Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z 30 listopada 2020 r., sygn. II SA/Gl 1313/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Z. Z., E. S., J. Ł., S. Ł. i A. Ł., uchylił decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z [...] marca 2017 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego wraz z poprzedzającą ją decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. z [...] lipca 2016 r. nr [...] oraz zasądził od Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżących zwrot kosztów postępowania.
Powyższe rozstrzygnięcie Sądu I instancji skargą kasacyjną wniesioną do Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżył w całości G. K. - uczestnik postępowania przed Sądem I instancji (dalej jako: skarżący kasacyjnie), podnosząc zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji:
- I. prawa materialnego (art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2020 r. Prawo o postępowania przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325; dalej jako: p.p.s.a.) poprzez:
- 1. błędną wykładnię art. 50 ustawy z 7 lipca 1994 r. (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz 1333 ze zm.) - dalej jako: Prawo budowlane, poprzez uznanie, że w sprawie doszło do sytuacji, w której roboty budowlane zostały wykonane w stanach wskazanych w tym przepisie, podczas gdy brak jest podstaw prawnych do przyjęcia, iż zostały wyczerpane przesłanki stanów wskazanych w tym przepisie, bowiem obiekt jest legalny a podstawę prawną tej legalności stanowi prawomocna decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. o pozwoleniu na użytkowanie z dnia [...] grudnia 2007 r., nr [...];
- 2. niewłaściwe zastosowanie art. 51 Prawa budowlanego przez zobowiązanie organów nadzoru budowlanego do przeprowadzenia postępowania naprawczego w trybie art. 51 Prawa budowlanego, podczas gdy obiekt budowlany został wybudowany legalnie a potwierdza to będąca w obrocie prawnym ostateczna ww. decyzja o pozwoleniu na użytkowanie;
- 3. błędną wykładnię art. 59 ust 1 Prawa budowlanego poprzez przyznanie, że obiekt budowlany, który otrzymał decyzję w tym trybie wymaga ponownego sprawdzenia poprawności realizacji inwestycji, podczas gdy fakt przyjęcia obiektu budowlanego do użytkowania jednoznacznie potwierdza, że obiekt wybudowany został zgodnie z obowiązującymi przepisami i nie może podlegać ponownemu sprawdzaniu (pod kątem prawidłowości jego wybudowania) przez organ nadzoru budowlanego;
- 4. niewłaściwe zastosowanie § 124 w związku z § 176 i § 177 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 243, poz. 2063 z późn. zm.) w zw. z art 2 Konstytucji RP poprzez przyjęcie, że akt ten ma zastosowanie do obiektu budowlanego będącego przedmiotem niniejszego postępowania, podczas gdy ww. rozporządzenie nie ma zastosowania do obiektów wybudowanych lub użytkowanych przed jego wejściem w życie, tj. przed 1 stycznia 2006 r., a sporna stacja mieści się w tym katalogu, bowiem jej budowę zgodnie z zapisem w dzienniku budowy zakończono 9 stycznia 2003 r., zaś pierwsza decyzja o pozwoleniu na użytkowanie jest datowana na dzień [...]lutego 2003 r.;
- II. przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) tj.:
- 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 59 i 51 Prawa budowlanego poprzez niewłaściwe zastosowanie i uchylenie decyzji na skutek wadliwego przyjęcia, że w sprawie nie zachodzi powaga rzeczy osądzonej, a w konsekwencji istnieje uzasadniona podstawa do przyjęcia, iż procedura legalizacyjna obiektu budowlanego już się toczyła i została prawomocnie zakończona decyzją o pozwoleniu na użytkowanie;
- 2. art. 141 § 4 p.p.s.a, poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na wadliwym sporządzeniu uzasadnienia zaskarżonego wyroku, którego treść uniemożliwia dokonanie kontroli instancyjnej, braku oceny wszystkich dowodów zgromadzonych w sprawie, w tym daty wykonania obiektu, mającej wpływ na możliwość zastosowania wskazanych w wyroku przepisów prawa, zbyt lakonicznym i ogólnikowym uzasadnieniu wyroku, nieodniesieniu się do kwestii naruszenia fundamentalnej zasady w państwie prawa tj. trwałości decyzji administracyjnej;
- 3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a. w związku z art. 138 § 1, art. 6 i art. 16 k.p.a. poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji pomimo braku przesłanki w nim wskazanej - to jest naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy i innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz istniejącego stanu bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego.
Zdaniem skarżącego kasacyjnie, powyższe naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem Sąd I instancji uchylił prawidłowe decyzje organów administracji publicznej argumentując, że zachodzi konieczność legalizacji obiektu budowlanego w trybie art 50-51Prawa budowlanego, podczas gdy przedmiotowy obiekt jest legalnie użytkowany na podstawie ostatecznej decyzji administracyjnej, której istnienie w obrocie prawnym nie mogą ignorować ani sądy ani organy administracji publicznej. Stanowisko takie godzi w zawartą w art 6 k.p.a. zasadę praworządności, jak również jest nie do pogodzenia z zawartą w art. 16 § 1 k.p.a. zasadą trwałości decyzji administracyjnej.
W oparciu o powołane podstawy kasacyjne skarżący wniósł o:
- 1. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości na podstawie art 188 p.p.s.a. i oddalenie skargi na zaskarżona decyzję,
- 2. ewentualnie - na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. - o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA do ponownego rozpoznania,
- 3. rozpoznanie skargi na rozprawie,
- 4. przeprowadzenie dowodu ze znajdującego się w aktach dziennika budowy jednostanowiskowej stacji dwu zbiornikowej auto-gaz zlokalizowanej na działce nr ewid. [...], położonej w Ż. przy ul. M. oraz decyzji o pozwoleniu na użytkowanie tej stacji (nr [...] z dnia [...].03.2003 r.), na okoliczność potwierdzenia faktu, że przedmiotowa inwestycja została zrealizowana i podjęto użytkowanie obiektu przed 1 stycznia 2006 r., a tym samym nie mogą znaleźć w tym przedmiocie zastosowania przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie;
- 5. na podstawie art. 203 p.p.s.a., art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 207 § 2 p.p.s.a. - zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego zgodnie z normami przepisanymi.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnik postępowania kasacyjnego Z. Z. przedstawił swoje polemiczne stanowisko w tej sprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
W związku ze skierowaniem zarządzeniem przewodniczącej wydziału z dnia 2 czerwca 2021 r. do rozpoznania sprawy ze skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.), skarga kasacyjna została rozpoznana w powyżej wskazanym trybie.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Wobec powyższego, orzekając w niniejszej sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny, wobec braku wystąpienia w tej sprawie którejkolwiek z podlegających uwzględnieniu z urzędu podstaw nieważności postępowania sądowego, rozpoznał sprawę ze skargi kasacyjnej w granicach wyznaczonych powołanymi przez stronę skarżącą podstawami kasacyjnymi oraz przytoczoną na ich poparcie argumentacją.
Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, a zaskarżony wyrok odpowiada prawu. Uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną ogranicza się w związku z tym do oceny zarzutów kasacyjnych, zgodnie z art. 193 zd. 2 p.p.s.a.
W ramach pierwszych z podanych przez autora rozpoznawanego środka odwoławczego podstaw kasacyjnych skarżący G. K. zarzuca Sądowi I instancji naruszenie art. 50 i 51 ustawy Prawo budowlane poprzez błędne uznanie, że na gruncie tej sprawy są podstawy do prowadzenia postępowania naprawczego zauważając, że zarzuty te powinny być analizowane razem jako pozostające ze sobą w łączności. W odniesieniu zatem do podstaw kasacyjnych obejmujących te zarzuty Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że sformułowane są one w sposób nieprecyzyjny zważywszy, że w ramach powołanych artykułów ustawodawca wykreował wiele norm prawnych swoimi dyspozycjami odnoszących się do różnych stanów faktycznych.
Zauważyć trzeba, że w art. 50 Prawa budowlanego wskazano różnorodne przypadki uzasadniające wstrzymanie prowadzenia robót budowlanych, a ponadto określono obligatoryjne i fakultatywne elementy konstrukcyjne postanowienia wstrzymującego te roboty (ust. 2 i 3), określono termin jego ważności (ust. 4)i rozstrzygnięto o jego zaskarżalności (ust. 5). Z kolei art. 51 Prawa budowlanego określa następstwa prawne wynikające z zastosowania art. 50 tej ustawy. Tymczasem przez przytoczenie podstawy kasacyjnej należy rozumieć podanie konkretnego przepisu (konkretnej jednostki redakcyjnej określonego aktu prawnego), który zdaniem strony został naruszony przez Sąd I instancji. Niedopuszczalne jest konstruowanie zarzutu kasacyjnego przez wskazanie przepisu o złożonej budowie, bowiem wówczas skarga kasacyjna nie spełnia wymogu dokładnego sprecyzowania przez stronę podnoszonych zarzutów i ich należytego uzasadnienia.
W rozpoznawanej skardze kasacyjnej warunek ten - kluczowy jeśli zważyć, że wobec związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej prawidłowe, tj. jasne i nie budzące wątpliwości sformułowanie zarzutów kasacyjnych jest warunkiem niezbędnym dla uznania, że zarzut jest usprawiedliwiony - nie został zrealizowany. Tego rodzaju wadliwość rozpoznawanej skargi kasacyjnej nie daje podstaw do odrzucenia tego środka prawnego jeśli możliwa jest rekonstrukcja przez Naczelny Sąd Administracyjny treści zarzutów na podstawie skonfrontowania ich treści z treścią uzasadnienia skargi kasacyjnej (zob. uchwała NSA z 26 października 2009 r., I OPS 10/09, ONSAiWSA nr 1/2010, poz. 1), jednakże podkreślić trzeba, że brak precyzyjnie wskazanych podstaw kasacyjnych oraz niepełność uzasadnienia w zakresie wyjaśnienia istoty podnoszonych naruszeń skutkują znacznym ograniczeniem zakresu kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Uwzględniając powyższe Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że podane przez autora skargi kasacyjnej uzasadnienie zarzutów dotyczących naruszenia art. 50 i 51 Prawa budowlanego sprowadza się do obszernego zacytowania w uzasadnieniu skargi kasacyjnej norm prawnych zawartych w art. 50 i 51 Prawa budowlanego (str. 6 skargi kasacyjnej). Dopiero w ostatnim akapicie uzasadnienia dotyczącego ww. zarzutów skarżący kasacyjnie wyjaśnia, że swój wniosek o wadliwości zaskarżonego wyroku uchylającego decyzje organów nadzoru budowlanego obu instancji o umorzeniu postępowania naprawczego wywodzi z okoliczności, że budowa obiektu budowlanego objętego niniejszym postępowaniem została już wcześniej poddana procedurze z legalizacji w trybie art. 50-51 Prawa budowlanego i zakończyła się wydaniem decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, która to decyzja nadal jest w obrocie prawnym i potwierdza legalność obiektu budowlanego.
Stąd też kolejny zarzut kasacyjny dotyczy naruszenia art. 59 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez wadliwe uznanie przez Sąd I instancji, że obiekt, który otrzymał decyzję wydaną w tym trybie może podlegać ponownemu sprawdzeniu w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 50-51 Prawa budowlanego.
Odnosząc się do tej grupy zarzutów Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że nawiązują one do stanowiska Sądu I instancji, który możliwość prowadzenia postępowania legalizacyjnego w sytuacji dopuszczenia ostateczną decyzją objętego tym postępowaniem obiektu budowlanego (stacji auto-gaz) do użytkowania wywiódł z treści art. 50 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, tj. do sytuacji, gdy objęte postępowaniem legalizacyjnym roboty budowlane zostały lub są wykonywane "w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia, bądź zagrożenie środowiska". Na gruncie tej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny przyjmuje zatem, że rozpoznawana skarga kasacyjna w ramach podstawy kasacyjnej obejmującej zarzut naruszenia art. 50 Prawa budowlanego polemizuje z zacytowanym powyżej stanowiskiem orzeczniczym Sądu I instancji, gdyż żadne inne – jak ujmuje to skarżący kasacyjnie - "stany wskazane w art. 50 Prawa budowlanego" nie były w tej sprawie analizowane, co dawałoby skarżącemu kasacyjnie podstawy do twierdzenia, że uchylając objęte skargą decyzje Sąd I instancji zastosował inne przepisy prawa, niż przepis art. 50 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego.
Przypomnieć zatem należy, że swoje stanowisko o możliwości zastosowania w tej sprawie trybu określonego tym przepisem Sąd I instancji wyraził akcentując, że przepis ten dotyczy okoliczności związanych już z użytkowaniem obiektu budowlanego. Zdaniem Sądu I instancji, dotyczy on sytuacji związanych z realizacją (powstaniem) obiektu budowlanego, zwłaszcza wybudowanego w oparciu o pozwolenie, które zostało następnie wyeliminowane z obrotu prawnego, a więc wydane z naruszeniem prawa, która to sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie. Stanowisko Sądu I instancji w tym zakresie sąd kasacyjny uznaje za prawidłowe. Kwestią sporną jest jednak możliwość zastosowania art. 50 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w stosunku do obiektu użytkowanego na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie wydanej przed uchyleniem decyzji zatwierdzającej projekt zamienny. Na gruncie tej sprawy możliwości takiej nie wykluczył Naczelny Sąd Administracyjny orzekający na wcześniejszym etapie postępowania (zob. wyrok z 20 sierpnia 2020 r. II OSK 1634/18), wskazując jedynie, że Sąd I instancji powinien wykazać, że w okolicznościach tej sprawy należy odstąpić od stosowania wypracowanej w orzecznictwie zasady, zgodnie z którą brak jest możliwości prowadzenia przez organy nadzoru budowlanego postępowania naprawczego w trybie art. 50 i 51 Prawa budowlanego w sytuacji, gdy w obrocie prawnym funkcjonuje ostateczna decyzja administracyjna pozwalająca na użytkowanie.
Powyższe wskazania sądu kasacyjnego dotyczące określenia sytuacji prawnej inwestora z uwzględnieniem koincydencji polegającej na wyeliminowaniu decyzji o zatwierdzeniu projektu zamiennego prawomocnym wyrokiem Sądu zapadłym po wydaniu decyzji o pozwoleniu na użytkowanie Sąd I instancji przy podejmowania zaskarżonego wyroku uwzględnił (wbrew zarzutom skarżącego kasacyjnie dotyczącym naruszenia w tym zakresie zaskarżonym wyrokiem art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a.), także poprzez odniesienie się do treści art. 16 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał bowiem, że w postępowaniu, w toku którego została wydana w dniu [...] grudnia 2007 r. decyzja o pozwoleniu na użytkowanie, kwestia istnienia tego obiektu jako źródła potencjalnego zagrożenia bezpieczeństwa dla ludzi lub mienia (art. 50 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego) przez dopuszczony do użytkowania obiekt nie była badana, zgodnie z treścią art. 59 ust. 1 Prawa budowlanego.
Sąd I instancji trafnie podniósł, że zakres obowiązkowej kontroli poprzedzającej wydanie pozwolenia na użytkowanie, wynikający z treści art. 59a ustawy kontroli w tym zakresie nie przewidywał, a potwierdza to treść zapadłego w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie wyroku WSA w Warszawie z dnia 10 lipca 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 374/14, w którym Sąd ten wyraźnie stwierdził, że "kluczowe znaczenie" dla oceny tego pozwolenia ma fakt, że podczas poprzedzającej jego wydanie przeprowadzonej 20 sierpnia 2007 r. kontroli inwestycji nie stwierdzono "żadnych nieprawidłowości w zakresie odstępstw, o których mowa w art. 59a ust. 2 ustawy Prawo budowlane". Skarga kasacyjna w ramach przywołanej w niej argumentacji dotyczącej przedmiotu kontroli, o której mowa w art. 59a ust. 1 Prawa budowlanego (str. 7 skargi kasacyjnej), ustaleń tych nie kwestionuje. W odniesieniu do tej kwestii dodać należy, że dla zastosowania art. 50 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego problem legalności robót budowlanych jest kwestią drugorzędną, bowiem przepis ten może mieć zastosowanie w stosunku do robót, które nie wymagały pozwolenia na budowę, ani zgłoszenia (A. Gliniecki, Prawo budowlane, Komentarz, Warszawa 2012, s. 477-478; A. Plucińska – Filipowicz (red.), M. Wierzbowski (red.), Prawo budowlane.
Komentarz, zob. Komentarz do art. 50). Podstawą do ingerencji organów nadzoru budowlanego w tym trybie jest istnienie obiektu budowlanego, który może spowodować przewidziane tym przepisem zagrożenia (por. wyrok NSA z 12 lutego 2008 r., II OSK 2041/06). Autor skargi kasacyjnej kwestionując zatem stanowisko Sądu I instancji dotyczące zastosowania w tej sprawie art. 50 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego powinien więc podjąć próbę merytorycznej polemiki z Sądem I instancji dotyczącą tejże kwestii. Na gruncie sformułowanych przez skarżącego podstaw kasacyjnych próba tak okazała się jednak nieudana (o czym poniżej w odniesieniu do zarzutu dotyczącego zastosowania w tej sprawie przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie).
Istotne jest również ustalenie, że pozwolenie na użytkowanie było kontrolowane przez ten Sąd w zakresie zgodności z treścią decyzji PINB z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...], utrzymanej w mocy decyzją organu I instancji z dnia [...] listopada 2007 r., którą zatwierdzono projekt zamienny objętej postępowaniem stacji auto-gaz, a które zostały następnie uchylone prawomocnym wyrokiem Sądu w sprawie o sygn. akt II SA/Gl 146/08. Poprawna jest w związku z powyższym także konkluzja Sądu I instancji, że kluczowego znaczenia nie ma w tej sprawie okoliczność, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie znalazł podstaw do stwierdzenia nieważności pozwolenia na użytkowanie jako wydanego z rażącym naruszeniem prawa (wyrok z 10 lipca 2014 r., sygn. VII SA/Wa 364/14), który w tym zakresie (w związku z treścią art. 59 ust. 1 i art. 59a) decyzji tej nie kontrolował. Podstawę faktyczną zaskarżonego wyroku stanowi przy tym również ustalenie, że organy nadzoru budowlanego podjęły próby usunięcia z obrotu prawnego decyzji o pozwoleniu na użytkowanie z 2007 r. Decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] PINB w M., na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 oraz 105 § 1 k.p.a., uchylił decyzję o pozwoleniu na użytkowanie i umorzył postępowanie w sprawie z wniosku inwestora z dnia [...] listopada 2007 r. o udzielenie pozwolenia na użytkowanie.
W wyniku rozpoznania odwołania inwestora, ŚWINB decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r. uchylił jednak ww. decyzję organu I instancji z dnia [...] grudnia 2012 r. i stwierdził, że choć wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie miało miejsce z naruszeniem prawa, to brak jest podstaw do jej uchylenia z uwagi na upływ 5 - letniego terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 146 § 1 k.p.a.
W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarżący kasacyjnie nie zakwestionował skutecznie stanowiska Sądu I instancji o braku podstaw do umorzenia jako bezprzedmiotowego prowadzonego postępowania legalizacyjnego, które zgodnie ze wskazaniami Sądu I instancji powinno być kontynuowane w oparciu o treść art. 51 ust. 1 pkt 1 lub pkt 2 w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego.
Usprawiedliwionej podstawy kasacyjnej nie stanowi także zarzut naruszenia § 124 w związku z § 176 i § 177 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 243, poz. 2063 z późn. zm.) w zw. z art 2 Konstytucji RP. Ocena ta ma związek z tym, że w tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny, na mocy art. 170 p.p.s.a. związany jest oceną prawną wyrażoną przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 10 lutego 2010 r. II OSK 291/09, w którym przesądzono, że w stosunku do stacji auto-gaz będącej przedmiotem niniejszego postępowania znajdują zastosowanie przepisy ww. rozporządzenia z 2005 r. Zgodnie z art. 170 p.p.s.a., orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, ale również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.
Moc wiążąca orzeczenia w odniesieniu do sądów sprawia, że muszą one przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Inaczej zagrożone byłoby ratio legis art. 170 p.p.s.a. polegające na zagwarantowaniu spójności i logiki działania organów państwa. W związku z tym jeżeli w konkretnym postępowaniu uczestniczą te same podmioty i znajdują w niej zastosowanie te same przepisy prawa, co w sprawie wcześniej zakończonej prawomocnym wyrokiem, obowiązkiem sądu administracyjnego jest uwzględnienie związania wynikającego z treści tego wyroku.
Uznanie nieskuteczności ostatnio omawianego zarzutu łączy się zarazem z brakiem uwzględnienia przez Naczelny Sąd Administracyjny wniosku dowodowego strony, gdyż wniesiony on został na wykazanie okoliczności, po pierwsze - wynikających z akt sprawy i uwzględnionych przy podejmowaniu zaskarżonego wyroku, a po drugie - wspierających zarzut kasacyjny, który z przyczyn formalnych (art. 170 p.p.s.a.a.) nie mógł podlegać uwzględnieniu.
Niezasadny jest także zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku sporządzone zostało w sposób odpowiadający wymogom tego przepisu, jego konstrukcja jest poprawna, stanowi logiczną, zwartą całość i jest syntezą stanowiska Sądu I instancji, umożliwiającą dokonanie kontroli instancyjnej. Z uwagi na to, że data wykonania obiektu jest kwestią niesporną w tej sprawie, a zastosowanie przepisów rozporządzenia z 2005 r. objęte jest powagą rzeczy osądzonej (art. 170 i 171 p.p.s.a., o czym mowa powyżej) nieusprawiedliwiony jest zarzut dotyczący braku oceny przez Sąd I instancji dowodów na okoliczność daty zrealizowania spornego obiektu. Przy podejmowania zaskarżonego wyroku Sąd I instancji odniósł się ponadto do kwestii zasady trwałości decyzji administracyjnej, a dla oceny wniosków, jaki w tym zakresie Sąd ten wyprowadził, prawidłowego wzorca kontrolnego nie stanowi przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. W konserwacji, zważywszy na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie nie doszło do zarzucanego finalnie Sądowi I instancji naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną uzasadnionych podstaw.