Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 29 kwietnia 2005 r. sygn. akt VII S.A./Wa 181/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę L. C. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2003 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji odmawiającej wznowienie postępowania.
Wyrok ten wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] września 2003 r. nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 17 kwietnia 2003 r. utrzymującej w mocy decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia 28 lutego 2003 r. odmawiającą wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną Wojewody Lubelskiego z dnia 28 stycznia 1998 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki.
Po analizie własnej decyzji odmawiającej wznowienia Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, iż nie można przypisać jej rażącego naruszenia prawa. Żądanie wznowienia postępowania dotyczyło decyzji, co do której Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie wyrokiem z dnia 23 marca 1999 r. sygn. akt II SA/Lu 304/98 oddalił skargę L. C. Ponadto, jak wskazał organ żądanie wznowienia postępowania zakończonego prawomocną decyzją, w związku z powoływaniem się na zarzut niewłaściwego określenia numery działki na której usytuowany jest garaż, nie jest przesłanką w myśl art. 145 § 1 k.p.a., dającą podstawę do wznowienia postępowania, zwłaszcza w sytuacji braku uregulowania spraw własnościowych. Nie został zatem naruszony art. 149 § 3 k.p.a. dający podstawę do wydania decyzji o odmowie wznowienia postępowania.
We wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy L. C. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2003 r. nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ nie dopatrzył się naruszenia art. 156 k.p.a., a w takim tylko zakresie miał obowiązek rozpoznać sprawę, nie może zaś ponownie rozpoznać sprawy merytorycznie.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego L. C. podniosła, iż garaż, którego rozbiórkę nakazano jej decyzją organu, stoi na jej działce o nr 1108.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie potwierdzając swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 ze.zm.) uznał ją za bezzasadna.
W motywach swego orzeczenia Sąd I instancji podkreślił,że kontrolowana w niniejszym postępowaniu decyzja administracyjna wydana została w wyniku przeprowadzonego przez organ nadzoru budowlanego postępowania nieważnościowego a stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od zasady stabilności orzeczeń administracyjnych. Przesłanki, które umożliwiają organowi stwierdzenie nieważności nie mogą być w związku z tym interpretowane rozszerzająco.
Stwierdzenie nieważności decyzji z przyczyn określonych w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. następuje w przypadku, gdy decyzja rażąco narusza prawo. Naruszenie prawa ma cechę rażącego jedynie wówczas, gdy decyzja nim dotknięta wywołuje skutki prawne nie dające pogodzić się z wymaganiami praworządności. Nie chodzi tu o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny.
Oczywisty charakter naruszenia prawa jest koniecznym – aczkolwiek nie jedynym warunkiem do uznania naruszenia prawa za rażące. Sąd w ramach przeprowadzonej kontroli zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego uznał, iż decyzja ta nie narusza prawa materialnego i procesowego.
Wskazano ponadto, iż kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 17 kwietnia 2003 r. odmawiająca wznowienia postępowania była przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który prawomocnym wyrokiem z dnia 3 listopada 2004 r. sygn. akt 7/IV SA 1732/03 uchylił zaskarżoną decyzję uznając, iż w toku postępowania naruszony został przepis art. 7 i 77 k.p.a.
Stosownie do treści art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.
Zgodzono się ze skarżącą, iż decyzja odmawiająca wznowienia postępowania zakończonego decyzją nakazującą rozbiórkę naruszała prawo. Brak jest jednak przesłanek do uznania, iż było to naruszenie w stopniu rażącym. Przesądził o tym również sąd administracyjny w ww. wyroku z dnia 3 listopada 2004 r., uchylając zaskarżoną decyzję. Gdyby bowiem Sąd uznał, iż decyzja powyższa narusza prawo w stopniu rażącym wówczas na mocy art. 145 § 1 pkt. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) stwierdziłby jej nieważność.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła pełnomocnik L. C. zaskarżając go w całości.
Wyrokowi temu zarzucono obrazę przepisów postępowania, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, w rozumieniu art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi tj.
- - art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i art. 156 par. 1 pkt.2 kpa - poprzez przyjęcie, iż brak jest przesłanek, do uznania, że zaistniałe w niniejszej sprawie naruszenie prawa jest rażące, w konsekwencji czego, skargę oddalono;
- - art. 154 § 1 kpa poprzez nie skorzystanie przez organ administracji, który wydał decyzję bądź przez organ wyższego stopnia, z uprawnienia do zmiany tej decyzji w trybie art. 154 kpa;
- - art. 7, art. 8 i art. 9 kpa poprzez naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego a w szczególności zasady praworządności i pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa poprzez oddalenie skargi a tym samym pozbawienie strony możliwości wzruszenia zaskarżonej decyzji, co z kolei narusza słuszny interes obywatela i naraża go na znaczną szkodę.
Powołując się na powyższe naruszenie prawa wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie,
W motywach skargi kasacyjne podniesiono, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) sąd administracyjny uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, a taka sytuacja zachodziła w niniejszej sprawie. W tej sytuacji wydanie wyroku oddalającego skargę, zamiast uwzględniającego, stanowi wprost o naruszeniu powołanych przepisów. Zaskarżona przez stronę decyzja została wydana z obrazą art. 138 § 1 pkt. 2 kpa, art. 154 § 1 kpa i art. 156 § 1 kpa.
Na mocy art. 138 kpa organ odwoławczy obowiązany jest rozpatrzyć odwołanie i wydać decyzję dokonując merytorycznej i prawnej oceny zaskarżonej decyzji. Niedopuszczalne jest w takim przypadku zastosowanie art. 156 § 1 kpa normującego sytuacje, w których organ wyższego stopnia działa nie jako organ odwoławczy w toku instancji, ale jako organ nadzoru, którego uprawnienia przy stosowaniu art. 156 kpa są węższe niż uprawnienia organu odwoławczego. Ponadto stwierdzono, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie oddalający skargę oznacza jedynie, że w ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu zobowiązującym ten organ do jej uchylenia bądź stwierdzenia nieważności, nie wyłącza natomiast możliwości skorzystania przez organ administracji, który wydał decyzję bądź przez organ wyższego stopnia, z uprawnienia do zmiany tej decyzji w trybie art. 154 kpa (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 sierpnia 1985 r. III SA 80/85 ONSA 1985/2 poz.16).
Powołane przepisy stanowiły podstawę prawną decyzji zaskarżonych w niniejszej sprawie. Sąd rozpoznający sprawę, pominął, przy ocenie zaskarżonej decyzji, istotne okoliczności. Kontrolowana decyzja administracyjna wydana została w wyniku przeprowadzonego przez organ nadzoru budowlanego postępowania nieważnościowego, który ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że nieważność decyzji jest wyjątkiem od zasady stabilności orzeczeń administracyjnych, a w tym przypadku nie zachodzi rażące naruszenie prawa. Na organie tym również ciążą obowiązki określone w art. 7, 8. 9 i 77 kpa oraz obowiązek rozważenia okoliczności z art. 154 i 155 kpa. które normują instytucję zmiany lub uchylenia decyzji ze względu na interes społeczny lub słuszny interes strony (a taki tu zachodzi) w zależności od istnienia lub braku prawa nabytego przez stronę z decyzji podlegającej weryfikacji. Artykuły te wprowadzają możliwość usuwania z obrotu prawnego decyzje ze względu na interes społeczny lub słuszny interes strony.
Chodzi zatem o takie decyzje, które organ administracji uważa z różnych względów za niecelowe lub sprzeczne z zakreśloną linią postępowania w sprawach danego rodzaju. Nie ma natomiast decydującego znaczenia to, czy decyzja ostateczna jest zgodna, czy też sprzeczna z prawem.(wyrok NSA z 13 grudnia 1996r. III SA 1214/95).
Wspomniano, iż sprawa dotyczy poszerzenia przez skarżącą, podczas budowy, o 1 metr budynku garażu, który wybudowany został na jej działce (nr 1108), zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i które to odstępstwo od projektu budowlanego zostało konwalidowane. Od ponad 10 lat skarżąca walczy, z organami administracji publicznej, których bezduszni urzędnicy, uparcie chcą doprowadzić do rozbiórki tegoż garażu, pomimo pisania przez skarżącą wielu podań, wniosków i odwołań. Zdaniem skarżącej urzędnicy państwowi, jak wynika z całokształtu materiału dotyczącego niniejszej sprawy popełniali wiele błędów podczas prowadzonych postępowań, lecz decyzje stale zmierzały do jednego - do rozbiórki. Nikt nie wyjaśnił dokładnie stronie okoliczności faktycznych i prawnych sprawy oraz nie udzielił niezbędnych wskazówek w celu doprowadzenia zaistniałej sytuacji do stanu zgodnego z prawem. Podniesiono, iż L. C. działając samodzielnie i często składając nieudolnie sformułowane pisma lub wnioski, od lat próbuje doprowadzić do zalegalizowania istniejącego budynku garażu, zaś organy, do których się zwraca, zamiast udzielić właściwych wskazówek i pomóc stronie doprowadzić do zakończenia postępowania, by nie poniosła ona szkody, działają wbrew naczelnym zasadom procedury administracyjnej, a w szczególności art. 7, 8 i 9 kpa.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenia prawa materialnego przez błędna wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jedynie pod uwagę nieważność postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżącego – uchybił Sąd, uzasadnienia ich naruszenia a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wskazania dodatkowo, że wytknięte naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Kasacja nie odpowiadająca tym wymogom pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Ze względu na to, że skarga kasacyjna jest bardzo sformalizowanym środkiem prawnym jest obwarowana przymusem adwokacko – radcowskim (art. 175 § 1 –3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Opiera się on na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny.
Skarga kasacyjna wniesiona w przedmiotowej sprawie przez pełnomocnika skarżącej oparta została o zarzut wskazany w art. 174 pkt. 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi tj. naruszenia przepisów postępowania. Jak wynika z utrwalonych poglądów w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut oparty na podstawie art. 174 pkt. 2 cytowanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skierowany musi być przeciwko wyrokowi sądu a nie decyzji organy administracji, jak też, że nie stanowi prawidłowego wskazania podstawy kasacyjnej powołanie wyłącznie przepisów procedury administracyjnej (porównaj wyrok z dnia 19 maja 2004 r. sygn. akt FSK 80/04 opublikowany ONSA i WSA Nr 1 z 2004 r. poz. 12 i wyrok NSA z dnia 21 grudnia 2004 r., sygn. akt GSK 1149/04 niepublikowany).
Odnosząc się do zarzutów wskazanych w skardze kasacyjnej podkreślić należy, iż nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw.
Pierwszy ze wskazanych zarzutów odniesiono do naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i art. 156 § 1 pkt. 2 kpa poprzez uznanie braku przesłanek zaistnienia w tej sprawie rażącego naruszenia prawa a w konsekwencji oddalenie skargi.
Jak powszechnie przyjmuje się w judykaturze zgodnie z dyspozycją art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi decyzja lub postanowienie podlega uchyleniu jeżeli sąd stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego z przyczyn określonych w art. 145 § 1 i 145 a § 1 kpa.Tym samym sąd administracyjny jest obowiązany uchylić decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi wystąpienie którejś z określonych w tych przepisach przesłanek wznowienia postępowania, chyba, że zachodzą okoliczności przewidziane w art. 146 § 1 i § 2 kpa (tj. przesłanki negatywne uchylenia decyzji administracyjnej).
W przepisach kodeksu postępowania administracyjnego przyjęto rozwiązanie wyczerpującego wyliczenia podstaw wznowienia, co oznacza niedopuszczalność wznowienia postępowania na podstawie nie wyliczonej w art. 145 § 1 i art. 145a § 1 kpa.Tym samym niedopuszczalne jest wznowienie postępowania w oparciu o wady nie wyliczone we wskazanych wyżej przepisach. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, żadna z wad wymienionych w art. 145 § 1 kpa i art. 145a § 1 kpa wyczerpująco wskazujących podstawy wznowienia postępowania nie zaistniała w tej sprawie tak by skutkowało to przyjęciem przy badaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie legalności decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2003 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej podstaw do jej uchylenia na podstawie naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia.
Zauważyć jednocześnie w tym miejscu należy, iż pełnomocnik skarżącej powołując się na przesłankę wznowieniową nie wskazał konkretnej podstawy do wznowienia postępowania czy to z art. 145 § 1 kpa, w sytuacji gdy przepis ten zawiera 8 punktów regulujących odmienne stany faktyczne czy też z art. 145a § 1 kpa.
Zatem przepis art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie został naruszony w związku z art. 156 § 1 pkt. 2 kpa, bowiem w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły przesłanki wznowieniowe, pozwalające na uwzględnienie skargi L. C. wniesionej do Sądu I instancji.
Kolejny zarzut zawarty w skardze kasacyjnej dotyczy naruszenie prawa procesowego polegającego na obrazie przepisu art. 154 § 1 kpa poprzez nie skorzystanie przez organy administracji, z uprawnienia do zmiany decyzji w trybie tego przepisu.
Przepis ten pozwala na wzruszenie decyzji nie tworzącej praw nabytych. Postępowanie prowadzone w trybie art. 154 stanowi jeden z elementów systemu nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego obejmujących przypadki weryfikacji decyzji dotkniętych wadliwościami kwalifikowanymi lub niekwalifikowanymi oraz decyzji prawidłowych. Jest to odrębne i niezależne postępowanie w trybie nadzwyczajnym od postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem postępowania administracyjnego nie było jednakże żądanie strony zmiany decyzji ostatecznej i prawomocnej w trybie art. 154 kpa nakazującej rozbiórkę garażu, lecz stwierdzenie nieważności na podstawie art. 156 § 1 kpa decyzji odmawiającej wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Brak związania zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu a więc może uwzględnić skargę z powodu innych uchybień niż te, które przytoczono w skardze do sądu administracyjnego, jak również stwierdzić nieważność zaskarżonego aktu, mimo, że skarżący o to nie wnosił. W orzecznictwie podkreśla się, że sąd administracyjny nie jest związany granicami skargi, ale zawsze jest związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona i nie może swoimi ocenami prawnymi wkraczać w sprawę nową w stosunku do tej, która była albo powinna być przedmiotem postępowania administracyjnego i wydawanych w nim decyzji administracyjnych. W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawidłowo w granicach danej sprawy orzekał o zgodności z prawem decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji odmawiającej wznowienia postępowania, badając sprawę w kontekście art. 156 kpa. Tym samym nie mógł orzekać w granicach innej sprawy bowiem taką jest sprawa w trybie postępowania nadzwyczajnego na podstawie materialnoprawnej art. 154 kpa.
Niezależnie od powyższego zauważyć należy, iż podniesiony w skardze kasacyjne przepis art. 154 § 1 kpa nie został powiązany z jakimkolwiek przepisem procedury sądowoadministracyjnej a zatem w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w okolicznościach tej sprawy jest więc przepisem prawa materialnego a nie jak wskazano w skardze kasacyjnej prawa procesowego. Dla określenia charakteru przepisu nie jest istotne w jakim akcie normatywym jest zamieszczony, ale decyduje jego treść i cel. Przepisami prawnomaterialnymi są przepisy regulujące bezpośrednio stosunki materialnoprawne (określają zachowanie podmiotów) oraz roszczenia wynikające tych stosunków (nakładają obowiązki i przyznają prawa lub uprawnienie). Przepisami procesowym są normy instrumentalne, które określają drogę i sposób dochodzenia uprawnień wynikających z norm materialnoprawnych. (porównaj wyrok NSA z dnia 17 luty 2005 r. sygn. akt OSK 1725/04 publikowany zbiór Lex 165775).Tym samym wadliwie wskazano podstawę skargi kasacyjnej w powyższym zakresie jako naruszenie praw procesowego
Także zauważyć należy, że wskazany zarzut naruszenia przepisu art. 154 kpa wadliwie odniesiono w skardze kasacyjnej do postępowania administracyjnego a nie do postępowania sądowoadminoistracyjnego.
Dodatkowo w skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie art. 7, art. 8 i art.9 kodeksu postępowania administracyjnego. Zarzut naruszenia w/ w przepisów kpa pełnomocnik skarżącej upatruje w tym, iż skarżąca od wielu lat bezskutecznie usiłuje doprowadzić do podważenia decyzji o rozbiórce jej garażu i zalegalizowania istniejącego budynku garażu,natomiast nikt nie zbadał dokładnie sprawy nie udzielił jej właściwych wskazówek i pomocy w zakończeniu postępowania działają wbrew naczelnym zasadom postępowania administracyjnego określonym w art. 7, 8 i 9 kpa.
Przy tak określonych zarzutach skargi kasacyjnej podnieść należy, że wprowadzenie pełnej regulacji ustawą z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi procedury sądowej powoduje, że Sąd administracyjny rozpoznając skargę nie stosuje przepisów kpa a zatem nie można czyniąc Sądowi I instancji zarzut kasacyjny naruszenia prawa procesowego wywodzić go z przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Niezależnie od powyższych uwag podkreślić należy, że zarzuty naruszenia art. 7, 8 i 9 kpa odniesiono do postępowania administracyjnego a nie postępowania Sądu I instancji co tym bardziej wskazuje, na ich niezasadność.
Tym samym mając powyższe na uwadze przyjąć należy, iż skarga kasacyjna wniesiona w tej sprawie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw do jej uwzględnienia.
Z tych względów w oparciu o przepis art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) należało orzec jak w sentencji wyroku.