Uzasadnienie
Wyrokiem z 10 stycznia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu po rozpoznaniu sprawy ze skargi Stowarzyszenia A. w N. (dalej jako "Stowarzyszenie") uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z [...] maja 2016 r. w przedmiocie nakazania usunięcia odpadów.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że przedmiotem skargi była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z [...] maja 2016 r., uchylająca w całości decyzję Burmistrza Nysy z [...] lutego 2016 r. i orzekająca o nakazaniu Stowarzyszeniu usunięcie odpadów z budowy, remontów i demontażu obiektów budowlanych oraz infrastruktury drogowej, w tym odpady asfaltów, smół i obiektów smołowych (kod odpadu 17 03 02) z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania i magazynowania, tj. z działki nr 627/9 obręb ewidencyjny [...] w terminie do 31 sierpnia 2016 r. Jednocześnie organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji wskazał, że odpady należy usunąć przez ich załadunek i wywóz do odpowiedniego miejsca składowania, odzysku lub unieszkodliwiania odpadów przez przedsiębiorcę posiadającego stosowne zezwolenie.
Skargę na powyższą decyzję wniosło Stowarzyszenie.
Uwzględniając skargę Sąd I instancji wskazał, że wstępna analiza decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z [...] maja 2016 r., pozwala na stwierdzenie, że jest ona dotknięta "oczywistą wadliwością" polegającą na rozbieżności między zawartym w niej rozstrzygnięciem (w sentencji decyzji a uzasadnieniem). W rozstrzygnięciu organ nakazuje bowiem Stowarzyszeniu usunięcie odpadów z działki nr 627/9 zamiast z działki nr 672/9. W ocenie Sądu I instancji, tego typu wadliwość decyzji administracyjnej nie może być usuwana postanowieniem organu w trybie sprostowania oczywistej omyłki.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu.
Organ zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 113 § 1 k.p.a. polegającą na przyjęciu, że w tej sprawie organ nie mógł sprostować z urzędu numeru działki. W ocenie organu, zestawienie treści rozstrzygnięcia z uzasadnieniem decyzji niepozostawia wątpliwości, że skarżący zobligowany jest usunąć odpady z działki nr 672/9, a nie z działki nr 627/9.
Ponadto organ zarzucił naruszenie przepisów postępowania.
Po pierwsze, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 133 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 - dalej jako "p.p.s.a."), polegające na pominięciu przy wydawaniu wyroku włączonego do akt sprawy postanowienia z 3 sierpnia 2016 r. prostującego oczywistą omyłkę w decyzji z 24 maja 2016 r., co skutkowało rozpatrywaniem skargi na decyzję z błędnie oznaczonym numerem działki (627/9), zamiast prawidłowym numerem działki (672/9) oraz na błędnym przyjęciu, że sprawa nie dotyczyła działki nr 672/9.
Po drugie, art. 134 § 1 w związku z art. 135 p.p.s.a., polegające na braku uchylenia niezgodnego z prawem - zdaniem Sądu I instancji - postanowienia z 3 sierpnia 2016 r.
Organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Opolu do ponownego rozpoznania, a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.
Zgodnie z art. 113 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. W ocenie Sądu I instancji, zmiana numeru działki, z której mają zostać usunięte odpady, nie może nastąpić w trybie art. 113 § 1 k.p.a., ponieważ prowadzi to do merytorycznej zmiany treści zaskarżonej decyzji. W tej sprawie stanowisko to nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd I instancji przedstawił w obszernym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku poglądy doktryny i orzecznictwa dotyczące możliwości zastosowania instytucji sprostowania w postępowaniu administracyjnym. Naczelny Sąd Administracyjny poglądy te podziela, ale nie znajdują one zastosowania w tej sprawie. Przede wszystkim Sąd I instancji już na początku rozważań prawnych stwierdza, że zaskarżona decyzja jest dotknięta "oczywistą wadliwością" polegająca na rozbieżności między numerem działki wskazanym w osnowie decyzji, a numerem wskazanym w uzasadnieniu decyzji.
Wadliwość ta polega na przestawieniu dwóch cyfr w oznaczeniu numeru działki – nr 627/9 zamiast prawidłowego nr 672/9. Jednocześnie z akt sprawy, w tym protokołów kontroli z 12 czerwca 2015 r. i z 17 listopada 2015 r., z osnowy i uzasadnienia decyzji organu I instancji oraz protokołu posiedzenia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z 24 maja 2015 r. podczas którego wydana została zaskarżona decyzja, a także z uzasadnienia tej decyzji, jednoznacznie i w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że sprawa, w tym nakaz nałożony na Stowarzyszenie dotyczy działki nr 672/9.
W okolicznościach tej sprawy wadliwość decyzji ma więc charakter oczywisty, a tego rodzaju omyłki mogą i powinny podlegać sprostowaniu w trybie art. 113 § 1 k.p.a. Tego rodzaju rozstrzygnięcie organ odwoławczy wydał, ponieważ postanowieniem z 3 sierpnia 2016 r. sprostował oczywistą omyłkę w decyzji z 24 maja 2016 r. wskazując prawidłowo numer działki, której dotyczy nakaz. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie pozwala na stwierdzenie, czy Sąd I instancji w ogóle dostrzegł wydanie przez organ tego rodzaju rozstrzygnięcia. Sąd I instancji obszernie odniósł się do warunków zastosowania trybu z art. 113 § 1 k.p.a. stwierdzając, że w tej sprawie nie było to dopuszczalne, ale jednocześnie w żadnej mierze nie odniósł się do postanowienia z 3 sierpnia 2016 r., a z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika nawet, że postanowienie takie w ogóle zostało wydane.
W konsekwencji, Sąd I instancji ograniczył się do uchylenia zaskarżonej decyzji pozostawiając w obrocie prawnym postanowienie o sprostowaniu, pomimo możliwości rozstrzygnięcia sprawy również w tym zakresie, zgodnie z dyspozycją art. 135 p.p.s.a.
Z tych względów zarzuty skargi kasacyjnej zasługiwały na uwzględnienie. Sąd I instancji w okolicznościach tej sprawy dokonał błędnej wykładni art. 113 § 1 k.p.a., stwierdzając, że omyłka w osnowie zaskarżonej decyzji nie mogła podlegać sprostowaniu na podstawie tego przepisu. Z tych przyczyn, na tym etapie postępowania brak było podstaw do zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. i uchylenia zaskarżonej decyzji. Jednocześnie organ trafnie zarzucił naruszenie zarówno art. 133, jak i art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika jednoznacznie, czy postanowienie o sprostowaniu zaskarżonej decyzji z 3 sierpnia 2016 r. podlegało kontroli Sądu I instancji, pomimo, że niewątpliwie zostało wydane w granicach tej sprawy i pozostaje w obrocie prawnym. Nie pozwala to również na stwierdzenie, czy Sąd I instancji orzekał na podstawie prawidłowej analizy akt sprawy.
Z tych względów i na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku. O odstąpieniu od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a. uznając, że w tej sprawie wystąpił szczególnie uzasadniony przypadek, o którym stanowi ten przepis.