Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 1 grudnia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. i W. R. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Wojewody Ł. z dnia [...] o stwierdzeniu nieważności decyzji Starosty R. z dnia [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej inwestorom E. i S. O. pozwolenia na budowę warsztatu usług wulkanizacyjnych wraz z wewnętrzną instalacją elektryczną na działce o nr ew. [...] w R. przy ul. [...].
Z uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wynika, że: Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał rozstrzygnięcie organu I instancji za prawidłowe, skoro decyzją z dnia [...] Starosta Powiatu R. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę warsztatu usług wulkanizacyjnych niezgodnie z wymogami zawartymi w decyzji Prezydenta Miasta R. z dnia [...] ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla tej inwestycji. W decyzji tej określono bowiem dopuszczalne wymiary budynku warsztatowego 7 x 5 m, natomiast decyzją z dnia [...] Starosta udzielił pozwolenia na budowę warsztatu usług wulkanizacyjnych o powierzchni zabudowy 52,50 m². Wydanie decyzji z dnia [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy projekt budowlany jest sprzeczny z wymaganiami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu stanowi rażące naruszenie art. 34 ust. 1 i art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn.
Dz. U. Nr 156, poz. 1118 ze zm.). W skardze do sądu administracyjnego uczestnicy postępowania A. i W. R. podnosili uciążliwość funkcjonowania warsztatu związaną z hałasem, powstawaniem zanieczyszczenia powietrza i utrudnieniami w komunikacji i domagali się rozbiórki warsztatu, którego dotyczą decyzje wydawane w tym postępowaniu. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę A. i W. R. uznał, że organy prawidłowo ustaliły, iż decyzja Starosty R. z dnia [...] obarczona jest wadą powodującą konieczność jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Sąd podkreślił, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej nie mogło zakończyć się uwzględnieniem żądań A. i W. R. dotyczących nakazu rozbiórki warsztatu, pomimo stwierdzenia nieważności decyzji Starosty R. z dnia [...], ponieważ w postępowaniu takim organy rozstrzygają wyłącznie kwestię, czy badana decyzja jest obarczona wadą rażącego naruszenia prawa. Nie zmienia to jednak faktu, że zaskarżona decyzja jest w istocie korzystna dla skarżących, a po wyeliminowaniu z obrotu prawnego decyzji o pozwoleniu na budowę organy nadzoru budowlanego powinny podjąć stosowne działania.
W skardze kasacyjnej od tego wyroku wniesionej przez A. i W. R. zarzucono rażące naruszenie przepisów Prawa budowlanego oraz ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.). Zdaniem autora skargi kasacyjnej, pomimo wyeliminowania decyzji Starosty R. z dnia [...] z obrotu prawnego, pozostały skutki nękające sąsiadów i wyniszczające zdrowie zbudowanym warsztatem. Wyrok Sądu oderwany jest od prawdy materialnej, chybione są argumenty i sprzeczne z dokumentami i dowodami z dokumentów w sprawie. Na tej podstawie wniesiono o uchylenie "skarżonego w części wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i przekazanie do ponownego rozpoznania" oraz jednocześnie "o zmianę zaskarżonego wyroku i orzeczenie co do istoty sprawy", z zasądzeniem kosztów postępowania za obie instancje.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powołanej dalej jako p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze jedynie pod uwagę przesłanki nieważności postępowania określone enumeratywnie w § 2 tego przepisu. W niniejszej sprawie Sąd nie dostrzegł okoliczności mogących wskazywać na nieważność postępowania.
Skarga kasacyjna w zakresie w jakim została wniesiona i w części dotyczącej podstaw zaskarżenia została przez pełnomocnika skarżących wadliwie sformułowana, nie mogła więc odnieść pożądanego skutku. Zaskarżenie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 grudnia 2006 r. "w części odrzucającej skargi dotyczącej likwidacji warsztatu wulkanizacyjnego poprzez jego rozbiórkę" jest błędne, gdyż powyższym wyrokiem Sąd nie odrzucił w żadnej części skargi A. i W. R. Natomiast żądania skarżących dotyczące nakazania rozbiórki spornego warsztatu, zawarte w skardze i wcześniej w odwołaniu, nie mogły być uwzględnione przez organ odwoławczy ani przez Sąd, bowiem nie to było przedmiotem tego postępowania. Z tych samych powodów nie może być też uwzględniona skarga kasacyjna, która poza tym nie zawiera poprawnie sformułowanych zarzutów (art. 174 p.p.s.a).
Przedmiotem postępowania administracyjnego wszczętego na wniosek W. R., było postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty R. z dnia [...] o pozwoleniu na budowę. W konsekwencji którego to postępowania została stwierdzona nieważność ww. decyzji i przedmiotem kontroli sądowej mogły być jedynie decyzje organów wydane w tym zakresie. W postępowaniu o stwierdzenie nieważności ww. decyzji o pozwoleniu na budowę, nie mogło zapaść rozstrzygnięcie dotyczące nakazu rozbiórki przedmiotowego warsztatu, co prawidłowo wyjaśnił organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i Sąd w zaskarżonym wyroku.
Sąd I instancji oddalając skargę uznał zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji za wydane zgodnie z prawem i to rozstrzygnięcie należy zaakceptować w całej rozciągłości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznając skargę, wniosku skarżących o nakazanie rozbiórki spornego warsztatu nie mógł uwzględnić nawet w ramach możliwości jakie daje przepis art. 134 § 1 p.p.s.a., bowiem wniosek skarżących nie mieści się "w granicach danej sprawy".
Zarzuty skargi kasacyjnej muszą odpowiadać wymogom określonym w art. 174 p.p.s.a., powinny więc dotyczyć:
- – naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
- – naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Samo zarzucenie zaskarżonemu wyrokowi, że został wydany przed zbadaniem wszystkich istotnych okoliczności w sprawie i że naruszył rażąco przepisy Prawa budowlanego oraz ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, bez wskazania konkretnych przepisów, jest niewystarczające. Poza tym, ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym nie miała w tym postępowaniu w żadnym zakresie zastosowania, więc nie mogła być naruszona przez Sąd, czy też organy.
Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.