Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 19 listopada 2007 r., sygn. akt III SA/Kr 820/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił decyzję z dnia [...] lipca 2007 r., nr [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Krakowie oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] maja 2007 r. Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Krakowie, nakazującą wycofanie z obrotu handlowego suplementu diety [...]. W motywach wyroku Sąd powołał się na następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.
Decyzją z dnia [...] maja 2007 r., znak [...], Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Krakowie nakazał wycofać z obrotu handlowego suplement diety "[...]", zawierający w swoim składzie składnik o właściwościach leczniczych, tj. ekstrakt z kwiatu nagietka, pochodzący z serii o numerach [...] oraz [...] wyprodukowanych w lutym 2007 r. Nadto organ nakazał przedłożyć dokumenty potwierdzające spełnienie ww. obowiązku, zakreślając termin wykonania obu obowiązków jako bezzwłoczny. Od powyższej decyzji odwołała się "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w K..
Decyzją z dnia [...] lipca 2007 r., nr [...], Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Krakowie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, nie uwzględniając stanowiska strony, że lecznicze właściwości ekstraktu nagietka w składzie nie przesądzają jeszcze, iż nie może być on składnikiem suplementu diety. Organ wskazał, że jak wynika z pisma z dnia [...] marca 2007 r., znak [...], Urząd Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych poinformował stronę, iż produkt "[...]" spełnia wymagania produktu leczniczego, określone przepisami Prawa farmaceutycznego z uwagi na składnik, tj. ekstrakt z kwiatu nagietka (Calendulae flos), który stosowany jest w produktach leczniczych, w stanach zapalnych błony śluzowej jamy ustnej i gardła. W opinii Urzędu Rejestracji, stosowanie kwiatu nagietka może być zalecane wyłącznie w celach leczniczych. Ponadto Urząd Rejestracji poinformował, że nie są mu znane właściwości odżywcze lub inne fizjologiczne, jakie umożliwiałyby stosowanie ww. surowca doustnie w celu uzupełnienia normalnej diety. Opinie tę Urząd Rejestracji przekazał również Głównemu Inspektorowi Sanitarnemu.
W oparciu o tę opinię, organ wskazał, iż produkty niespełniające wymagań prawa żywnościowego nie mogą być oznakowane i wprowadzane do obrotu jako żywność (art. 3 ust. 2 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia). Biorąc pod uwagę powołane wyżej przepisy, wprowadzanie do obrotu produktu zawierającego w swoim składzie ekstrakt z kwiatu nagietka, jako suplementu diety, stanowi naruszenie ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia. Organ dodał, iż produkcję preparatu "[...]" strona podjęła na własne ryzyko w lutym 2007 r., nie czekając na zakończenie postępowania wyjaśniającego. W świetle art. 19 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r., ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. U. L 31. 1), całkowitą odpowiedzialność za jakość zdrowotną produktu spożywczego wprowadzanego do obrotu oraz treść informacji umieszczonych na jego opakowaniu lub prezentacji i reklamie ponosi producent bądź przedsiębiorca wprowadzający produkt spożywczy do obrotu. Kwestionowany preparat nie przeszedł pozytywnie procedury określonej w art. 29-31 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, tzn. Główny Inspektor Sanitarny nie zakwalifikował go do suplementów diety. Dlatego nie ma do niego zastosowania przepis przejściowy, zapisany w art. 9 ustawy z dnia 30 marca 2007 r. o zmianie ustawy - Prawo farmaceutyczne oraz o zmianie niektórych innych ustaw i w konsekwencji produkt ten nie powinien znajdować się w obrocie. W odniesieniu do sformułowania zawartego w decyzji I instancji, odnoszącego się do bezzwłoczności wykonania nakazów, organ odwoławczy potwierdził, iż w decyzji I instancji nie nałożono rygoru natychmiastowej wykonalności, w rozumieniu art. 108 k.p.a., a decyzja podlegać będzie wykonaniu stosownie do art. 130 § 1 i 2 k.p.a., tzn. z datą kiedy stanie się ona ostateczna. Posłużenie się w sentencji decyzji terminem "bezzwłocznie" nie jest wadą, a tym bardziej nie uniemożliwia stronie wykonania tejże decyzji. Właśnie z uwagi na złożoność procesu wycofania produktu z rynku, co tak mocno podkreślało odwołanie, organ I instancji nie wskazał konkretnej daty wykonania. Jeżeli działania spółki [...] będą zmierzały do dobrowolnego wykonania obowiązku ustalonego decyzją to zbędna będzie jej przymusowa egzekucja.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożyła "[...]" Sp. z. o. o. z siedzibą w Krakowie, zarzucając organom administracyjnym naruszenie art. 9 ustawy z dnia 30 marca 2007 roku o zmianie ustawy Prawo farmaceutyczne oraz o zmianie niektórych innych ustaw, § 8 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 19 grudnia 2002 r. w sprawie suplementów diety oraz art. 6, 8, 12, 77 k.p.a. przez ich błędną wykładnie i niewłaściwe stosowanie.
Sąd Wojewódzki, uchylając zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą, wyraził pogląd, iż podstawowym uchybieniem, jakiego dopuściły się organy administracyjne w kontrolowanej sprawie było wydanie decyzji bez rozstrzygnięcia sprawy będącej przedmiotem postępowania, co jest sprzeczne z art.104 k.p.a. Strona w odwołaniu od decyzji I instancji podnosiła, że "[...]" jest produktem złożonym z trzech substancji odżywczych: żurawiny wielkoowocowej w ilości 200 mg w jednej tabletce, skrzypu polnego w ilości 100 mg oraz nagietka lekarskiego w ilości 6 mg w jednej tabletce, organ zaś w decyzji zakwestionował jedynie zawartość nagietka, będącego dodatkiem i stanowiącego mniej niż 2 % masy substancji aktywnych. Takiej zawartości nagietka w jednej tabletce, biorąc pod uwagę także zalecany sposób dawkowania, wg twierdzeń strony, w żaden sposób nie można uznać za leczniczą, nie jest również szkodliwa dla zdrowia. Sąd Wojewódzki ocenił, że organ odwoławczy nie ustosunkował się do powyższego zarzutu i w niezmienionej postaci powtórzył stwierdzenia zawarte w uzasadnieniu decyzji I instancji, które były opisem działania ekstraktu z kwiatu nagietka, tymczasem przedmiotem oceny nie był 100-procentowy ekstrakt z kwiatu nagietka, lecz produkt zawierający jedynie 2% tego surowca.
Przedmiotem rozstrzygnięcia administracyjnego powinno zaś być to, czy produkt pod handlową nazwą "[...]", zawierający kilka substancji, jest suplementem diety czy produktem leczniczym. Na tak zdefiniowany przedmiot postępowania, zdaniem Sądu Wojewódzkiego, nie wypowiadała się opinia Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych w Warszawie (pismo z dnia [...] marca 2007 r. (znak sprawy [...]), ani decyzja wydana w I instancji, ani decyzja odwoławcza, ani odpowiedź na skargę. Uchybiono więc nie tylko art.107 § 3 w związku z art.7 i art.77 k.p.a., ale przede wszystkim art. 104 k.p.a. poprzez zadecydowanie o losach przedmiotowej serii produktu "[...]" bez ustalenia czy ten produkt jest produktem leczniczym czy suplementem diety. W wyroku podniesiono też, że prawidłowe załatwienie sprawy będącej przedmiotem postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżoną decyzją, winno polegać na ustaleniu właściwości produktu "[...]" w tym składzie, jaki stosował producent oraz ewentualne nakazanie wycofanie produktu z produkcji i sprzedaży. Organy poprzestały zaś na nakazaniu wycofania z obrotu handlowego, w ogóle nie wypowiadając się czym jest produkt "[...]".
Sąd Wojewódzki uznał też za trafny zarzut skargi, że sposób określenia terminu wykonania decyzji jest sprzeczny z art.108 w związku z art.156 § 1 pkt 5 k.p.a. W decyzji I instancji termin ten określono jako bezzwłoczny z zastrzeżeniem, że w razie niewykonania obowiązków w terminie ustalonym w decyzji organ zastosuje środki egzekucyjne. Strona zakwestionowała prawidłowość tych ustaleń: nie sposób ustalić daty, od której decyzja jest wykonalna. Po pierwsze, z treści sentencji decyzji jak i jej uzasadnienia wynika, iż decyzji nie został nadany rygor natychmiastowej wykonalności w trybie art. 108 k.p.a., ani nie została powołana podstawa prawna nakładająca taki rygor na mocy przepisów ustawowych. Nie zmienia tego faktu wskazanie w pouczeniu na treść przepisu art. 130 § 3 k.p.a., który wobec wyżej podnoszonej treści skarżonej decyzji powołany został niezasadnie. Po drugie posłużenie się w sentencji terminem "bezzwłocznie" utrudnia Skarżącemu ustalenie, czy jest, czy nie jest w stanie dochować terminu wykonania obowiązków. Jakkolwiek przyjmuje się, iż termin ten oznacza "bez nieuzasadnionej zwłoki" mając jednak na uwadze złożoność i czasochłonność procesu wycofania produktu z obrotu każde zachowanie Skarżącego może stanowić podstawę do przypisania jej naruszenia terminu realizacji decyzji. Sąd Wojewódzki ocenił taki sposób działania organów jako rażąco nieprawidłowy.
Zdaniem Sądu Wojewódzkiego nieprawidłowe było powoływanie w decyzji I instancji przepisów prawnych, przeznaczonych dla zupełnie różnych sytuacji. Organ I instancji wskazał, że podstawą prawną jego decyzji był zarówno art.8, jak i art. art. 32 ust. 1 i 2 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia. Art. 32 ust. 1 ustawy przewiduje decyzję o czasowym wstrzymaniu wprowadzania środka spożywczego do obrotu lub wycofaniu z obrotu do czasu zakończenia postępowania i ta decyzja była efektem owego postępowania. Dlatego art.32 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia nie mógł już być wykorzystany. Organ działał w przekonaniu, że zasadne było działanie w trybie art.8 ustawy, bowiem właśnie ten przepis określił kompetencję do nakazania wycofania z obrotu suplementu diety. Dlatego organ powinien był poprzestać na odwołaniu się do art.8 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia.
Skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Krakowie zarzucając naruszenie art. 145 § 1 ust.1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zw. dalej p.p.s.a., przez błędne przyjęcie, iż decyzja PWIS w Krakowie narusza przepisy postępowania, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: art. 104 oraz art. 107 § 3 w związku z art. 7 i art. 77 k.p.a. przez przyjęcie, iż organ odwoławczy nie wypowiedział się w decyzji administracyjnej orzekającej o wycofaniu produktu "[...]" z obrotu handlowego na temat właściwości tego produktu, tj. nie ustalił, czy produkt ten jest produktem leczniczym czy suplementem diety. Zdaniem autora skargi kasacyjnej wypowiedź rozstrzygająca organu dotyczyła suplementu diety "[...]", a nie tylko jednego składnika tego produktu i była oparta na opinii Urzędu, z której wynikało, że ekstrakt kwiatu nagietka stanowiący jeden ze składników suplementu diety jest produktem leczniczym. Powołując się na art. 2 pkt 32 prawa farmaceutycznego, art. 8, 32 ust. 2 i art. 3 ust 2 ustawy o bezpieczeństwie żywności, przepisy rozporządzenia nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady oraz tezy wyroku Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 9 czerwca 2005 r. organ, zdaniem autora skargi kasacyjnej, przesądził, że zawierający składnik będący produktem leczniczym, produkt "[...]" spełnia wymagania określone w prawie farmaceutycznym dla produktu leczniczego, a nie suplementu diety.
W skardze kasacyjnej zakwestionowano również pogląd Sądu Wojewódzkiego co do naruszenia art. 108 w związku z art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a., wyjaśniając, iż już w decyzji organu II instancji odniesiono się do określenia terminu wykonania decyzji jako "bezzwłoczny" w ten sposób, iż wyjaśniono, że decyzja będzie podlegała wykonaniu bezzwłocznie po uzyskaniu atrybutu ostateczności.
Odpowiedź na skargę kasacyjną złożyła "[...]" Sp. z o.o. w K., strona przeciwna dla organu administracyjnego, wnosząc o oddalenie skargi kasacyjnej organu w całości oraz o zasądzenie na rzecz "[...]" Sp. Z o.o. w K. kosztów postępowania kasacyjnego wg norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy zaskarżenia.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania, wymienione w art. 183 § 2 tej ustawy, jak ma to miejsce w rozpoznawanej sprawie, to Sąd, rozpoznając sprawę, związany jest granicami skargi, czyli wskazanymi w niej podstawami zaskarżenia. W świetle art. 174 powołanej ustawy, skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a ponadto przez naruszenie przepisów postępowania, jeśli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Przy naruszeniu prawa procesowego należy wskazać przepisy tego prawa naruszone przez Sąd, oraz na czym polegało uchybienie tym przepisom i dlaczego uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zarzut naruszenia przez Sąd Wojewódzki przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w powiązaniu z naruszeniem wymienionych w petitum skargi kasacyjnej przepisów k.p.a. stanowi podstawę skargi kasacyjnej Sąd orzekający w sprawie podziela w tym zakresie stanowisko zaprezentowane w wyroku NSA z dnia 16 stycznia 2006 r., sygn. akt I OPS 4/05, w którym NSA, określając podstawy skargi kasacyjnej stwierdził, że mogą one dotyczyć zarówno przepisów, które sąd wskazał jako przepisy, które miały zastosowanie w toku rozpoznawania sprawy, jak też przepisy, które powinny być stosowane w toku rozpoznawania sprawy, choć nie zostały przez sąd wskazane oraz, że naruszenie przepisów postępowania może odnosić się zarówno do przepisów regulujących postępowanie przed wojewódzkim sądem administracyjnym, jak i do przepisów regulujących postępowanie przed organami administracji publicznej. Por też: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2005 r., sygn. akt FSK 2007/04 oraz z dnia 30 listopada 2005 r., sygn. akt FSK 2396/04. Rozpatrując w takim zakresie zarzuty skargi kasacyjnej, wskazać należy, co następuje.
Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela oceny zaskarżonej decyzji dokonanej przez Sąd Wojewódzki polegającej na wyrażeniu przekonania, iż decyzja ta z naruszeniem art. 104 k.p.a. nie rozstrzygała sprawy. Zauważyć bowiem trzeba, że przepis ten zasadniczo określa formę wyrażenia woli organu administracyjnego. Opierając się na podziale form działania na czynności prawne i czynności faktyczne przyjmuje się, że decyzja jest czynnością prawną, co daje podstawę do następującej definicji: decyzja jest oświadczeniem woli kompetentnego organu administracji publicznej, została podjęta w wyniku zastosowania normy materialnego prawa administracyjnego lub w określonym zakresie normy prawa procesowego do ustalonego stanu faktycznego, w trybie, formie, strukturze uregulowanej prawem procesowym, zakomunikowana stronie w celu wywołania skutku prawnego w sferze stosunku materialnoprawnego (nadanie, odmowa, ograniczenie, cofnięcie lub nadanie uprawnienia, zwolnienie, ograniczenie lub rozszerzenie obowiązku) bądź w sferze procesowej (umorzenie postępowania w sprawie). B. Adamiak, Z problematyki właściwości sądów administracyjnych, ZNSA 2006/2/7. Nie można zatem sformułować zarzutu naruszenia art. 104 k.p.a. wobec decyzji administracyjnej spełniającej wymienione wyżej kryteria twierdząc, iż nie rozstrzyga ona sprawy będącej przedmiotem postępowania tylko dlatego, iż organ wydając decyzję nie w pełni oparł się, w przekonaniu Sądu Wojewódzkiego, na wszystkich elementach stanu faktycznego i prawnego sprawy.
Z treści decyzji organu I instancji, a także z akt administracyjnych sprawy, wbrew poglądowi Sądu Wojewódzkiego, wynika, że organ rozstrzygnął w całości sprawę administracyjną, przyjmując, iż jeśli jeden ze składników suplementu diety jest produktem leczniczym (a kwestia ta nie budzi żadnych wątpliwości wobec jednoznacznych stwierdzeń w przedstawianych przez producenta wzorach opakowań właściwościach leczniczych całego produktu), to zgodnie z definicją wyrażoną w art. 2 pkt 32 prawa farmaceutycznego - jako mieszanina substancji - cały produkt jest produktem leczniczym, nie może zatem być uznany za suplement diety (str. 2 decyzji).
Prawidłowo także organ zrekonstruował przepisy rozporządzenia nr [...] Parlamentu Europejskiego i Rady (m.in. art. 19). Zgodnie z art. 1 ust. 2 rozporządzenie to ustanawia ogólne zasady regulujące sprawy żywności i pasz w ogólności, a bezpieczeństwo żywności i pasz w szczególności, na poziomie Wspólnoty i krajowym. Zgodnie zaś z przepisem końcowym, tj. art. 65 rozporządzenie to wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Nie może być więc wątpliwości co do obowiązującego stanu prawnego, tym bardziej, że jak wskazał organ administracji, zgodnie z art. 3 pkt 32 prawa farmaceutycznego produktem leczniczym jest substancja lub mieszanina substancji, przedstawiana jako posiadająca właściwości zapobiegania lub leczenia chorób występujących u ludzi lub zwierząt lub podawana w celu postawienia diagnozy lub w celu przywrócenia, poprawienia lub modyfikacji fizjologicznych funkcji organizmu poprzez działanie farmakologiczne, immunologiczne lub metaboliczne.
Również zasadne było powołanie się przez organy administracji na wyrok Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 9 czerwca 2005 r. w sprawie HLH Warenvertriebs GmbH i Orthica BV v. Republika Federalna Niemiec, orzeczenie wstępne wydane w połączonych sprawach sygn. akt C-299/03, C-316/03, C-317/03, C-318/03 wskazuje, że w stosunku do produktu, który spełnia warunki kwalifikacji zarówno jako środek spożywczy w rozumieniu rozporządzenia nr 178/2002 (...), jak i jako produkt leczniczy w rozumieniu dyrektywy 2001/83 w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi, stosuje się wyłącznie przepisy prawa wspólnotowego dotyczące produktów leczniczych.
W podstawach prawnych decyzji organu I instancji wadliwie wskazany został art. 8 i 32 ust. 1 i 2 ustawy o bezpieczeństwie żywności, co dostrzegł i prawidłowo ocenił Sąd Wojewódzki, okoliczność ta jednak została w części skorygowana przez organ II instancji, który przywołał jedynie ust. 2 art. 32 ustawy o bezpieczeństwie żywności. Jednakże i ta podstawa nie odpowiada prawu, gdyż tak jak ust. 1 również ust. 2 może mieć zastosowanie tylko w przypadku czasowego wstrzymania wprowadzania do obrotu lub wycofaniu z obrotu środka spożywczego do czasu zakończenia postępowania, a nie w przypadku, jak w tej sprawie, nakazu wycofania środka z obrotu handlowego.
Za trafny uznać należało zarzut skargi kasacyjnej, że art. 108 k.p.a. nie mógł zostać naruszony, gdyż organ go nie stosował. Organ, odnosząc się w treści decyzji drugoinstancyjnej do zarzutów odwołania wyjaśnił, że rygor natychmiastowej wykonalności nie został nałożony w decyzji organu I instancji, w związku z czym decyzja ta podlega wykonaniu stosownie do art. 130 § 1 i 2 k.p.a., tj. kiedy stanie się ostateczna. Sąd Wojewódzki, podejmując rozważania nad tą kwestią, zasadnie i krytycznie ocenił sposób formułowania pouczeń zawartych w decyzji organu I instancji, przeoczył jednak, że skutkiem prawnym decyzji organu II instancji było usunięcie wady decyzji I instancyjnej w tym zakresie. Dodać trzeba, że konsekwencją prawidłowej oceny przez Sąd Wojewódzki podstaw prawnych decyzji nakazującej usunięcie suplementu diety z obrotu handlowego przez przyjęcie jako podstawy prawnej art. 8, a nie art. 32 ustawy o bezpieczeństwie żywności, jest również to, że w decyzji wydanej na podstawie art. 8 (odmiennie niż w przypadku czasowego wstrzymania) nie ma podstaw do określenia terminu wykonania decyzji.
Ponieważ przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. (w uzasadnieniu wyroku omyłkowo powołano art. 147) przewiduje wydanie orzeczenia o uchyleniu zaskarżonego aktu w razie stwierdzenia innego niż w pkt 1 lit. a i b naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy, uwzględnienie skargi na tej podstawie jest możliwe wyłącznie wówczas, gdy stwierdzone naruszenie przepisów postępowania ma taki charakter, iż może mieć bezpośredni wpływ na wynik sprawy, co powoduje w konsekwencji brak możliwości zaakceptowania jako zgodnego z prawem aktu podlegającego kontroli sądu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego argumentacja przywołana w skardze kasacyjnej od wyroku Sądu Wojewódzkiego oraz spostrzeżenia poczynione w granicach postawionego w skardze kasacyjnej zarzutu, dostarczają dostatecznych argumentów za przychyleniem się do poglądu wnoszącego skargę kasacyjną, że Sąd Wojewódzki nie dokonał właściwej kontroli zaskarżonej decyzji.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie będzie miał na uwadze powyższe rozważania. Z tych przyczyn na mocy art. 185 § 1 p.p.s.a. zaskarżony wyrok ulega uchyleniu, a sprawa przekazaniu do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie. O kosztach orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a.