Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 20 marca 2008 r. sygn. akt II SA/Kr 731/07 oddalił skargę [...] S.A. z siedzibą w Warszawie na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu, wobec zamiaru wykonania robót budowlanych.
Wyrok wydano w następujących okolicznościach sprawy.
Prezydent Miasta Krakowa, decyzją z dnia [...] lutego 2007r. znak: [...] wydaną do sprawy: [...], na podstawie art.30 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U z 2006r. Nr 156, poz. 1118) oraz art.104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) - po rozpatrzeniu zgłoszenia P. M. działającego imieniem [...] S.A. z siedzibą w W., ul. [...], w sprawie zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych,,instalacji urządzenia reklamowego" o wymiarach 3x6 m na terenie działki nr [...] obr. [...] P. przy ul. [...] w Krakowie - wniósł sprzeciw wobec zamiaru wykonania robót budowlanych.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia stwierdzono, że na podstawie wniosku oraz dokumentów, złożonych po wykonaniu postanowienia organu z dnia 19 stycznia 2007 r. wynika, że zgłoszeniem nie jest objęte instalowaniu tablicy reklamowej, lecz budowa urządzenia reklamowego o wysokości 7m, składającego się z tablicy reklamowej o wymiarach 6m x 3m, słupa nośnego kotwionego w fundamencie w postaci stopy wylewanej z betonu zbrojonego o wymiarach 2,4 x 2,4 x 1,0 m, a roboty polegać będą nie na montażu lecz na budowie. Ponieważ zakres opisanych w aktach sprawy robót budowlanych polegać ma na wybudowaniu w planowanym miejscu całego urządzenia reklamowego posiadającego fundament zagłębiony w gruncie to nie może być zaliczony do dyspozycji zawartych w art. 29 ust 2 pkt 6 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.
Odwołanie od decyzji złożył [...] S.A. z siedzibą w W., wnosząc o stwierdzenie nieważności decyzji jako doręczonej po upływie ustawowego terminu do zgłoszenia sprzeciwu i umorzenia postępowania.
W uzasadnieniu odwołania zakwestionowano stanowisko organu, iż planowana inwestycja wymaga pozwolenia na budowę zamiast zgłoszenia, a także zarzucono organowi przekroczenie 30- dniowego terminu do zgłoszenia sprzeciwu.
W wyniku rozpoznania odwołania, Wojewoda Małopolski decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Podzielając wywody organu pierwszej instancji, że planowana inwestycja nie jest zwolniona z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, stwierdził również niezasadność zarzutu dotyczącego przekroczenia terminu do zgłoszenia sprzeciwu, gdyż termin 30 dniowy dla organu pierwszej instancji biegł dopiero od daty uzupełnienia wniosku w wykonaniu postanowienia z dnia [...] stycznia 2007 r.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący prezentował stanowisko, że planowana inwestycja wymagała wyłącznie zgłoszenia zgodnie z art. 29 ust 2 pkt 6 Prawa budowlanego, a nie pozwolenia na budowę. Zarzucono więc organom wadliwą interpretację przytoczonego przepisu.
Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał, że organy administracyjne prawidłowo przyjęły, że planowane roboty budowlane nie będą instalacją tablicy (urządzenia reklamowego) o którym mowa w art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane lecz robotami budowlanymi wymagającymi pozwolenia na budowę zgodnie z art. 28 ustawy Prawo budowlane i właściwie zastosował art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy Prawo budowlane który stanowi, że organ wnosi sprzeciw, jeżeli: zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę.
Wynika to zdaniem Sądu z opisu konstrukcji urządzenia reklamowego oraz sposobu jego montażu, gdyż w rzeczywistości powstanie całkowicie nowa konstrukcja budowlana stworzona przez betonowy fundament, słup oraz tablicę, służące jednemu celowi jako techniczno-użytkowa całość, która będzie musiała się oprzeć czynnikom mogącym ją zniszczyć. Roboty budowlane będą musiały zapewnić słupowi i tablicy podstawę uniemożliwiającą łatwe jej przesunięcie, przeniesienie w inne miejsce czy też zniszczenie przy silnym podmuchu wiatru.
Odnosząc się do przekroczenia terminu przez organ pierwszej instancji Sąd stwierdził, że zgłoszenie budowlane musi spełniać wymagania, jakie określa prawo. Zgodnie z art. 30 ust. 2 w razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia, właściwy organ nakłada w drodze postanowienia, na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw, w drodze decyzji. Ustawa nie mówi, w jakim terminie takie uzupełnienie ma nastąpić. Po uzupełnieniu dokumentów w wyznaczonym przez organ terminie organ ma trzydzieści dni na wniesienie ewentualnego sprzeciwu. Wprawdzie termin ten nie wynika wprost z art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, ale nielogiczne byłoby uznanie, że organ nie jest już związany żadnym terminem. Ograniczenie organu do 30 dniowego terminu należy wyprowadzić z normy art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, a tym samym trzeba przyjąć, że termin pierwszy na skutek żądania uzupełnienia zgłoszenia został,,wchłonięty" przez termin wyznaczony do uzupełnienia dokumentów. Po tym terminie jednak w ciągu trzydziestu dni organ powinien wydać decyzję o sprzeciwie albo, nie wydając decyzji w tym terminie, milcząco godzić się ze skutkami zgłoszenia.
W rozpoznawanej sprawie, skarżący zgłosił w dniu 09 stycznia 2007r. zamiar zainstalowania tablicy informacyjnej "[...] ". W dniu 19 stycznia 2007r. organ I instancji wydał postanowienie, w którym nałożył na skarżącego obowiązek uzupełnienia zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych. Skarżący odebrał postanowienie w dniu [...] lutego 2007r. (k.44) a w dniu 09 lutego 2007r. uzupełnił brakujące dokumenty (k.47). Decyzja o sprzeciwie z dnia [...] lutego 2007r. została doręczona w dniu 12 marca 2007r.-zatem z zachowaniem ustawowego terminu (trzydziesty dzień wypadł w niedzielę 11 marca 2007r.) stąd dzień 12 marca 2007r. - poniedziałek był ostatnim dniem terminu.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła [...] S.A. reprezentowana przez radcę prawnego, zaskarżając wyrok w całości i wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
W skardze kasacyjnej zgłoszono zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji niezastosowanie art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2006 r. nr 156, poz. 1118 ze zm.) co nastąpiło przez przyjęcie, że usytuowanie nośnika reklamowego skarżącego przy ul. [...] w Krakowie na terenie działki nr [...] w obrębie nr [...], wymaga pozwolenia na budowę i nie spełnia przesłanki zgłoszenia.
Zgłoszono również zarzut naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy – art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) poprzez przyjęcie, że zaskarżona decyzja Wojewody Małopolskiego nie narusza przepisów prawa materialnego w szczególności art. 6 i 8 Kpa.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosowanie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, zaś z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania.
W sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności, wobec czego Sąd rozpatrzył podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania – art. 145 § 1 pkt 1 (winno być lit. c), naruszenia prawa materialnego – art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane.
Co do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, to nie może on być uznany za zasadny. Prawidłowe sformułowanie skargi kasacyjnej polega na powołaniu konkretnych przepisów prawa, którym – zdaniem skarżącego – uchybił Sąd i uzasadnieniu zarzutu ich naruszenia bądź opisaniu istotnego wpływu naruszenia prawa na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd – w odniesieniu do przepisów procesowych.
Skarga kasacyjna powołując się na naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 nie wskazuje w sposób prawidłowy przepisów, które miałyby zostać naruszone, a także nie określa, na czym to naruszenie polega oraz jaki miało wpływ na wynik sprawy.
Brak zatem prawidłowego wskazania w skardze kasacyjnej przepisów procedury sądowoadministracyjnej nie pozwala na poważenie stanu faktycznego w zaskarżonym wyroku.
Natomiast zarzut naruszenia procedury administracyjnej w postaci zasad ogólnych wyrażonych w art. 6 i 8 Kpa bez powiązania tegoż z procedurą sądowoadministracyjną nie spełnia wymogów art. 174 pkt 2 p.p.s.a.
Skarga kasacyjna nie zawiera także usprawiedliwionego zarzutu naruszenia prawa materialnego - art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane, przez błędną jego wykładnię.
Przytoczony przepis stanowi, że pozwolenia na budowę nie wymaga wykonania robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i uprzedzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlonych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym.
Ustawa Prawo budowlane nie zawiera definicji pojęcia "instalacja", aczkolwiek tego rodzaju prace zalicza do robót budowlanych, chociażby w omawianym art. 29, ust. 2, pkt. 6.
Definiując w art. 3 pkt 7 "roboty budowlane" ustawa Prawo budowlane stanowi, iż należy przez to rozumieć budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego, natomiast "budowa" to wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowa, rozbudowa, nadbudowa obiektu budowlanego (art. 3 pkt. 6).
Ilekroć w ustawie jest mowa o "obiekcie budowlanym" należy przez to rozumieć budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, budowlą stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami bądź obiekt małej architektury (art. 3 pkt 1).
W świetle art. 3 pkt 3 ustawy "budowla" zaś to każdy obiekt budowlany nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury, m.in. wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenie reklamowe.
Z powyższego wynika, że jedynie budowa urządzeń reklamowych wolno stojących trwale stojących z gruntem wymaga pozwolenia na budowę, bowiem nie korzysta ze zwolnienia, o jakim mowa w art. 29 ust. 2 pkt. 6 ustawy.
Sąd pierwszej instancji odnosząc się do kontrolowanego rozstrzygnięcia prawidłowo uznał, że zamiarem inwestora jest trwałe powiązanie z gruntem projektowanej konstrukcji. I ten fakt przesądza, że tak pojmowana instalacja wymaga pozwolenia na budowę.
Mając powyższe na względzie Naczelny Sądu Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.