Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2005 r. w sprawie VII SA/Wa 384/04 oddalił skargę C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] lutego 2004 r. Nr [...] w przedmiocie sprzeciwu od zamiaru budowy wolnostojącej tablicy rek fam owej.
W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy: Prezydent Miasta Warszawy decyzją z dnia [...] października 2003 r. wniósł sprzeciw do zgłoszenia dokonanego dnia 15 października 2003 r. przez inwestora C. Sp. z o.o. w W., dotyczącego zamiaru rozpoczęcia realizacji inwestycji polegającej na budowie wolno stojącej, nietrwale związanej z gruntem, jednostronnej tablicy reklamowej o wymiarach 4,00 x 3,00 m, zlokalizowanej na trawniku przy ul. J. przed budynkiem przy ul. Z. Zdaniem organu I instancji obiekt, którego zamiar realizacji został zgłoszony, jest budowlą i obiektem budowlanym. Prace budowlane związane z budową obiektu będącego przedmiotem zgłoszenia, można wykonać na podstawie pozwolenia na budowę, zgodnie z art, 28 ustawy Prawo budowlane, wobec czego wniosek inwestora zawierający zgłoszenie w trybie art. 30 ustawy jest bezzasadny.
Organ II instancji nie uwzględnił odwołania Spółki C., przyjmując, że instalowanie tablicy reklamowej nastąpi na konstrukcji budowlanej, co wymaga pozwolenia na budowę na podstawie art, 28 Prawa budowlanego.
Zgłoszone roboty budowlane polegające na montażu nie są robotami, o których mowa w art. 29 i art. 30 Prawa budowlanego dotyczących instalowania reklam na istniejących już obiektach. Wojewoda Mazowiecki stwierdził nadto, że przedmiotowa inwestycja ze względu na rozmiar i usytuowanie ponad 6 m ponad terenem nie jest obiektem małej architektury.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie C. Sp. z o.o. wnosząc o uchylenie decyzji zarzucała naruszenie przepisów Prawa budowlanego: art. 29 ust. 2 pkt 6, art. 29 ust. 2 pkt 15, art. 3 pkt 3, a także art, 7, art. 107 kpa przez brak rzetelnego uzasadnienia orzeczenia.
W ocenie Sądu I instancji, zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, który został w sprawie zastosowany prawidłowo. Rodzaj zgłoszonych prac budowlanych ze względu na ich skalę i charakter jest budową, która wymaga pozwolenia na budowę w trybie art. 28 Prawa budowlanego. Przedmiotowy obiekt wymagający skomplikowanej konstrukcji o znacznych rozmiarach, ustawiony w określonym miejscu nie jest instalacją czy remontem tablicy i nie może korzystać ze zwolnienia, na które pozwala zapis art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego. Zdaniem Sądu, w przepisie tym chodzi o instalowanie reklam na istniejących już obiektach, na co wskazuje również brzmienie ust. 2 pkt 8 i 9 tego przepisu. Nie można mówić o instalowaniu urządzeń reklamowych na gruncie, gdyby konstrukcja nośna była już wykonana, to wtedy samo zainstalowanie tablicy reklamowej wymagałoby tylko zgłoszenia.
Sąd I instancji nie podzielił również poglądu skarżącej spółki, że przedmiotowa tablica jest obiektem małej architektury. Nie pozwala na to wielkość obiektu usytuowanego na konstrukcji o wadze ponad 8 ton.
Nieuprawnionym, zdaniem Sądu, był także zarzut naruszenia przez organ administracji przepisów postępowania.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła C. Sp. z o.o. z siedzibą w W., wnosząc na podstawie art. 176 p.p.s.a. o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Powołując się na art. 174 pkt 1 i pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarżąca zarzucała:
1/ naruszenie prawa materialnego - art. 29 ust 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane, polegające na błędnej jego wykładni;
2/ naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 145 § 1 pkt 1 oraz art. 133 1 - ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez przyjęcie, że brak jest istotnych wad w postępowaniu.
Zdaniem skarżącej Spółki Sąd dokonał błędnej wykładni art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, przyjmując, że dotyczy on instalowania reklam na istniejących już obiektach: budynkach, mostach, itp.
Takie sformułowanie zawarte było w przepisie zmienionym ustawą z dnia 22 sierpnia 1997 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane, ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych ustaw (Dz. U. Nr 111, poz. 726).
Skarżąca naruszenia przepisów postępowania upatruje w podaniu błędnej powierzchni ekspozycji reklamowej, a także pominięciu okoliczności, na które powoływała się skarżąca, że przedmiotowa konstrukcja była do tej pory instalowana na podstawie zgłoszenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, zaś z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania.
W sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności, wobec czego Sąd rozpatrzył podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 i art. 133 § 1 p.p.s.a. i naruszenia prawa materialnego - art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane.
Co do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, to nie może on być uznany za zasadny. Prawidłowe sformułowanie skargi kasacyjnej polega na powołaniu konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił Sąd i uzasadnieniu zarzutu ich naruszenia bądź opisaniu istotnego wpływu naruszenia prawa na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd - w odniesieniu do przepisów procesowych.
Skarga kasacyjna powołując się na naruszenie art. 145 § 1 pkt1 i art. 133 1 p.p.s.a. nie wskazuje w sposób prawidłowy przepisów, które miałyby zostać naruszone, a także nie określa, na czym to naruszenie polega oraz jaki miało wpływ na wynik sprawy.
Brak zatem prawidłowego wskazania w skardze kasacyjnej przepisów procedury sądowo administracyjnej nie pozwala na podważenie stanu faktycznego przyjętego w zaskarżonym wyroku.
Skarga kasacyjna zawiera natomiast usprawiedliwiony zarzut naruszenia prawa materialnego - art 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane, przez błędną jego wykładnię.
Powołany przepis dotyczy warunków wykonywania robót budowlanych polegających na instalowaniu i remoncie tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Według tegoż przepisu opisane roboty budowlane nie wymagają pozwolenia na budowę, a jedynie zgłoszenia - o czym stanowi art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Takie brzmienie przepisu, obowiązujące od dnia 24 grudnia 1997 r. zostało ustalone ustawą z dnia 22 sierpnia 1997 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane, ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych ustaw (Dz.U. Nr 111, poz. 726 ze zm.)
Wskazaną zmianą usunięto wzmianką o instalowaniu tablic i obiektów reklamowych na istniejących obiektach budowlanych, co oznacza, że pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych (z wyjątkiem reklam określonych w przepisie) zarówno na istniejących obiektach budowlanych jak też instalowanych jako samodzielne obiekty.
Ustawa Prawo budowlane nie zawiera definicji pojęcia "instalacja", aczkolwiek tego rodzaju prace zalicza do robót budowlanych, chociażby w omawianym art.. 29 ust. 2 pkt 6.
Definiując w art. 3 pkt 7, "roboty budowlane" - ustawa Prawo budowlane stanowi, iż należy przez to rozumieć budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego, natomiast "budowa" - to wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowa, rozbudowa, nadbudowa obiektu budowlanego (art. 3 pkt 6).
Ilekroć w ustawie jest mowa o "obiekcie budowlanym" - należy przez to rozumieć budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, budowlą stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami bądź obiekt małej architektury (art. 3 pkt 1).
W świetle art. 3 pkt 3 ustawy "budowla" zaś - to każdy obiekt budowlany nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury, a m.in. - wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenie reklamowe.
Z powyższego wynika, że jedynie budowa urządzeń reklamowych wolno stojących trwale związanych z gruntem wymaga pozwolenia na budowę, bowiem nie korzysta ze zwolnienia, o jakim mowa w art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy.
Poczynione przez Sąd I instancji ustalenia mające potwierdzenie w aktach sprawy wskazują, że inwestor zgłosił zamiar montażu wolno stojącej nie trwale związanej z gruntem jednostronnej tablicy reklamowej.
Sąd nie podziela poglądu wyrażonego przez Sąd I instancji, jakoby pojęcie "montaż" nie było tożsame z pojęciem "instalowanie". Według Słownika języka Polskiego -PWN - Warszawa 1933 r. t. I, s. 794 - "instalowanie" - to zakładanie, montowanie urządzenia technicznego, "instalacja" - zakładanie, montowanie jakichś urządzeń technicznych, instalowanie". Należy zatem przyjąć, że określenia te są. synonimami (Słownik Synonimów, WSiP, Warszawa 1990 - s. 51 "instalacja": instalowanie, montowanie, zakładanie (urządzeń).
Można zatem zainstalować {dokonać montażu) tablicy reklamowej na gruncie, ale bez trwałego jej związania z gruntem. Bez znaczenia przy tym jest wielkość wolno stojącej, posadowionej na gruncie konstrukcji. Tego rodzaju roboty budowlane w świetle art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, nie wymagają pozwolenia na budowę.
Sąd I instancji wadliwie zinterpretował przepis art. 29 ust. 2 pkt 5 Prawa budowlanego przyjmując, że pozwolenia na budowę nie wymaga jedynie instalowanie urządzeń reklamowych na istniejących już obiektach.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 p psa. uwzględniając skargę kasacyjną orzekł o uchyleniu zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Na podstawie art. 203 § 1 p.p.s.a. orzeczono o zwrocie kosztów postępowania na rzecz strony wnoszącej skargę kasacyjną.