Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, wyrokiem z dnia 16 września 2019 r., sygn. akt II SA/Bk 440/19, oddalił skargę W. B. M. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku dostarczenia oceny stanu technicznego.
Zaskarżonym postanowieniem [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania od wydanego na podstawie art. 81c ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r., poz. 1202 ze zm.) postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] marca 2019 r. znak [...] nakładającego solidarnie na B. W. M. i W. B. M. obowiązek dostarczenia do dnia 30 kwietnia 2019 r. oceny stanu technicznego wykonanej przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych celem wyjaśnienia, czy ściana pełna drewniana domku letniskowego znajdująca się w odległości 2 m od granicy z działką nr [...] stanowi zagrożenie pożarowe na terenie działki nr [...] w miejscowości [...] gm. [...], z ewentualnym wskazaniem sposobu wykonania zabezpieczenia ściany w celu zapewnienia bezpiecznego użytkowania - uchylił postanowienie organu I instancji w zakresie terminu wykonania obowiązku ustalając nowy termin do dnia [...] maja 2019r., a w pozostałym zakresie utrzymał orzeczenie w mocy.
Uzasadniając oddalenie skargi na powyższe postanowienie organu odwoławczego Wojewódzki Sąd Administracyjny zwrócił uwagę na wiążące w niniejszej sprawie stanowisko zawarte w wyroku z dnia 20 września 2017 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Bk 437/17, którym uchylono decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego utrzymującą w mocy nakaz rozbiórki spornego obiektu. Wskazał, że w wyroku tym Sąd nie zakwestionował trybu prowadzenia postępowania legalizacyjnego (art. 49b Prawa budowlanego jak dla obiektu wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia), natomiast przesądził dopuszczalność oceny legalności istnienia obiektu z przepisami o warunkach technicznych zamieszczonymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Sąd wskazał, że należy zbadać, czy istnieje niezgodność inwestycji z warunkami technicznymi i tę ocenę uzasadnić mając jednakże na uwadze, że warunki techniczne nie znajdują zastosowania do odległości od strony działki nr [...], zaś treść § 13 planu miejscowego uprawnia do wniosku o zachowaniu dopuszczalnej prawem odległości również od strony działki nr [...] (co organ potwierdził w postępowaniu toczącym się już po ww. wyroku, uzyskując stosowne zaświadczenie Burmistrza). Zdaniem Sądu w sprawie niniejszej, zgodność usytuowania obiektu z przepisami Działu II "Zabudowa i zagospodarowanie działki budowlanej" Rozdziału 1 "Usytuowanie budynku" rozporządzenia o warunkach technicznych nie wyczerpuje zgodności obiektu z przepisami norm technicznych, bowiem pożądana jest również zgodność z normami regulującymi bezpieczeństwo przeciwpożarowe zawartymi w Dziale VI "Bezpieczeństwo pożarowe" rozporządzenia.
Dla wyjaśnienia sprawy w tym zakresie organ mógł skorzystać, i tak też uczynił, z przepisu art. 81c ust. 2 ustawy - Prawo budowlane. Przepis ten jest podstawą do wydania postanowienia dowodowego celem uzyskania ocen technicznych lub ekspertyz, gdy wiedza pracowników nadzoru budowlanego jest niewystarczająca, a konieczna jest wiedza specjalistyczna, kwalifikowana. Jedną z przesłanek zastosowania tego przepisu jest istnienie uzasadnionych wątpliwości co do stanu technicznego obiektu budowlanego. Takie wątpliwości, zdaniem Sądu, w sprawie niniejszej powstały i organ trafnie jest odkodował zobowiązując inwestorów do przedłożenia oceny technicznej w zakresie bezpieczeństwa przeciwpożarowego. Jeżeli inspektorzy nadzoru budowlanego obu instancji sami uznali, że mają wątpliwości co do stanu bezpieczeństwa przeciwpożarowego oraz sposobu usunięcia ewentualnych nieprawidłowości, do czego konieczna jest wiedza specjalistyczna, to nie można uznać, że sięganie po dowód z ekspertyzy jest nieuzasadnione, gdyż pracownicy organu nadzoru budowlanego są w stanie samodzielnie dokonać kompleksowego wskazania szczegółowych rozwiązań oraz zakresu prac jakie należy podjąć.
Zdaniem Sądu nie może ujść uwadze, że sporny obiekt jest konstrukcji drewnianej, znajduje się w odległości około 5 m od podobnego budynku drewnianego na działce nr [...], zaś między nimi znajdują się dwa drewniane składziki. Już tylko te okoliczności uzasadniają uzyskanie odpowiedzi na pytanie, jak wygląda rozmieszczenie stref pożarowych tych obiektów. Niezależnie jednak od powyższego, organ odwoławczy wskazał na dwie okoliczności, które – zdaniem Sądu – wyczerpują w tym konkretnym przypadku przesłankę "uzasadnionych wątpliwości" uzasadniających sięgnięcie do oceny w zakresie bezpieczeństwa p.poż. Są nimi brak w przedłożonym projekcie budowlanym kompleksowego odniesienia do bezpieczeństwa usytuowania budynku w zakresie przepisów p.poż oraz wyżej wskazane bliskie odległości od siebie drewnianych obiektów na sąsiednich działkach. Projekt budowlany zawiera jedynie wskazanie na konieczność zabezpieczenia elementów drewnianych odpowiednimi środkami.
Nie zawiera oceny usytuowania obiektu pod względem bezpieczeństwa p.poż, jeśli chodzi o wymogi warunków technicznych. Osoby sporządzające ten projekt nie legitymowały się również uprawnieniami w dziedzinie p.poż. Trafnie również organ wskazał na wymóg doprowadzania obiektów budowlanych do zgodności z przepisami wynikającymi z § 271 rozporządzenia, tj. w zakresie usytuowania budynków. Sąd stwierdził też, że bez naruszenia prawa [...]WINB ustalił, iż sporny obiekt ze względu na jego cechy konstrukcyjne i użytkowe jest budynkiem rekreacji indywidualnej, a nie wiatą czy altanką. Znajdujące się w aktach administracyjnych sprawy protokoły oględzin wskazują jednoznacznie, że obiekt jest przeznaczony na pobyt ludzi, co uzasadnia jego kwalifikację ze względu na bezpieczeństwo pożarowe do kategorii ZL – mieszkalny (§ 209 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia).
Ponadto, dla budynków rekreacji indywidualnej ze ścianami i dachami z przekrycia nierozprzestrzeniającego ognia przewidziano wymóg odległości nie mniejszej od granicy działki sąsiedniej niezabudowanej niż odległość wynikająca z § 12 rozporządzenia (§ 272 ust. 2 rozporządzenia). Jednakże w przepisie § 272 ust. 2 rozporządzenia mowa jest o sąsiedniej działce niezabudowanej, zaś w sprawie mamy do czynienia z sąsiednią działką nr [...] zabudowaną podobnym, drewnianym budynkiem letniskowym (budynkiem rekreacji indywidualnej). W tych okolicznościach rację ma organ, że w sprawie należy ocenić zgodność usytuowania obiektu z punktu widzenia regulacji § 271 rozporządzenia.
W konsekwencji istnieją "uzasadnione wątpliwości co do stanu technicznego budynku" w rozumieniu art. 81c ust. 2 ustawy - Prawo budowlane. W ocenie Sądu nietrafny jest również zarzut nieuzasadnionego zastosowania § 271 rozporządzenia do budynków rekreacji indywidualnej, mimo wykluczenia stosowania tego przepisu w § 213 rozporządzenia. Trafnie organ odwoławczy wskazał, że § 213 rozporządzenia dotyczy wymagań odnośnie klasy odporności pożarowej budynku i klas odporności ogniowej elementów budynków na etapie jego wznoszenia, podczas gdy w sprawie mamy do czynienia z obiektem już istniejącym, którego usytuowanie powinno być doprowadzone do stanu zgodnego z prawem według norm wnikających z § 271 rozporządzenia. Przepisy te dotyczą różnych zakresów przedmiotowych. Wyłączenie budynków rekreacji indywidualnej ujęte w § 213 pkt 1 lit. "a" nie obejmuje § 271 rozporządzenia.
W ocenie Sądu prawidłowo został ustalony stan faktyczny przed wydaniem zaskarżonego postanowienia w zakresie przesłanek z art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego, a zaskarżone orzeczenie zawiera wyczerpujące uzasadnienie spełniające wymagania art. 107 § 3 k.p.a. Nie doszło również do naruszeń zarzuconych w skardze, w tym przepisów o warunkach technicznych i zasad postępowania administracyjnego (art. 7 i 8 k.p.a.), jak również innych, które Sąd był zobowiązany stwierdzić z urzędu na podstawie art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.). Zaskarżone postanowienie jest zatem zgodne z prawem, a więc i nie narusza zasady legalności (art. 6 k.p.a.).
Skargą kasacyjną W. B. M. zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie:
- 1) prawa materialnego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, które miało wpływ na wynik sprawy poprzez przyjęcie jako postawy prawnej rozstrzygnięcia treści art. 271 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2012 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, skoro altanka skarżącego nie jest budynkiem w rozumieniu art. 3 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane, albowiem niej jest trwale związana z gruntem - nie posiada fundamentu, jest posadowiona na pustakach, zbudowana jest z desek drewnianych, bez ocieplenia;
- 2) prawa materialnego w postaci art. 81 c ust. 2 ustawy - Prawo budowlane poprzez przyjęcie, iż stanowi on podstawę prawną do wydania zaleceń w zakresie sporządzenia ekspertyzy przeciwpożarowej, skoro powoływany przepis dotyczy budynków w rozumieniu przepisów ustawy - Prawo budowlane, zaś altanka skarżącego wzniesiona na podstawie zgłoszenia nie jest budynkiem w rozumieniu powoływanej ustawy;
- 3) prawa materialnego w postaci § 212 w zw. z § 213 rozporządzenia Ministra Infrastruktury poprzez nieuwzględnienie, iż rozdziału 2 "Odporność pożarowa budynków" nie stosuje się w ogóle do budynków do 3 kondygnacji naziemnych włącznie, a w tym do budynków mieszkalnych jednorodzinnych, zagrodowych i rekreacji indywidualnej, a tym samym Wojewódzki Sąd Administracyjny powołał się błędnie zastosował powyższy przepis przyjmując nadto, że przepis § 213 rozporządzenia stosuje się na etapie wznoszenia budynku zaś przepis § 209 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia stosuje się w ramach doprowadzenia istniejącego już budynku do stanu zgodnego z prawem, a taki podział nie ma żadnego uzasadnienia;
- 4) błędne przyjęcie, wbrew uchwałom Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 kwietnia 2002 r. sygn. FPK17/01 oraz z dnia 1 lipca 2002 r. sygn. DPK 3/02/, oraz naruszenie prawa materialnego w postaci art. 81 c ust. 2 ustawy - Prawo budowlane, iż altanka skarżącego ze względu na cechy konstrukcyjne i użytkowe (jakie) jest budynkiem rekreacji indywidualnej, "jest przeznaczony na pobyt ludzi co uzasadnia jego kwalifikację ze względu na bezpieczeństwo pożarowe do kategorii ZL - mieszkalny" skoro w świetle przywoływanych uchwał o zaliczaniu budynku letniskowego do kategorii budynków mieszkalnych decyduje kryterium zaspokajania podstawowych potrzeb mieszkaniowych właściciela, a nie nieokreślone "cechy konstrukcyjne i użytkowe" jak to przyjął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku;
- 5) generalnych zasad postępowania, mające wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 6, 7, 8 i 11 k.p.a. poprzez arbitralne przymuszanie skarżącego do przedłożenia ekspertyzy przeciwpożarowej, której konieczność nie znajdującej żadnego uzasadnienia w stanie faktycznym sprawy, nie jest przekonywająco uzasadniona, a w szczególności, iż Sąd błędnie zastosował powyższy przepis i dokonał jego błędnej wykładni, czym naruszył przepis art. 81 c ust.2 ustawy - Prawo budowlane, przyjmując, iż organ nadzoru budowlanego ma prawo kontroli zbudowanej altanki pod kątem zawartym w rozdziale VI rozporządzenia Ministra Infrastruktury "Bezpieczeństwo pożarowe".
Z uwagi na powyższe zarzuty w skardze kasacyjnej wniesiono o "zmianę zaskarżonego postanowienia w całości oraz poprzedzającego go ostatecznego postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, ewentualnie uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w [...] do ponownego rozpoznania w innym składzie, z uwzględnieniem stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego zajętego w niniejszej sprawie", a także zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania w sprawie. Jednocześnie w skardze kasacyjnej zawarto oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania.
W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych.
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw zaskarżenia.
Przechodząc do oceny podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów należy w niniejszej sprawie przede wszystkim mieć na względzie stanowisko wyrażone w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 20 września 2017 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Bk 437/17, którym uchylono decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. nakazującą W. B. M. i B. W. M. rozbiórkę przedmiotowego obiektu budowlanego usytuowanego na działce nr [...] w obrębie [...], gm. [...].
W powołanym wyżej wyroku z dnia 20 września 2017 r., sygn. akt II SA/Bk 437/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku przesądził zarówno o kwalifikacji przedmiotowego obiektu budowlanego jako domku letniskowego, a także o tym, że w stosunku do niego ma zastosowanie § 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1422 ze zm.) – dalej: rozporządzenie.
Zgodnie z § 12 ust. 1 powołanego wyżej rozporządzenia jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271 - 273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż: 4m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy (pkt 1), 3m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy (pkt 2). W przepisie § 12 ust. 1 rozporządzenia ustanowiono ogólną zasadę sytuowania budynków na działce budowlanej, przy czym prawodawca jednocześnie zastrzega, iż zasada ta doznaje pewnych wyjątków, a czyni to m.in. w § 12 ust. 2 rozporządzenia. Według § 12 ust. 2 tego rozporządzenia sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli plan miejscowy przewiduje taką możliwość.
Nadto, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku we wskazanym wyżej wyroku stwierdził, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w § 13 ust. 4, dopuszcza sytuowanie budynków w odległości 1,5 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną lub bezpośrednio przy granicy dla terenów z istniejącymi podziałami geodezyjnymi nie spełniającymi warunków określonych w § 21 oraz dla terenów bezpośrednio przyległych do działek z istniejącą zabudową zrealizowaną przy granicy - od strony tej zabudowy (uchwała Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi [...], wsi [...], części wsi [...] i części miasta [...], pub. Dz.Urz. Woj. [...] z 2011 r., nr [...], poz. [...]).
Mając na uwadze ten zapis planu Sąd stwierdził, że należałby przyjąć, że również usytuowanie ściany w odległości około 2 m od działki nr [...] spełnia warunki techniczne. Dokonana w tym wyroku ocena prawna wiąże również w tej sprawie - ze względu na treść art. 153 p.p.s.a.
Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Na gruncie tej regulacji prawnej przyjmuje się, że pojęcie ocena prawna oznacza wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku w związku z rozpoznawaną sprawą. Ocena ta może się odnosić zarówno do przepisów prawa materialnego i procesowego. Organy są związane nie tyko oceną prawną, ale i wskazaniami co do dalszego postępowania. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą sposobu działania organów w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie wadliwości w postępowaniu prowadzonym po wydaniu wyroku.
Związanie wyrażonymi w orzeczeniu sądu wskazaniami co do dalszego postępowania obliguje organ do wykonania wytycznych sądu. Ocena prawna i wskazania zawarte w orzeczeniu Sądu z mocy art. 153 p.p.s.a. wiążą w sprawie sądy oraz organ ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania, jeżeli nie zostanie ono uchylone lub nie ulegną zmianie przepisy (por. wyroki NSA: z dnia 18 sierpnia 2004 r., FSK 207/04, OSP 2005, z. 2, poz. 180; z dnia 6 lutego 2018 r., sygn. akt II OSK 3094/17 - LEX nr 2491752).
Żadna z powyższych sytuacji nie wystąpiła w tej sprawie. To zaś oznacza, że organy administracji i Sąd pierwszej instancji byli związani poglądami prawnymi wyrażonymi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku z dnia 20 września 2017 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Bk 437/17.
W konsekwencji nie mogły odnieść zamierzonego skutku podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty oparte na błędnej - zdaniem skarżącego – kwalifikacji przedmiotowego obiektu zarówno przez organy jak i Sąd pierwszej instancji oraz kwestionujące przyjęcie jako podstawy prawnej rozstrzygnięcia § 271 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2012 r. a także zarzut naruszenia art. 6, 7, 8 i 11 k.p.a. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej organy maja prawo kontroli przedmiotowego obiektu pod kątem zgodności z przepisami zawartymi w Dziale VI (błędnie wskazanym w skardze kasacyjnej jako "rozdział") tegoż rozporządzenia.
Należy zatem zwrócić uwagę, iż ustęp 1 paragrafu 12 rozporządzenia odwołuje się do § 13, § 60 oraz § 271 – 273 rozporządzenia i przepisów odrębnych. Skoro zaś przepisy § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie czynią wyraźne zastrzeżenie o konieczności uwzględnienia § 13, § 60 i § 271- 273, to tym samym nie jest możliwe stosowanie § 12 rozporządzenia bez sprawdzenia, czy zastosowaniu tego przepisu w okolicznościach konkretnej sprawy nie sprzeciwiają się przepisy § 13, § 60 i § 271- 273 bądź przepisy odrębne.
Z przywołanego powyżej § 12 ust. 1 rozporządzenia wynika zatem obowiązek oceny spełnienia przez przedmiotowy obiekt m.in. warunków usytuowania z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe (§ 271 rozporządzenia), na co zwrócił już uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku z dnia 20 września 2017 r., sygn. akt II SA/Bk 437/17.
Kwestia bezpieczeństwa pożarowego staje się aktualna od dnia wybudowania budynku i jest aktualna przez cały okres jego użytkowania. W tym zakresie należy odwołać się także do art. 3 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 1372) stanowiącego, iż osoba fizyczna, osoba prawna, organizacja lub instytucja korzystające ze środowiska, budynku, obiektu lub terenu są obowiązane zabezpieczyć je przed zagrożeniem pożarowym lub innym miejscowym zagrożeniem.
Przepis § 207 rozporządzenia nakłada na organ administracji publicznej obowiązek dokonania oceny stanu technicznego każdego budynku z punktu widzenia bezpieczeństwa pożarowego i w przypadku wystąpienia zagrożenia życia, podjęcia stosownych działań.
W tym stanie rzeczy nie może odnieść zamierzonego skutku zarzutu naruszenia § 212 w zw. z § 213 rozporządzenia.
Mając na względzie przesądzoną w niniejszej sprawie kwalifikację przedmiotowego obiektu budowlanego jako domku letniskowego i konieczność dokonania oceny przedmiotowej inwestycji pod kątem jej zgodności z § 271 rozporządzenia, za zasadne uznać należy nałożenie na właścicieli tego obiektu, w trybie art. 81c ust. 2 ustawy - Prawo budowlane, obowiązku dostarczenia oceny stanu technicznego przedmiotowego obiektu, wykonanej przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, celem uzyskania informacji, czy ściana pełna drewniana przedmiotowego domku letniskowego znajdująca się w odległości 2 m od granicy z działką [...] stanowi zagrożenie pożarowe na terenie działki o nr [...], z ewentualnym sposobem wykonania zabezpieczenia ściany w celu zapewnienia bezpiecznego użytkowania. Art. 81c ust. 2 ustawy - Prawo budowlane stanowi, że organy administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego, w razie powstania uzasadnionych wątpliwości co do jakości wyrobów budowlanych lub robót budowlanych, a także stanu technicznego obiektu budowlanego, mogą nałożyć, w drodze postanowienia, na osoby, o których mowa w ust. 1 (m.in. na właściciela obiektu budowlanego), obowiązek dostarczenia w określonym terminie odpowiednich ocen technicznych lub ekspertyz.
Uznanie w niniejszej sprawie przez organy nadzoru budowlanego, że istnieją wątpliwości co do bezpieczeństwa pożarowego przedmiotowego domku letniskowego, których wyjaśnienie wymaga ekspertyzy posiadającego wiedzę specjalistyczną rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, upoważniało organy do zastosowania przywołanego powyżej przepisu.
Zauważyć należy, iż przywołane w zarzucie skargi kasacyjnej tezy uchwał Naczelnego Sądu Administracyjnego (uchwała z dnia 22 kwietnia 2002 r., sygn. akt FPK 17/01 i uchwała z dnia 1 lipca 2002 r., sygn. akt FPK 3/02 - błędnie wskazana jako DPK 3/02), dotyczą zaliczenia budynku letniskowego do kategorii budynków mieszkalnych, w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. nr 9 poz. 31 ze zm.), nie zaś w aspekcie przepisów ustawy - Prawo budowlane. Nadto – jak już wyżej wskazano – organy i sądy wiąże w niniejszej sprawie z mocy art. 153 p.p.s.a. kwalifikacja obiektu budowlanego dokonana w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 20 września 2017 r., sygn. akt II SA/Bk 437/17.
Z powyższych względów należy uznać, że zarzuty skargi kasacyjnej nie zasługują na uwzględnienie. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 2 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.