Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] uchyliło postanowienie Burmistrza z dnia [...] r. nr [...] zawieszające na czas nie dłuższy niż 9 miesięcy od dnia złożenia wniosku, postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku administracyjno-socjalnego na terenie Regionalnego Zakładu Odzysku Odpadów na działce nr [...] obręb [...] miasta S. Pismem z dnia 30 sierpnia 2017 r. Gmina wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na powyższe postanowienie wnosząc o jego uchylenie.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Natomiast zgodnie z art. 25 § 1 P.p.s.a. osoba fizyczna, osoba prawna lub organ administracji publicznej mają zdolność występowania przed sądem administracyjnym jako strona.
Przed zbadaniem zarzutów merytorycznych skargi w pierwszej kolejności należało rozważyć kwestie formalne, a w tym ocenić, czy Gmina jest podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi w rozumieniu wyżej cyt. art. 50 w zw. z art. 25 P.p.s.a.
Legitymacja do złożenia skargi oparta została na kryterium interesu prawnego, co oznacza, że ze skargą może wystąpić, co do zasady, podmiot, który wykaże związek między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym a aktem lub czynnością organu administracji publicznej. Innymi słowy, interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się w tym, że działa on bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku (wyrok NSA z 3 czerwca 1996 r., sygn. akt II SA 74/96 dostępne na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W niniejszej sprawie, skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego uchylające postanowienie Burmistrza wniosła Gmina reprezentowana przez Burmistrza, a więc organ który orzekał w sprawie w pierwszej instancji.
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji wyłącza co do zasady możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego czy sądowoadministracyjnego (por. uchwała 7 sędziów NSA z dnia 19 maja 2003 r., sygn. akt OPS 1/03, postanowienie NSA z dnia 5 września 2013 r. sygn. akt II OSK 1897/13, postanowienie z dnia NSA 30 września 2014 r. sygn. akt II OSK 2588/14, postanowienie WSA w Opolu z dnia 22 października 2014 r. sygn. akt II SA/Op 400/14, postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 28 stycznia 2016 r. sygn. akt I SA/Bk 8/16, postanowienie WSA w Łodzi z dnia 5 września 2017 r. sygn. akt II SA/Łd 615/17).
Włączenie organów samorządowych do sytemu organów administracji publicznej prowadzących postępowanie w konkretnej sprawie znacznie ogranicza, co do zasady zakres uprawnień procesowych tych jednostek jako osób prawnych. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 18 lipca 2001 r., sygn. akt I SA 398/00, opubl. w LEX nr 54728 zawarł tezę, zgodnie z którą "na podstawie określonych kompetencji, gmina realizuje władztwo administracyjne i działa jako organ administracji publicznej, a w postępowaniu administracyjnym zajmuje pozycję organu prowadzącego postępowanie.
Natomiast jako osoba prawna jest władna do wykonywania przysługujących jej praw i obowiązków i wtedy może występować w postępowaniu administracyjnym w charakterze strony. Jednakże, gdy obowiązujące prawo powierza jednostce samorządu terytorialnego kompetencję do rozstrzygania w drodze decyzji o prawach lub obowiązkach podmiotu pozostającego poza systemem organów administracji publicznej, to jednostka ta nie staje się stroną tego postępowania nawet wówczas, gdy decyzja ta wywołuje określone skutki cywilnoprawne dla tej jednostki samorządu terytorialnego". Stanowisko to w całości akceptuje Sąd orzekający w niniejszej sprawie.
Zaznaczyć warto, że również Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 29 października 2009 r., sygn. K 32/08 uznał za zgodny z art. 165 § 1 i 2 Konstytucji RP art. 33 § 1 i 2 P.p.s.a. w zakresie, w jakim pozbawia prawa do udziału na prawach strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym gminę, której wójt (burmistrz, prezydent) wydał jako organ podatkowy pierwszej instancji decyzję, a także za zgodny z art. 165 § 1 i 2 Konstytucji RP art. 50 § 1 P.p.s.a. w zakresie, w jakim pozbawia gminę prawa wniesienia skargi na decyzję organu wyższej instancji wydaną w wyniku rozpatrzenia odwołania od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez wójta (burmistrza, prezydenta) tej gminy w sytuacji, gdy decyzja organu odwoławczego ma wpływ na prawa i obowiązki tej gminy lub jej organów.
Skoro więc zarówno Gmina, jak i będący jej organem Burmistrz, w świetle art. 50 § 1 i 2 P.p.s.a., nie posiadają interesu prawnego, a tym samym legitymacji procesowej do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na rozstrzygnięcie organu odwoławczego, skargę uznać należało za niedopuszczalną.
Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6, § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę Gminy odrzucił, o czym orzekł w pkt 1 sentencji. O zwrocie wpisu orzeczono w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1, § 2 wskazanej ustawy.