Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku postanowieniem z dnia 10 stycznia 2008 r., sygn. akt II SAB/Bk 45/07, odrzucił skargę J. B. o wznowienie postępowania w sprawie SAB/BK 40/02, zakończonej prawomocnym postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy w Białymstoku z dnia 26 czerwca 2003 r., umarzającym postępowanie sądowe w sprawie ze skargi J. B. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy S. w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie o warunki zabudowy i zagospodarowania terenu.
Postanowienie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Białymstoku postanowieniem z dnia 26 czerwca 2003r., sygn. akt SAB/Bk 40/02, umorzył postępowanie sądowe w sprawie ze skargi J. B. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy S. w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie o warunki zabudowy i zagospodarowania terenu.
W dniu 9 października 2007r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wpłynęła skarga J. B. o wznowienie postępowania w powyższej sprawie. Jako podstawę wznowienia skarżący wskazał przepis art. 270 i 273 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uzasadniając, iż w dniu 12 lipca 2007r. zostało wydane prawomocne orzeczenie w sprawie o sygn. akt II SAB/Bk 13/07, które dotyczyło tego samego stosunku prawnego.
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skarga J. B. nie zawiera ustawowej podstawy wznowienia postępowania.
Sąd I instancji wskazał, że postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Białymstoku, co do którego strona wnosi skargę o wznowienie postępowania, uprawomocniło się z dniem 26 czerwca 2003r. Natomiast postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 12 lipca 2007r., sygn. akt II SAB/Bk 13/07, stanowiące w opinii skarżącego podstawę wznowienia, uprawomocniło się z dniem 20 sierpnia 2007r., a więc po terminie uprawomocnienia się orzeczenia, którego dotyczy skarga o wznowienie postępowania i nie może tym samym stanowić podstawy do wznowienia postępowania.
Ponadto, Sąd stwierdził, że powoływane przez skarżącego orzeczenia nie zapadły, w tej samej sprawie, ponieważ o ile postanowienia te zostały wydane w stosunku do tej samej strony skarżącej, to ani druga strona postępowania (organ), ani przedmiot zaskarżenia nie był tożsamy.
Postanowienie z dnia 12 lipca 2007r., sygn. akt II SAB/Bk 13/07 zostało wydane w sprawie ze skargi J. B. na bezczynność Marszałka Województwa P. w przedmiocie niewydania zaświadczenia o stanie zdrowia. Tymczasem przedmiotem rozpoznania w sprawie o sygn. akt SAB/Bk 40/02 była skarga J. B. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy S. w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie o warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Nie można zatem uznać, że wskazane we wniosku o wznowienie postępowania orzeczenie zapadło w tej samej sprawie, co postanowienie z dnia 12 lipca 2007r., sygn. akt II SAB/Bk 13/07.
W związku z powyższym Wojewódzki Sad Administracyjny w Białymstoku, na podstawie art. 280 § 1 w zw. z art. 273 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę o wznowienie postępowania sądowego odrzucił.
J. B. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną na powyższe postanowienie i zaskarżając je w całości podniósł zarzut naruszenia art. 281 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi "w następstwie tego, że Sąd badając dopuszczalność wznowienia swoją kontrolę ograniczył tylko do ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a nie uwzględnił tego, że zaistniały w sprawie stan faktyczny może wskazywać na niekonstytucyjność przywołanych w treści postanowienia przepisów ustawy, a tym samym pozbawił lub co najmniej ograniczył skarżącemu możliwość obrony swych praw, w sposób mogący świadczyć o nieważności postępowania o jakiej mowa w art. 183 § 2 pkt 5 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi".
Wskazując na powyższą podstawę skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego.
W motywach skargi kasacyjnej skarżący wskazał, że w jego ocenie art. 273 § 3 zdanie drugie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zakresie w jakim ogranicza możliwość skutecznego wniesienia skargi o wznowienie tylko do kontroli orzeczeń sądowych skierowanych do strony skarżącej w obrębie tej samej sprawy, a pomija inne orzeczenia dotyczące tego samego stosunku prawnego, ale wydane w sprawach pomiędzy stroną, a innym organem i w innej sprawie, gdzie sąd administracyjny wskazał stronom sposób realizacji jej praw i wolności lub obciążenia obowiązkami i sposób ten był sprzeczny z treścią później wykrytego lub zaistniałego orzeczenia jest niezgodny z art. 2, art. 32 ust. 1 oraz art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 1 Konstytucji RP oraz sprzeczny z art. 417 § 2 Kodeksu cywilnego. Dlatego też skarżący wniósł także o skierowanie do Trybunału Konstytucyjnego pytania prawnego w tej sprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 P.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jedynie pod rozwagę z urzędu nieważność postępowania.
Wobec niestwierdzenia nieważności postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany był ograniczyć swoje rozważania wyłącznie do oceny zgłoszonych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa.
W niniejszej sprawie podstawę prawną odrzucenia skargi J. B. o wznowienie postępowania stanowił art. 280 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) W myśl powołanego przepisu, w przypadku wniesienia skargi o wznowienie postępowania, sąd w pierwszej kolejności bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku tych wymagań sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Stosownie zaś do art. 281 cyt. ustawy, na rozprawie sąd rozstrzyga przede wszystkim o dopuszczalności wznowienia i odrzuca wniosek, jeżeli brak ustawowej podstawy wznowienia albo termin do wniesienia skargi nie został zachowany. Sąd może jednak po rozważeniu stanu sprawy połączyć badanie dopuszczalności wznowienia z rozpoznaniem sprawy.
Skarżący jako przesłankę wznowienia postępowania wskazał art. 273 § 3 powołanej ustawy, zgodnie z którym można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy. W tym przypadku przedmiotem rozpoznania przez sąd jest nie tylko zaskarżone orzeczenie, lecz są również z urzędu inne prawomocne orzeczenia dotyczące tej samej sprawy.
Podkreślenia jednak wymaga, iż orzeczenie, o którym mowa w tym przepisie musi być prawomocne zanim zapadło orzeczenie w postępowaniu, którego wznowienia żąda strona. Ponadto, orzeczenie to musi dotyczyć tej samej sprawy. Warunek ten będzie spełniony w przypadku tożsamości przedmiotu postępowania i stron tego postępowania.
Mając powyższe na względzie za trafne należy uznać stanowisko Sądu I instancji, że w przedmiotowej sprawie przesłanki wznowienia postępowania określone w art. 273 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zachodzą.
Postanowienie, które skarżący wskazuje jako podstawę wznowienia uprawomocniło się bowiem w dniu 20 sierpnia 2007 r., tymczasem postanowienie, co do którego skarżący żąda wznowienia postępowania zostało wydane w dniu 26 czerwca 2003 r., a więc znacznie wcześniej.
Nie można również mówić w niniejszej sprawie o tożsamości stron, jak i przedmiotu postępowania. Z analizy akt sprawy jednoznacznie wynika, iż postanowienie z dnia z dnia 12 lipca 2007r., sygn. akt II SAB/Bk 13/07 dotyczyło bezczynności Marszałka Województwa P. w przedmiocie niewydania zaświadczenia o stanie zdrowia, podczas gdy przedmiotem rozpoznania w sprawie o sygn. akt SAB/Bk 40/02 była skarga na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy S. w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie o warunki zabudowy i zagospodarowania terenu.
Skoro zatem w przedmiotowej sprawie brak jest ustawowej podstawy wznowienia postępowania, zasadnie, stosownie do art. 280 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd I instancji skargę odrzucił.
Tym samym zbędne było kierowanie w/w skargi na rozprawę w celu merytorycznego zbadania podstaw wznowienia postępowania. Jak bowiem wynika z utrwalonych poglądów w judykaturze, samo sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający przepisom ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie oznacza, że skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z samego uzasadnienia skargi wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi. Taka skarga nieoparta na ustawowej podstawie wznowienia podlega odrzuceniu (porównaj postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 1999 r., sygn. akt II UKN 417/98 - OSNAPiUS 2000/6/254, uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 21 lutego 1969 r., sygn. akt III PZP 63/68 - OSNC 1969/12/208). W tych okolicznościach zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 281 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należy uznać za chybiony.
Odnosząc się natomiast do wniosku o wystąpienie do Trybunału Konstytucyjnego celem zbadania zgodności z Konstytucją RP przepisu art. 273 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podnieść należy, że w myśl art. 193 Konstytucji RP sądowi administracyjnemu przysługuje uprawnienie do przedstawienia Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego, co do zgodności aktu normatywnego z Konstytucją, jeżeli od odpowiedzi na pytanie prawne zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem. Warunkiem wystąpienia z pytaniem prawnym jest wątpliwość powstała u składu orzekającego, co do zgodności przepisu prawa z Ustawą Zasadniczą. Z całą pewnością dla wystąpienia z pytaniem prawnym nie wystarczy samo zgłoszenie wniosku w tym przedmiocie przez stronę postępowania. W niniejszej sprawie zaś, w ocenie Sądu, wątpliwość co do konstytucyjności wskazanych przez stronę przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie zachodzi.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) postanowił jak w sentencji.