Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 19 października 2004r., sygn. akt II SA/Kr 927/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę A. P. na uchwałę Rady Miejskiej w Kielcach z dnia 20 marca 2003 r. Nr VII/79/2003, w przedmiocie odrzucenia zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu Karczówki w Kielcach.
W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, co następuje
Zaskarżona uchwała nie narusza prawa. Z obszernego i wyczerpującego uzasadnienia wynika, że organy planistyczne wzięły pod uwagę okoliczności podniesione w zarzucie i zbadały indywidualną sytuację wnoszącego zarzut. Określono parametry sąsiadujących ze sobą działek i wskazano, że ze względu na kształt i powierzchnię działki nr 361/1 wybrano rozwiązanie optymalne.
Ustosunkowując się do zarzutu skargi Sąd wyjaśnił, że podniesione w niej kwestie dotyczące uciążliwości sąsiedniego budynku nie stanowią materii planistycznej ale wiążą się z późniejszymi etapami procesu inwestycyjnego. Również sprawa ogrodzenia nie wiąże się z treścią zaskarżonej uchwały.
Od powyższego wyroku wniósł skargę kasacyjną A. P., domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.
Kwestionowanemu wyrokowi zarzucił:
- 1) naruszenie przepisów postępowania tj. art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przez niewydanie wyroku w oparciu o akta sprawy w części, w jakiej Sąd stwierdził, że wątek samego ogrodzenia posesji nie wiąże się z treścią uchwały, podczas gdy w kwestionowanej uchwale zawarto stwierdzenie, że "lokalizacja w granicy nie powoduje konieczności przeróbek budowlanych poza demontażem ogrodzenia" Powyższe stwierdzenie ma wpływ na wynik sprawy, ponieważ miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może zawierać postanowień obejmujących nakazy rozbiórki;
- 2) art. 134 § 1 cyt. ustawy w zw. z art. 24 ustawy z dnia 7.VII.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym przez przyjęcie, że przedmiotem skargi na uchwałę o odrzuceniu zarzutów do projektu planu, nie mogą być rozwiązania planistyczne zawarte w projekcie planu, a wyłącznie naruszenie prawa dotyczące udzielonej w uchwale odpowiedzi na wniesiony zarzut. W projekcie planu szczegółowo określono parametry konkretnego budynku na działce co jest niedopuszczalne i wkracza w kompetencje innych organów. Wbrew twierdzeniom zwartym w uzasadnieniu wyroku, rozwiązania planistyczne podlegają kontroli pod kątem ich zgodności z prawem już na etapie skargi na uchwałę odrzucającą zarzuty. Zatem niezbadanie przez Sąd Wojewódzki rozwiązań planistycznych zawartych w projekcie planu, stanowi uchybienie przepisom prawa, które winno skutkować uchyleniem tego wyroku.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie jest oparta na usprawiedliwionych podstawach.
Na wstępie należy zaznaczyć, że skargę kasacyjną można oprzeć na dwóch podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi: po pierwsze, naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, po drugie, naruszeniu przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rygoryzm formalny w stosunku do skargi kasacyjnej ma na celu umożliwienie ustalenia w sposób nie budzący wątpliwości zakresu rozpoznania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd rozpoznaje bowiem sprawę w granicach skargi kasacyjnej biorąc pod rozwagę z urzędu tylko przesłanki nieważności postępowania przed sądem (art. 183 § 1 powołanej ustawy).
Oceniając w pierwszej kolejności zarzut naruszenia przepisów postępowania, stwierdzić należy, że nie jest on uzasadniony. Wskazany w skardze kasacyjnej przepis art. 133 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi, że Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, z zastrzeżeniem wyjątku, który nie ma znaczenia dla rozpoznawanej sprawy. Wyrok Sądu I instancji bezspornie zapadł w oparciu o przeprowadzoną analizę akt sprawy, co wynika wprost z uzasadnienia tego orzeczenia. Czym innym jest natomiast dokonanie błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego, co odpowiada podstawie kasacyjnej z art. 174 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Przechodząc do oceny zgłoszonego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia prawa materialnego, a konkretnie art. 24 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, stwierdzić należy, że poniekąd słusznie podnosi się w skardze kasacyjnej, że rozwiązania planistyczne podlegają kontroli pod kątem ich zgodności z prawem już na etapie skargi na uchwałę odrzucającą zarzuty. Ocena ta jednak jest istotnie ograniczona i sama przez się nie stanowi oceny legalności samego projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zarzut, o którym mowa w powyższym przepisie, może wnieść każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przez ustalenia przyjęte w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wyłożonym do publicznego wglądu. Zgodnie z poglądami utrwalonymi w doktrynie, które Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszym składzie podziela, występujący z zarzutem musi dowieść, że ustalenia planu naruszają jego interes prawny lub uprawnienie (Z. Niewiadomski, Planowanie przestrzenne.
Zarys systemu, Wyd. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2002, s. 113.). Z powyższego wynika, że oceniając zgodność z prawem uchwały o odrzuceniu zarzutu, sąd administracyjny pośrednio dokonuje oceny przyjętych w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rozwiązań planistycznych.
W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji zasadnie zastrzegł, iż w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie bada się legalności samego planu, jednocześnie w dalszej części uzasadnienia stwierdzając, że z zaskarżonej uchwały o odrzuceniu zarzutu wynika, że organy planistyczne wzięły pod uwagę okoliczności podniesione w zarzucie i zbadały indywidualną sytuację wnoszącego zarzut. Ocena zarzutu, dokonana zaskarżoną uchwałą przez Radę Miejską w Kielcach, została oparta na zbadaniu projektowanego rozwiązania planistycznego i została ona pozytywnie zweryfikowana przez Sąd I instancji.
Oczywiście dokonanie takiej pośredniej oceny rozwiązań planistycznych, w zakresie ograniczonym rozpoznaniem skargi na uchwałę gminy o odrzuceniu zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie zmienia faktu, że sąd administracyjny nie bada zgodności z prawem projektu tego planu. Tym samym zarzut skargi kasacyjnej o naruszeniu przez Sąd I instancji przepisu art. 24 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym nie jest zasadny, gdyż został on postawiony na podstawie powierzchownego odczytania stwierdzeń Sądu, zawartych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji.