Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 15 grudnia 2005 r., sygn. akt II SA/Bk 628/05, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę W. K. na decyzję Wojewody Podlaskiego z dnia [...] kwietnia 2005 r., Nr [...], w przedmiocie zameldowania na pobyt stały.
W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd I instancji podał, że W. K. wystąpiła do Wójta Gminy K. z wnioskiem o wszczęcie z urzędu postępowania o wymeldowanie M. S., A. S. i F. M. z pobytu stałego z lokalu położonego w miejscowości K. przy ul. O. Wójt Gminy K. decyzją z dnia [...] marca 2005 r., Nr [...], odmówił uchylenia czynności materialno-technicznej polegającej na zameldowaniu w dniu 19 kwietnia 2002 r. wyżej wskazanych osób na pobyt stały.
Wojewoda Podlaski, w skutek odwołania W. K., decyzją z dnia [...] kwietnia 2005 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu organ wskazał, że wyłączną przesłanką zameldowania określonej osoby w oznaczonym lokalu jest jej faktyczny pobyt w miejscu zgłoszonym do zameldowania, a zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy świadczy bezsprzecznie, iż M. S., A. S. i F. M. zamieszkali w lokalu położonym w K. przy ul. O., zanim jeszcze zostali w nim zameldowani na pobyt stały i mieszkają w nim nadal.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę W. K., uznając, iż zarzuty w niej podniesione nie zasługują na uwzględnienie.
Sąd, podzielając ustalenia faktyczne organu wskazał, że stosownie do przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych do zameldowania osoby na pobyt stały lub czasowy, trwający ponad 2 miesiące niezbędne było łączne spełnienie dwóch przesłanek: przedstawienie uprawnień do przebywania w lokalu, w którym miało nastąpić zameldowanie (art. 9 ust.
2) i faktyczne przebywanie pod tym adresem (art. 10 ust. 1). Ponieważ jednak przepis art. 9 ust. 2 utracił moc obowiązującą z dniem 19 czerwca 2002 r., w związku z wejściem w życie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r., ocena zasadności czynności matarialno-technicznej w postaci wpisów o zameldowaniu podlegać może ocenie jedynie w aspekcie zachowania przesłanek z art. 10 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, tj. gdy osoba zamieszkuje w lokalu oraz ma zamiar stałego w nim przebywania. Przytaczając stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z dnia 7 marca 2003 r., sygn. akt V SA 2425/02, Sąd I instancji wskazał, iż wyłączną przesłanką zameldowania określonej osoby w oznaczonym lokalu jest sam fakt przebywania przez nią w tym lokalu, bez konieczności legitymowania się potwierdzeniem uprawnienia do przebywania w nim. Stanowisko to jest konsekwencją charakteru i istoty czynności zameldowania, wyłącznie jako aktu rejestracji danych o miejscu pobytu oznaczonej osoby (art. 1 ust. 2 ww. ustawy). Sąd wskazał, że skoro bezsporny jest fakt zamieszkiwania w tym lokalu wymienionych wyżej osób, to należy uznać, że w niniejszej sprawie czynność zameldowania dokonana została skutecznie.
W skardze kasacyjnej W. K., reprezentowana przez radcę prawnego A. K., zarzuciła naruszenie art. 9 ust. 2a ustawy dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, iż decyzje organów obu instancji zawierają ten sam błąd w stosowaniu prawa, ponieważ, cytując wprost zarzut skargi: "w świetle stanu faktycznego nie istnieje osoba, niemająca tytułu prawny do lokalu, gdyż jego właścicielka, a matka skarżonej zmarła, zaś postępowania spadkowego nie było, skarżąca zarządza nieruchomością jako posiadacz samoistny w dobrej wierze, ale nie daje jej to uprawnień do zgłoszenia zameldowania na pobyt stały w świetle tak art. 9 ust. 2a, jak też nie rodzi obowiązku, o którym mowa w art. 29 ust. 1 i 2 ustawy o ewidencji."
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, ze skarga nie została oparta na usprawiedliwionej podstawie.
Stosownie do art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanej dalej p.p.s.a., skarga kasacyjna może być oparta na następujących podstawach:
- 1. naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1),
- 2. naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2).
Art. 175 (1 p.p.s.a. wymaga, aby skarga kasacyjna była sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniami wynikającymi z (2 i 3. W myśl art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna m. in. czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.
Wprowadzenie tzw. przymusu adwokackiego (radcowskiego), a więc nałożenie obowiązku sporządzenia skargi kasacyjnej przez profesjonalistów powoduje, iż skarga ta powinna być w profesjonalny sposób sformułowana. W zależności od braków skargi kasacyjnej, skarga kasacyjna nieodpowiadająca ustawowym wymaganiom podlega oddaleniu, a w razie uznania jej niedopuszczalności ze względów formalnych - odrzuceniu.
W myśl powyższych przepisów wskazać przede wszystkim należy, że skarga kasacyjna, mimo że sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika nie spełnia warunku opisanego w art. 176 p.p.s.a., w szczególności nie zawiera właściwego uzasadnienia podstaw kasacyjnych.
Przytoczone powyżej w całości uzasadnienie zarzutu naruszenia prawa materialnego w skardze kasacyjnej jest przede wszystkim niezrozumiałe, gdyż ze stanu faktycznego w sprawie wynika, że skarżąca (a nie skarżona – jak to sformułowano w skardze) przeczy posiadaniu przez nią tytułu prawnego do lokalu, z użycia zaś w cytowanym zdaniu podwójnego zaprzeczenia (nie istnieje osoba niemająca) wniosek taki nie wynika. Ze względu na powierzenie formułowania skarg kasacyjnych określonym profesjonalistom, Naczelny Sąd Administracyjny nie ma możliwości we własnym zakresie dochodzenia, jakie były intencje wnoszącego skargę kasacyjną.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 9 ust. 2a ustawy dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, stwierdzić należy, że jest on całkowicie chybiony, gdyż Sąd przepisu tego nie stosował. Wynika to wprost z treści uzasadnienia wyroku, w części wyjaśniającej podstawy prawne rozstrzygnięcia, gdzie wskazano, że przepis art. 9 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych utracił moc obowiązującą z dniem 19 czerwca 2002 r. w związku z wejściem w życie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r., K 20/01, wobec czego można brać pod uwagę jedynie fakt zamieszkiwania określonych osób pod określonym adresem z zamiarem dalszego tam przebywania, co wyczerpuje przesłankę do zameldowania.
Ponadto zauważyć należy, że zarzuty naruszenia prawa materialnego podniesione w skardze kasacyjnej skierowane zostały w istocie nie wobec wyroku, lecz wobec decyzji organów administracji (iż wadliwie zastosowały art. 9 ust. 2a ww. ustawy), gdy tymczasem zarzuty takie w skardze kasacyjnej mogą być kierowane jedynie wobec naruszenia wyrokiem prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie przez wydający ten wyrok Sąd.
Rozpatrując skargę kasacyjną w przedmiotowej sprawie, stwierdzić należy, iż nie ma ona usprawiedliwionych podstaw. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 p.p.s.a.