Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę R. i B.J. na niewykonanie przez Prezydenta Miasta Krakowa wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Oddział Zamiejscowy w Krakowie z dnia 29.07.2003 r., sygn. akt II SA/Kr 2239/02. W uzasadnieniu Sąd I instancji podkreślił, iż sprawa tym zakresie była już przedmiotem orzekania tego Sądu, który wyrokiem z dnia 1.10.2007 r., sygn. akt II SA/Kr 22/05, oddalił skargę R. i B.J. na niewykonanie przez Prezydenta Miasta Krakowa powołanego wyroku NSA O/Z w Krakowie. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w przedmiotowej sprawie zachodzi tożsamość podmiotowa i przedmiotowa skargi ze środkiem zaskarżenia rozpoznanym w sprawie II SA Kr 22/05, a prawomocne osądzenie sprawy powoduje konieczność odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej jako "P.p.s.a.".
Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wnieśli R. i B.J., reprezentowani przez radcę prawnego, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia na ich rzecz kosztów postępowania. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a., poprzez przyjęcie, iż sprawa objęta odrzuconą skargą została już prawomocnie osądzona oraz art. 54 § 2 w zw. z art. 133 P.p.s.a. poprzez wydanie orzeczenia bez dysponowania całością akt administracyjnych.
W uzasadnieniu autor skargi kasacyjnej podkreślił, że – wbrew twierdzeniom Sądu – wyrok w sprawie II SA/Kr 22/05 dotyczył bezczynności organu i jako podstawę prawną wskazano w nim art. 3 § 8 P.p.s.a., zaś skarga złożona w sprawie niniejszej dotyczy niewykonania wyroku i oparta została o art. 3 § 3 tej ustawy. Ponadto podniesiono, iż Sąd nie otrzymał od organu wszystkich akt administracyjnych i oparł się w istocie na odpowiedzi na skargę, jakiej udzielił Prezydent Miasta Krakowa.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga kasacyjna pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw.
Postawione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania uznać trzeba za niezasadne. W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznawał skargę R. i B.J. na niewykonanie przez Prezydenta Miasta Krakowa wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Oddział Zamiejscowy w Krakowie z dnia 29.07.2003 r., sygn. akt II SA/Kr 2239/02. Sąd I instancji uznał, iż skarga ta jest przedmiotowo i podmiotowo tożsama ze skargą złożoną w sprawie II SA/Kr 22/05, w której Sąd oddalił skargę tych samych skarżących na niewykonanie tego samego wyroku przez ten sam organ. Stanowisko to uznać trzeba za słuszne. W prawdzie w sprawie II SA/Kr 22/05 przedmiotem skargi uczyniono bezczynność Prezydenta Miasta Krakowa po wydaniu wyroku w sprawie II SA/Kr 2239/02, jednak skarga ta oparta została o art. 153 i 154 §1 P.p.s.a., a więc w istocie dotyczyła niewykonania tego orzeczenia przez organ. Ta sama podstawa wskazana została w skardze R. i B.J. z dnia 30.11.2009 r., zaś treść tego środka zaskarżenia wskazywała bez wątpienia, iż dotyczy on niewykonania przez Prezydenta wyroku z dnia 29.07.2003 r., sygn. akt II SA/Kr 2239/02.
Zasadnie więc Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż zachodzi tożsamość podmiotowa i przedmiotowa w tych sprawach, a prawomocne orzeczenie zapadłe w sprawie II SA/Kr 22/05 wyklucza możliwość wydania merytorycznego orzeczenia w sprawie niniejszej.
Nie można zgodzić się też z zarzutem naruszenia art. 54 § 2 i art. 133 P.p.s.a., bowiem w niniejszej sprawie Sąd – dokonując formalnej oceny dopuszczalności skargi – orzekł w oparciu o akta i dokumenty znajdujące się w jego posiadaniu, złożone do sprawy II SA/Kr 22/05 i nie można zarzucić mu, iż wydał rozstrzygnięcie nie dysponując całością akt administracyjnych, stąd w istocie w/w przepisy nie znajdowały zastosowania w sprawie.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.