucenia skargi na zasadzie art. 220 § 3 ww. ustawy wskutek przyjęcia przez ten Sąd, iż została spełniona przesłanka braku uiszczenia należnego wpisu od skargi, pomimo że przed datą wydania rzeczonego orzeczenia skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym (uczynił to w dniu 18/06/2015 r.) -zaskarżone orzeczenie zostało wydane bez wcześniejszego rozpoznania przedmiotowego wniosku skarżącego, a prawo pomocy w zakresie całkowitym zostało skarżącemu w konsekwencji przyznane - co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Z uwagi na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania i zasądzenie kosztów sądowych, w tym kosztów wynagrodzenia radcy prawnego, za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w niniejszym postępowaniu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Podstawą do odrzucenia w niniejszej sprawie skargi wniesionej przez K. G. był art. 220 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). W świetle tych przepisów skarga podlega odrzuceniu, jeżeli nie zostanie uiszczony od niej wpis sądowy, pomimo uprzedniego wezwania strony do uiszczenia tej opłaty w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania.
W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że wobec prawomocnej odmowy przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego, został on pismem z dnia 3 czerwca 2015 r. ponownie wezwany do uiszczenia wpisu od skargi i w wyznaczonym terminie wpisu tego nie uiścił. Stwierdzenie powyższej okoliczności skutkować musiało odrzuceniem skargi. Bez wpływu na powyższe stwierdzenie pozostaje okoliczność ponownego wystąpienia przez skarżącego z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie m.in. zwolnienia od kosztów sądowych. Jak podnosi się bowiem w orzecznictwie, ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy, bez względu na zmianę jego treści oraz zakresu żądania w stosunku do pierwotnego wniosku, nie wpływa na bieg terminu do uiszczenia wpisu wskazanego przez sąd w wezwaniu do dokonania tej czynności oraz nie chroni strony przed skutkami niezastosowania się do treści wezwania we wskazanym przez sąd terminie (por. postanowienie NSA z dnia 19 listopada 2015 r., sygn. akt II GSK 2750/15; z dnia 2 września 2015 r., sygn. akt I FSK 1439/15; z dnia 2 września 2014 r., sygn. akt II OSK 2240/14; z dnia 11 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 536/13; z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FSK 706/09; z dnia 20 lipca 2011 r., II OSK 1380/11). Inna interpretacja mogłaby pozwolić stronom na nieograniczone przewlekanie postępowania sądowoadministracyjnego poprzez składanie kolejnych wniosków o przyznanie prawa pomocy.
Mając powyższe na względzie stwierdzić należało, że skarżący mimo wniesienia kolejnego wniosku w przedmiocie prawa pomocy, zobowiązany był uiścić wpis sądowy. W konsekwencji w dacie orzekania przez Sąd pierwszej instancji w przedmiocie odrzucenia skargi, nie miała znaczenia okoliczność braku prawomocnego rozstrzygnięcia Sądu w przedmiocie kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 220 § 3 w zw. z art. 243 § 1, 244 § 1, art. 245 § 2 p.p.s.a. jest więc w tych okolicznościach pozbawiony usprawiedliwionych podstaw.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.
Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącego wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy, gdyż przepisy art. 209 i 210 p.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Natomiast wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.) przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261 p.p.s.a.