Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 7 października 2011 r., sygn. akt II SA/Łd 765/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi po rozpoznaniu sprawy ze skargi T. K. na decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia [...] maja 2011 roku Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie dotyczącej legalności wykonania robót budowlanych uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Radomsku z dnia [...] lutego 2011 roku.
Jak wynika z uzasadnienia wyroku Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi, decyzją z dnia 9 maja 2011r., utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Radomsku z dnia [...] lutego 2011 r. Decyzją tą organ pierwszej instancji na podstawie art. 104 i art. 105 § 1 k.p.a., umorzył postępowanie administracyjne w sprawie dotyczącej legalności wykonania robót budowlanych na działce zlokalizowanej w R. przy ul. [...], oznaczonej numerem ewidencyjnym [...], w obrębie [...].
Od powyższej decyzji odwołanie złożyła T. K. Organ odwoławczy w uzasadnieniu wskazanej na wstępie decyzji z dnia [...] maja 2011 r. wyjaśnił, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Radomsku wszczął postępowanie w sprawie legalności wykonania robót budowlanych polegających na "budowie drogi" na wniosek T. K. z 14 września 2010r. Roboty budowlane prowadzone były na podstawie zgłoszenia dokonanego przez Andrzeja Kotlarka o zamiarze wykonania robót budowlanych polegających na utwardzeniu kostką betonową podsypce cementowo - piaskowej części działki nr [...], w obrębie [...], o powierzchni 480 m2.
Organ odwoławczy ustalił, że Starosta Radomszczański decyzją z dnia 25 listopada 2009 r. wniósł sprzeciw od zgłoszenia i nałożył obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę w sprawie robót objętych zgłoszeniem inwestora. Rozstrzygnięcie to zostało wyeliminowane z obrotu prawnego decyzją Wojewody Łódzkiego nr [...] z dnia [...] stycznia 2010r. Wojewoda orzekł o braku podstaw do wniesienia sprzeciwu i w uzasadnieniu swojej decyzji wskazał, iż roboty budowlane polegające na utwardzeniu terenu nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę, a tylko zgłoszenia właściwemu organowi, w związku z czym organ pierwszej instancji bezpodstawnie wniósł sprzeciw.
Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego ustalił, że na działce [...] usunięto warstwy ziemi na głębokość ok. 20 - 30 cm, szerokości 3,35 - 3,70 m przez całą długość tejże działki, po jej północno - wschodniej stronie w odległości 50 -100 cm od granicy z działką nr [...]. Podstawą tych ustaleń stanowił protokół oględzin przeprowadzonych w dniu 10 marca 2010r. W dniu 19 listopada 2010r. T. K. złożyła opinię techniczną, dotyczącą wykonania drogi dojazdowej do budowanej przez A. K. stacji obsługi pojazdów w sąsiedztwie przedmiotowej działki, zgodnie z którą "wykonana budowla jest drogą wewnętrzną na której wykonanie niezbędne jest uzyskanie pozwolenia na budowę oraz decyzji administracyjnej zarządcy drogi publicznej".
Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi w dalszej części uzasadnienia wyjaśnił, że przedmiotowe roboty budowlane polegające na utwardzeniu nawierzchni zostały wykonane na podstawie zgłoszenia. Tym samym nie stanowiły samowoli budowlanej. W ocenie organu odwoławczego organ nadzoru budowlanego, w świetle decyzji Wojewody Łódzkiego z dnia [...] stycznia 2010r., uchylającej decyzję Starosty Radomszczańskiego, zawierającą sprzeciw i nakładającą obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę, nie miał podstaw do stwierdzenia nielegalności robót budowlanych prowadzonych przy utwardzeniu terenu na ww. nieruchomości.
Ponadto Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił, iż zgodnie z decyzją Starosty Radomszczańskiego z dnia [...] października 2008r., zatwierdzony został projekt budowlany i udzielono Andrzejowi Kotlarkowi pozwolenia na budowę wjazdu publicznego na działkę z drogi powiatowej nr. [...] - ulicy [...] w R. działka o numerze geodezyjnym nr [...] obręb [...], kategoria obiektu VIII w granicach objętych projektem zagospodarowania terenu - działki. Nadto organ odwoławczy zauważył, iż lokalizacja powyższego utwardzenia powierzchni gruntu wynika z § 10 aktu notarialnego z dnia [...] marca 2008r. Rep. A Nr [...], którym W. Ł. ustanowił nieodpłatnie na rzecz każdoczesnego właściciela działki nr [...] służebność drogową polegającą na prawie przejazdu i przechodu przez działkę nr [...] do działki nr [...] na pasie szerokości siedmiu metrów wzdłuż granicy z działką nr [...]. Do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych, załączone zostało załączone oświadczenie właściciela działki nr [...], w którym wyraził zgodę na utwardzenie działki w pasie szerokości 4,0 m wzdłuż granicy z działką nr [...].
W opinii organu nadzoru budowlanego do utwardzenia części gruntu na działce stanowiącej własność osoby prywatnej nie ma zastosowania ustawa z dnia z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, póz. 115), gdyż art. 1 tej ustawy wskazuje, że drogą publiczną jest droga zaliczona na podstawie niniejszej ustawy do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie. Natomiast z utwardzenia części gruntu na działce oznaczonej nr [...], korzystać będą tylko osoby mające na celu korzystanie z działki oznaczonej nr [...].
Ponadto organ odwoławczy wyjaśnił, że art. 4 pkt 2 ustawy o drogach publicznych stanowi, że droga to budowla wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami, stanowiącą całość techniczno - użytkową, przeznaczoną do prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowaną w pasie drogowym. W przedmiotowym stanie faktycznym, nie można mówić o drodze, skoro brak jest drogowych obiektów inżynierskich, urządzeń oraz instalacji, a tym bardziej, gdy nie ma wyznaczonego pasa drogowego. Jeżeli dany grunt stanowi pas drogowy zabudowany drogą w ujęciu ustawy o drogach publicznych (...), to powinien być sklasyfikowany w stosownej ewidencji jako droga (dr). Dotyczy to także dróg wewnętrznych.
W ocenie organu utwardzona powierzchnia gruntu nie jest sklasyfikowana w ewidencji gruntów jako droga, a także nie stanowi odrębnej, wytyczonej geodezyjnie, nieruchomości. W świetle. takich ustaleń, nie ma podstaw do zaliczenia przedmiotowego utwardzenia powierzchni gruntu do dróg wewnętrznych, o których mowa w art. 8 ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Przedstawiona przez odwołującą się opinia techniczna dotycząca wykonania drogi dojazdowej do budowanej stacji obsługi pojazdów w sąsiedztwie działki zleceniodawcy zlokalizowanej w R. przy ul. [...], stanowiąca zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a. dowód w sprawie, oraz podlegająca rozpatrzeniu zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a., posiada braki w ustaleniu stanu faktycznego. W przedstawionej opinii technicznej brak jest odniesienia do istniejących na terenie urządzeń infrastruktury technicznej.
Natomiast zawarte w opinii technicznej stwierdzenie, iż "w drodze usytuowana jest studzienka kanalizacyjna, co wskazuje, że pod drogą przebiega sieć kanalizacyjna" jest zbyt pobieżne, gdyż w świetle ustaleń organu pierwszej instancji powołana w opinii technicznej studzienka kanalizacyjna to studnia wodomierzowa w linii wykonanego przyłącza wodociągowego do działki oznaczonej nr [...].
Natomiast zarzut odwołującej się, iż organ stopnia podstawowego dokonał błędnej wykładni pojęcia utwardzenia terenu, jest nietrafiony, gdyż utwardzenie powierzchni gruntu, nie posiada definicji ustawowej, a więc należy przyjąć, iż utwardzeniem powierzchni gruntu są roboty budowlane, których wykonanie powoduje zmniejszenie przepuszczalności gruntu. Zdaniem organu odwoławczego utwardzeniem powierzchni gruntu będzie np.: wyłożenie powierzchni gruntu płytami ażurowymi, ułożenie kostki brukowej, czy też wykonanie płyty betonowej na gruncie. Prawo budowlane nie reguluje natomiast, w jakim celu wykonane utwardzenie powierzchni gruntu ma być wykorzystywane.
Na powyższą decyzję T. K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, żądając jej uchylenia. Skarżąca w uzasadnieniu skargi podtrzymała zarzuty podnoszone w trakcie postępowania, dodając iż w aktach sprawy znajduje się opinia rzeczoznawcy, z której wynika, że wykonana przez Andrzeja Kotlarka inwestycja jest w rozumieniu prawa drogą i wymagała wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.
W odpowiedzi na skargę Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w treści zaskarżonej decyzji.
Wskazanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Radomsku z dnia [...] lutego 2011 roku
W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, że organy administracji nie dążyły do należytego wyjaśnienia wszystkich okoliczności i ustalenia stanu faktycznego zgodnego z rzeczywistością, naruszając tym samym powołane przepisy art. 7, 77 § 1, 80 i 136 k.p.a., co w ocenie Sądu mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Należy bowiem podkreślić, że prawidłowe ustalenie stanu faktycznego jest warunkiem niezbędnym prawidłowego zastosowania norm prawa materialnego.
Istota sporu sprowadza się do oceny, czy roboty budowlane, wykonane na działce nr [...], zlokalizowanej w Radomsku przy ul. Prymasa Wyszyńskiego są jedynie utwardzeniem terenu, czy też, jak zarzuca skarżąca, stanowią drogę w rozumieniu prawa budowlanego.
W niniejszej sprawie organy nadzoru budowlanego wyraziły pogląd, że przedmiotowe roboty budowlane, polegające na utwardzeniu części powierzchni działki oznaczonej nr 118/1, zostały wykonane na podstawie prawidłowego zgłoszenia przez inwestora zamiaru wykonania robót budowlanych, dokonanego w dniu 23 listopada 2009r. Tym samym prowadzone roboty nie stanowiły samowoli budowlanej.
Sąd pierwszej instancji wskazał, iż z uwagi na podnoszone w toku postępowania zarzuty skarżącej, że w istocie nie tyle wykonano utwardzenie części działki, a wybudowano drogę z pominięciem decyzji o pozwoleniu na budowę, obowiązkiem organów było wnikliwe ustalenie faktycznego zakresu inwestycji. Podobne wątpliwości, co do rzeczywistego charakteru robót zgłaszał Starosta Radomszczański wnosząc sprzeciw od zgłoszenia. Wątpliwości tych nie niweczy decyzja Wojewody Łódzkiego z dnia 8 stycznia 2010r., którą organ odwoławczy uchylił w całości wskazaną decyzję Starosty Radomszczańskiego i orzekł o braku podstaw do wniesienia sprzeciwu. Wojewoda Łódzki nie oceniał bowiem zrealizowanej inwestycji, a jedynie zamierzenie inwestycyjne. W dacie uchylania sprzeciwu nie mógł mieć wiedzy o faktycznie wykonanych robotach budowlanych. Stąd uchylenie sprzeciwu nie ma przesądzającego znaczenia w niniejszej sprawie.
Szczególnie, iż z wniosków zawartych w opinii technicznej z dnia 17 listopada 2010r., wynika, że sporne utwardzenie terenu jest w istocie drogą wewnętrzną, stanowiącą dojazd do stacji obsługi pojazdów należącej do Andrzeja Kotlarka, czyli inwestora spornego utwardzenia terenu. Skarżąca również wskazywała, że właśnie takie jest przeznaczenie wykonanych robót. Ponadto również powoływana przez ŁWINB umowa notarialna, mocą której ustanowiono na rzecz A.K. służebność przejazdu i przechodu przez działkę nr [...] potwierdza wnioski, iż wykonane utwardzenie w istocie jest drogą.
Powyższe okoliczności winny skutkować precyzyjnym ustaleniem faktycznego zakresu wykonanych na podstawie zgłoszenia robót budowlanych, czego organy w niniejszej sprawie nie uczyniły. Organ nie tylko nie wyjaśnił wnikliwie zarzutu skarżącej, ale też nie poddał analizie przedstawionych przez nią dowodów, w tym cytowanej wyżej opinii technicznej.
Podkreślić należy, że w świetle przepisu art. 3 pkt 1 i 3 Prawa budowlanego drogi zaliczone zostały do budowli, stanowiących obiekty budowlane, poddane przepisom ustawy. W wyroku z dnia 15 kwietnia 2005r. w sprawie o sygn. akt OSK 1400/04, Lex nr 169364 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyjaśnił, że przez wymienione w art. 3 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane pojęcie drogi należy rozumieć nie tylko drogi publiczne, ale wszystkie inne, stanowiące wytyczoną trasę wyposażoną w urządzenia techniczne, dostosowaną do ruchu środków transportu, ewentualnie poruszania się ludzi i zwierząt. W szczególności za drogę zaliczaną do obiektów budowlanych, uznał Naczelny Sąd Administracyjny wytyczoną na działce trasę, wysypaną żużlem i gruzem, posiadającą przepusty i odwodnienia, dostosowaną do ruchu samochodowego.
W tej sytuacji wyjaśnienia wymagało przede wszystkim, czy roboty budowlane wykonane na podstawie zgłoszenia z dnia [...] listopada 2009r. stanowią drogę w rozumieniu wyżej podanym. Przy tym nawet fakt, iż sposób wykonania robót – drogi – nie uwzględnia wszystkich parametrów dla dróg przewidzianych, nie stanowi do wystarczającej podstawy do wniosku że nie wybudowano drogi. Należy rozważyć, czy niezachowanie niektórych parametrów, przy jednoczesnym oczywistym wykorzystywaniu wykonanych robót jako drogi w rozumieniu prawa budowlanego (ciągu komunikacyjnego) nie służy obejściu prawa, w tym przypadku rygorów związanych z uzyskaniem pozwolenia na budowę.
Okoliczności tych organ nie wyjaśnił w sposób należyty. Brak wyczerpujących ustaleń nie pozwala na dokonanie oceny stanowiska organów co do bezprzedmiotowości postępowania w sprawie niniejszej. Uznanie, że postępowanie stało się bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. nastąpić może dopiero po prawidłowym ustaleniu stanu faktycznego. Dopiero wówczas możliwa jest bowiem ocena, czy istnieją podstawy do ingerencji organów nadzoru budowlanego.
W utrwalonym orzecznictwie przyjęty jest pogląd, zgodnie z którym jeżeli zgłoszenie dotyczy inwestycji wymagającej pozwolenia na budowę, wbrew intencjom zgłaszającego, nie jest zgłoszeniem w rozumieniu przepisu art. 30 ust. 1 ustawy Prawo budowlane i nie wywołuje skutków przewidzianych w przepisach Prawa budowlanego dla tej instytucji. Dokonanie zgłoszenia przez inwestora i brak reakcji organu w terminie 30 dni od tej daty (choć w rozpoznawanej sprawie Starosta Radomszczański zgłosił sprzeciw) nie może stanowić usprawiedliwienia i legalizacji każdej inwestycji. Zwłaszcza, gdy owo zgłoszenie stanowi próbę pominięcia procedur związanych z uzyskaniem pozwolenia na budowę.
Innymi słowy, aby można było mówić o skuteczności zgłoszenia, musi ono dotyczyć inwestycji, której budowa wymaga tylko zgłoszenia a nie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W przeciwnym razie takie zgłoszenie jest próbą obejścia prawa.
W rozpoznawanej sprawie z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia. Bezspornie utwardzenie powierzchni gruntu na działkach budowlanych nie wymaga pozwolenia na budowę, objęte jest natomiast obowiązkiem zgłoszenia. (art. 29 ust. 2 pkt 5 i art. 30 ust.1 pkt 1 Prawa budowlanego). Jednakże w świetle materiału dowodowego, zgromadzonego w rozpoznawanej sprawie teza organów, zawarta w uzasadnieniach decyzji, iż doszło do takiego właśnie utwardzenia, a nie – jak twierdzi skarżąca budowy drogi - budzi poważne wątpliwości.
Rozpoznając sprawę ponownie organy administracji powinny dążyć do wyjaśnienia wszystkich wskazanych wyżej okoliczności sprawy, zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 7 k.p.a i przeprowadzić postępowanie dowodowe w sposób określony w przepisach art. 75 i nast. k.p.a., organy administracji wyjaśnią wszystkie wskazane wyżej wątpliwości. Właściwe określenie charakteru wykonanych robót jest w niniejszej sprawie kluczowe, bowiem od tego zależeć będzie dalszy tok postępowania w sprawie.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi zaskarżając tenże wyrok w całości i zarzucił:
- 1. naruszenie przepisów postępowania tj. art. 145 § 1 pkt 1lit. c p.p.s.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, w konsekwencji błędne przyjęcie, iż roboty budowlane polegające na utwardzeniu gruntu mogły stanowić budowę drogi, w rozumieniu przepisów art. 4 pkt 2 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz.U. 2007.19.115 ze zm.)
- 2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy tj. art. 7 i art. 75 § 1 k.p.a. poprzez przyjęcie, że organy nie przeprowadziły wyczerpującego postępowania dowodowego,
- 3. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy tj. 105 § 1 k.p.a. poprzez przyjęcie, że w sprawie nie zachodzą przesłanki bezprzedmiotowości postępowania
- 4. naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 30 ust 2 w zw. z art. 29 ust 2 pkt 5 ustawy z dnia 07.07.1994 r. Prawo budowlane, poprzez przyjęcie, że zakres robót budowlanych wykonanych na działce 118/1 obręb 21 w Radomsku przy ul. Prymasa Wyszyńskiego, mógł uzasadniać uzyskanie przez inwestora decyzji o pozwoleniu na budowę, podczas gdy, zakres prac budowlanych obejmował jedynie utwardzenie gruntu wymagające zgłoszenia.
Wskazując na powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył,co następuje:
Tak skonstruowana skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.
Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.
Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut naruszenia przepisów postępowania tj. art. 145 § 1 pkt 1lit. c p.p.s.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. Wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie, Sąd pierwszej instancji rozpoznając niniejszą sprawę nie wyraził stanowiska, iż roboty budowlane polegające na utwardzeniu gruntu mogły stanowić budowę drogi, w rozumieniu przepisów art. 4 pkt 2 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych, a jedynie wskazał na konieczność ustalenia i właściwego określenia charakteru wykonanych robót. W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji podniósł wręcz, że bezspornym jest, iż samo utwardzenie powierzchni gruntu na działkach budowlanych nie wymaga pozwolenia na budowę, a wystarczającą formą ich zainicjowania jest zgłoszenie zamiaru wykonania tego rodzaju prac budowlanych.
Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi uchylający decyzje organów administracji publicznej obu instancji podyktowany był w głównej mierze tym, że organy te nie dokonały precyzyjnego ustalenia faktycznego zakresu wykonanych na podstawie zgłoszenia robót budowlanych oraz nie poddały analizie przedstawionych przez skarżącą dowodów w tym złożonej do akt postępowania analizy technicznej. Bez takich ustaleń wadliwym było orzekanie, co do tego, czy wykonane prace wymagały uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę.
Z tych samych względów niezasadny jest zarzut skargi kasacyjnej naruszenia przepisów prawa materialnego. Sąd pierwszej instancji nie naruszył wskazanych przepisów ustawy Prawo budowlane, gdyż jak wskazano powyżej nie rozstrzygał o tym czy wykonane prace budowlane wymagały pozwolenia na budowę z uwagi na nieprawidłowości w postępowaniu dowodowym które spowodowały braki nie pozwalające na prawidłowe rozpoznanie sprawy..
Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela pogląd Sądu Administracyjnego pierwszej instancji, co do braków postępowania dowodowego prowadzonego przez organy administracji publicznej w niniejszej sprawie, a które wskazano powyżej, co sprawia, że również zarzut naruszenia art. 7 oraz 75 § 1 k.p.a. nie zasługiwał na uwzględnienie.
Nie sposób natomiast odnieść się do zarzutu skargi kasacyjnej naruszenia art. 105 § 1 k.p.a. albowiem skarżący kasacyjnie w żaden sposób zarzutu tego nie uzasadnił. Nie wskazał na czym jego zdaniem miałaby polegać bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego w tej sprawie.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę kasacyjną oddalił.