Uzasadnienie
II OSK 961/06 U z a s a d n i e n i e
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 25 października 2005 r. sygn. akt II SA/Kr 662/01 po rozpoznaniu skargi A. K. na decyzję Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kielcach z dnia [...] stycznia 2001 r. Nr [...] uchylającą decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w J. z dnia [...] grudnia 2000 r. w części dotyczącej rozstrzygnięcia w zakresie nakazu rozbiórki budynku gospodarczego z garażem usytuowanego na działce w W. przy ul. K. i orzekającą o rozbiórce tego budynku bez fundamentów - oddalił skargę.
W uzasadnieniu wyroku podano, że organ odwoławczy w wyniku rozpoznania odwołania A. K. od decyzji organu pierwszej instancji stwierdził, iż sporny budynek został wybudowany jako samowola budowlana w latach 1999-2000 na fundamentach pozostałych po rozbiórce części budynku mieszkalno-gospodarczego. Ustalony stan faktyczny obliguje organ nadzoru budowlanego do orzeczenia na podstawie art. 48 Prawa budowlanego o nakazie rozbiórki.
W skardze na powyższą decyzję A. K. przedstawiła swoją trudną sytuację finansową oczekując, iż rozstrzygnięcie Sądu da jej szansę na normalne funkcjonowanie we własnym obiekcie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż skarga nie jest zasadna.
Sąd podkreślił, że w sprawie jest bezsporne, że obiekt powstał z naruszeniem wymogu uzyskania przez inwestora pozwolenia na budowę stosownie do art. 28 Prawa budowlanego, co rodzi skutek w postaci wydania nakazu rozbiórki na podstawie art. 48 Prawa budowlanego, który to przepis nie dopuszcza możliwości odstąpienia od przymusowej rozbiórki z uwagi na zasady współżycia społecznego lub słuszny interes strony.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła A. K. reprezentowana przez radcę prawnego W. B., zarzucając:
1/ naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności art. 106 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, zwanej dalej "ppsa", "przez pominięcie i nie wyjaśnienie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy", 2/ naruszenie przepisów prawa materialnego, przez uznanie, że w sprawie ma zastosowanie art. 48 Prawa budowlanego w rzemieniu przed nowelizacją dokonaną ustawą z dnia 27 marca 2003 r. ? Dz. U. Nr 80, poz. 718/.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podnosi się, że w sprawie nie wzięto pod uwagę, że nakaz rozbiórki "co jest bezsporne, dotyczyć ma części składowej /nie osobnego obiektu/ budynku mieszkalno-gospodarczego wybudowanego przed 1928 rokiem". W postępowaniu przed organami administracji oraz przed Sądem pierwszej instancji, nie wyjaśniono i ustalono jednoznacznie i w sposób nie budzący wątpliwości, czy roboty budowlane /wymiana ścian i części dachu/ stanowiły remont, na który wystarczające było zgłoszenie, czy też budowę wymagającą decyzji o pozwoleniu na budowę. W sprawie ponadto powinny mieć zastosowanie znowelizowane przepisy Prawa budowlanego.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.
Stosownie do art. 174 ppsa, skarga kasacyjna może być oparta na następujących podstawach:
1/ naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie /art. 174 pkt 1/, 2/ naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy /art. 174 pkt 2/.
Art. 175 (1 ppsa wymaga, aby skarga kasacyjna była sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniami wynikającymi z (2 i 3. W myśl art. 176 ppsa skarga kasacyjna powinna m. in. czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.
Wprowadzenie tzw. przymusu adwokackiego /radcowskiego/ a więc nałożenie obowiązku sporządzenia skargi kasacyjnej przez określonych ustawowo profesjonalistów powoduje, iż skarga ta powinna być odpowiednio, w profesjonalny sposób sformułowana. W zależności od braków skargi kasacyjnej, skarga kasacyjna nie odpowiadająca ustawowym wymaganiom, podlega oddaleniu a nawet odrzuceniu w razie uznania jej niedopuszczalności ze względów formalnych.
W niniejszej sprawie wskazuje się jako podstawę skargi kasacyjnej naruszenie przepisów postępowania, "w szczególności art. 106" ppsa, "przez pominięcie i nie wyjaśnienie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy", podczas gdy, artykuł 106 ppsa składa się z kilku przepisów /ma pięć paragrafów/, zaś w skardze kasacyjnej powołuje się ten artykuł w całości, co uniemożliwia rozpatrzenie zarzutu ze względu na niewłaściwe jego sformułowanie. Ponadto już tylko ubocznie wypada zauważyć, że w toku postępowania administracyjnego strona nie kwestionowała faktu dokonania rozbiórki i zrealizowania w to miejsce nowej budowy, co w istocie potwierdza również w treści uzasadnienia skargi kasacyjnej, w związku z czym niezrozumiałe jest twierdzenie, iż "pominięto" i "nie wyjaśniono" okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy.
Nie może być także uznany jako zasadny zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji prawa materialnego, to jest art. 48 Prawa budowlanego "w brzmieniu przed nowelizacją" dokonaną w 2003 roku, skoro postępowanie administracyjne toczyło się i zakończyło ostateczną decyzją administracyjną /z dnia 29 stycznia 2001 r./ jeszcze przed wprowadzeniem nowych rozwiązań w zakresie likwidacji samowoli budowlanej /nowelą z 2003 roku/.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 184 ppsa.