Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 31 października 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w sprawie II SA/Sz 1153/17 odrzucił skargę Gminy S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że w sprawie skargę wniosła Gmina S. reprezentowana przez Burmistrza S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z [...] lipca 2017 r. uchylające postanowienie Burmistrza S. z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] zawieszające na czas nie dłuższy niż 9 miesięcy od dnia złożenia wniosku, postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku administracyjno-socjalnego na terenie Regionalnego Zakładu Odzysku Odpadów na działce nr [...] obręb [...] miasta S. Zatem skarga została wniesiona przez organ, który orzekał w sprawie w I instancji. Zdaniem Sądu I instancji Gmina S., jak i będący jej organem Burmistrz, w świetle art. 50 § 1 i 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie posiadają interesu prawnego, a tym samym legitymacji procesowej do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na rozstrzygnięcie organu odwoławczego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Gmina S. wniosła skargę kasacyjną na powyższe postanowienie, zaskarżając je w całości. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów prawa, tj.
1. art. 50 § 1 i 2 w związku z art. 25 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez błędną ich wykładnię w wyniku przyjęcia, że zarówno Gmina S. jak i będący jej organem Burmistrz nie posiadają interesu prawnego –kwestia ustalenia interesu prawnego skarżącego winna być badania w procesie na rozprawie, a jego ewentualny brak skutkuje oddaleniem skargi w wyroku, nie zaś jej odrzuceniem w postanowieniu.
Skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości lub przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Ponadto wniosła o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, a podniesione zarzuty należy uznać za chybione.
Istota rozstrzygnięcia sprawy opiera się na ustaleniu, czy Gmina S. reprezentowana przez Burmistrza może występować w charakterze strony w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie uchylające postanowienie Burmistrza S. - jako organu I instancji w przedmiocie zawieszania na czas nie dłuższy niż 9 miesięcy od dnia złożenia wniosku, postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku administracyjno-socjalnego na terenie miasta S. i w związku z tym, czy Gmina S. posiada legitymację do wniesienia skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie, orzekającego jako organ II instancji.
Stosownie do treści art. 50 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny. Skarżący kasacyjnie błędnie upatruje swój interes prawny w sprawie, w której wydał rozstrzygnięcie jako organ I instancji. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego jednostki samorządu terytorialnego mogą dochodzić swoich praw w postępowaniu sądowoadministracyjnym w sytuacjach określonych w ustawie – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a więc w sytuacjach, gdy są one adresatami decyzji administracyjnych lub innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 pkt 2-4 tej ustawy, a także, gdy są adresatami aktów nadzoru. Organy administracji, w tym organy samorządu terytorialnego, które rozstrzygają o prawach lub obowiązkach obywatela obowiązane są działać na podstawie przepisów prawa.
Zatem w procesie kontroli instancyjnej i sądowoadministracyjnej, nie zachodzi potrzeba umożliwienia jednostkom samorządu terytorialnego artykułowania swoich interesów, w tym również w zakresie realizowanej inwestycji celu publicznego. Nie można zatem zgodzić się z twierdzeniami, że jednostka samorządu terytorialnego, której organ wydał postanowienie w I instancji, powinna mieć możliwość dochodzenia swoich praw w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Przyjęcie takiego założenia podważałoby zaufanie do organów władzy publicznej. Jeżeli zdaniem danej jednostki samorządu terytorialnego wydane przez organ II instancji postanowienie jest niezgodne z prawem, to może ona zwrócić się do prokuratury o podjęcie czynności, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa (art. 183 k.p.a.). Zważyć nadto należy, że niedopuszczalna jest wykładnia przepisów prawa, zgodnie z którą jednostka samorządu terytorialnego, realizując poprzez swoje organy powierzone jej zadania z zakresu administracji publicznej, najpierw jest władna w sposób władczy i jednostronny kształtować sytuację prawną podmiotów od niej niezależnych, a następnie jest uprawniona do wnoszenia środków zaskarżenia od podejmowanych przez te organy decyzji.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.