Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 28 grudnia 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 1398/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę B. B. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji.
Jak wynika z akt sprawy, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. decyzją z dnia [...] r., Nr [...] na podstawie art. art. 81 ust. 1 pkt 2 w zw. Z art. 83 ust. 1 oraz art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo Budowlane (Dz.U. z 2003 r. Nr 207, poz. 1071 ze zm.), udzielił I. i K. M. pozwolenia na użytkowanie budynku usługowo-mieszkalnego wraz z przychodnią lekarską w części budynku przy ul. K. [...] w B. Następnie pismem z dnia 17 marca 2010 r. B. B. wystąpiła do Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z wnioskiem o stwierdzenie nieważności ww. decyzji PINB w B. z dnia [...] r.
Kujawsko-Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] r., nr [...] na podstawie art. 157 § 3 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji PINB w B. z dnia [...] r. Decyzja ta, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. została utrzymana w mocy przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] r. nr [...]. W wyniku rozpoznania skargi B. B. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 20 października 2010 r. sygn. akt VIII SA/Wa 1372/10 uchylił zaskarżaną decyzję oraz decyzję Kujawsko-Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] r.
W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Kujawsko-Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Bydgoszczy decyzją znak: [...] z dnia [...] r., na podstawie art. 157 § 1 i art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz z art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 83 ust. 2 Prawa budowlanego odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] r. znak: [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie.
W uzasadnieniu decyzji KPWINB wskazał, że z analizy akt sprawy wynika, że przedmiotowa decyzja z dnia [...] r. zapadła w wyniku legalizacji samowolnej zmiany sposobu użytkowania obiektu. Wynika to z faktu, iż organ nadzoru budowlanego pierwszej instancji postanowieniem z dnia [...] r., znak: [...] wstrzymał użytkowanie lokali w budynku przy ul. K. [...] w B., tj. na parterze przychodni lekarskiej oraz samodzielnego lokalu handlowego (cukierni) i na piętrze – gabinetu lekarskiego. Postanowienie wydane zostało na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 71 ust. 3 ustawy Prawo budowlane. Przy czym art. 71 ust. 3 stanowił, iż w razie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części bez pozwolenia, przepisy art. 50 i art. 51 stosuje się odpowiednio.
Następnie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. wydał decyzję z dnia [...] r. znak: [...], w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 2 i art. 71 ust. 3 Prawa budowlanego, zobowiązując ówczesnego zarządcę budynku, tj. K. K., do wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem, a więc nakazano sporządzić inwentaryzację budynku wraz z potwierdzeniem o przydatności obiektu do użytkowania wykonaną przez osobę upoważnioną do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, oraz nakazano dostarczyć oświadczenia o braku sprzeciwu do użytkowania nw. organów: Inspekcji Sanitarnej, Państwowej Inspekcji Ochrony Środowiska, Państwowej Straży Pożarnej.
Nadto organ pouczył inwestora, że po wykonaniu nakazanych czynności winien on wystąpić do Starosty Brodnickiego o pozwolenie na użytkowanie. Konieczność uzyskania pozwolenia na użytkowanie wynikała z art. 55 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (w jego brzmieniu w 2002 r., tekst jedn. Dz.U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm. z 2000 r. i z 2001 r.). Przy czym postanowienie z dnia [...] r., jak i decyzja z dnia [...] r. znajdują się w obrocie prawnym i są ostateczne. Inwestor wywiązał się z nałożonych na niego obowiązków, zatem Starosta Brodnicki decyzją z dnia [...] r. znak: [...] udzielił K. K. pozwolenia na użytkowanie pomieszczeń handlowo-usługowych znajdujących się na parterze budynku oraz pomieszczeń przychodni lekarskiej na parterze i piętrze w budynku mieszkalno-usługowym, zlokalizowanym na działce nr [...] przy ul. K. [...] w B. W treści decyzji organ potwierdził spełnienie przez inwestora wymagań wynikających z art. 56 i art. 57 Prawa budowlanego, tj. przedłożenie określonych dokumentów i oświadczeń.
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. wydał decyzję z dnia [...] r. znak: [...], którą uchylił ww. decyzję Starosty Brodnickiego z dnia [...] r. znak: [...], na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Od tej decyzji strony w ustawowym terminie nie wniosły odwołania do organu drugiej instancji. Następnie organ pierwszej instancji kolejną decyzją, tj. z dnia [...] r., znak: [...] – udzielił pozwolenia I. i K. M. (nowym właścicielom obiektu) – na użytkowanie przedmiotowego budynku usługowo-mieszkalnego wraz z przychodnią lekarską. Orzeczenie to wydano na podstawie art. 59 ust. 1 obowiązującego wówczas Prawa budowlanego – ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. (Dz.U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016).
Po dokonaniu analizy materiału dowodowego w sprawie organ stwierdził, że w tym przypadku mamy do czynienia z samowolną zmianą sposobu użytkowania, którego legalizacja rozpoczęła się w 2002 r., tj. postanowieniem PINB w B. z dnia [...] r. i decyzją z dnia [...] r. Natomiast decyzja będąca przedmiotem niniejszej analizy z dnia [...] r. znak: [...] zapadła w wyniku zakończenia legalizacji, na co również zwrócił uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z dnia 20 października 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 1372/10. B. B. podnosiła, iż przedmiotowa sprawa powinna zakończyć się decyzją wydaną na podstawie art. 71a w zw. z art. 71 ust. 2 Prawa budowlanego obowiązującego w 2006 r. Powyższe przepisy zostały wprowadzone ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane (Dz.U. z 2004 r. Nr 93, poz. 888). Organ zauważył, że ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. weszła w życie z dniem 1 czerwca 2004 r., ale nie dotyczy ona rozpatrywanej sprawy, co wynika z wyżej cytowanych przepisów prawa.
Postępowanie w sprawie było prowadzone na podstawie art. 50, art. 51 i art. 71 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126) i powinno zostać zakończone pozwoleniem na użytkowanie, co wynika z art. 55 ust. 1 pkt 3. Taka decyzja zapadła pierwotnie w dniu [...] r., a po jej wzruszeniu wydana została decyzja z dnia [...] r., na podstawie art. 59 ust. 1 obowiązującego wówczas Prawa budowlanego – ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. (Dz.U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016). Organ podkreślił, iż ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. nie wyłącza stosowania art. 59 przy sprawach wszczętych, a nie zakończonych przed wejściem w życie ustawy. Ustawa ta, w tym przypadku wyłącza jedynie niektóre przepisy jednoznacznie określone (w art. 2), tj.: przepisy zawarte w art. 71 a, art. 57 ust. 7 i art. 59f Prawa budowlanego.
Kujawsko-Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nie potwierdził naruszenia prawa w rozpatrywanej sprawie, a tym bardziej rażącego naruszenia prawa, art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.
Odwołanie od powyższej decyzji Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. wniosła B. B. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją znak: [...] z dnia [...] r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylił w całości zaskarżoną decyzję z dnia [...] r. i umorzył postępowanie prowadzone przez organ pierwszej instancji w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Brodnicy z [..]. znak: [...]. Organ odwoławczy badając pod względem formalnym odwołanie B. B. uznał, iż nie posiada ona przymiotu strony. W związku z czym brak było podstaw do prowadzenia postępowania nadzwyczajnego z jej wniosku.
Wyrokiem z dnia 7 grudnia 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 1638/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi B. B., uchylił zaskarżoną decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. znak: [...]. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że B. B. jest współwłaścicielką nieruchomości przy ul. K. [...] w B., co wynika że znajdującego się w aktach administracyjnych odpisu KW nr [...] z dnia [...] r., w związku z czym ma przymiot strony w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] r.
W wyniku ponownego rozpatrzenia odwołania B. B. od decyzji z [...] r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją znak: [...] z dnia [...] r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji znak: [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dnia [...] r. o udzieleniu I. i K. M. pozwolenia na użytkowanie budynku usługowo-mieszkalnego wraz z przychodnią lekarską w części budynku przy ul. K. [...] w B. GINB podkreślił, że ww. decyzja z [...] r. została wydana w wyniku postępowania legalizacyjnego w sprawie samowolnej zmiany sposobu użytkowania budynku przy ul. K. [...] w B. Decyzję tę poprzedziło postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z [...] r. wstrzymujące użytkowanie lokali w w/w budynku (wydane w trybie art. 50 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 71 ust. 3 Prawa budowlanego) oraz decyzja organu powiatowego z dnia [...] r. znak: [...] (na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 71 ust. 3 Prawa budowlanego), m.in. nakładająca obowiązek wystąpienia do Starosty Brodnickiego z wnioskiem o wydanie pozwolenia na użytkowanie obiektu).
W wyniku kontroli, związanej z utrzymaniem obiektów budowlanych, (protokół nr [...] z dnia [...] r.) budynku usługowo-mieszkalnego przy ul. K. [...] w B. organ powiatowy ustalił, że przedmiotowy budynek jest użytkowany bez pozwolenia na użytkowanie. W wyniku wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji udzielającej pozwolenia na użytkowanie z dnia [...] r., do ponownego rozpatrzenia organowi powiatowemu pozostał wniosek inwestora (tj. poprzedniego właściciela budynku) o udzielenie pozwolenia na użytkowanie. W związku z powyższym (zgodnie z zalecaniem organu zawartymi w ww. protokole z dnia [...] r.) nowi właściciele I. M. i K. M. (w wyniku nabycia przedmiotowej nieruchomości) pismem z dnia 26 lipca 2006 r. złożyli wniosek o pozwolenie na użytkowanie budynku przy ul. K. [...] w B. załączając inwentaryzację przedmiotowego budynku oraz oświadczenia o braku zgłoszenia sprzeciwu przez właściwe organy.
Organ odwoławczy stwierdził, że wobec faktu przedłożenia przez nowych właścicieli dodatkowych dokumentów (jako uzupełnienie pierwotnego wniosku o pozwolenia na użytkowanie) wydanie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. decyzji o pozwoleniu na użytkowanie nie stanowi rażącego naruszenia prawa. Ponadto biorąc pod uwagę ciągłe użytkowanie przedmiotowego budynku oraz jego przeznaczenie należy uznać, że społeczno-gospodarcze skutki wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji o pozwoleniu na użytkowanie byłoby nie do zaakceptowania w praworządnym państwie
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. złożyła B. B. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 grudnia 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 1398/12, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., oddalił skargę.
W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że trafnie organy wskazały, że przedmiotem postępowania nie jest samowolna zmiana sposobu użytkowania części obiektu budowlanego, a jedynie ocena czy decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] r. znak: [...] o pozwoleniu na użytkowanie budynku usługowo-mieszkalnego z przychodnią lekarską nie posiada wad wymienionych w art. 156 k.p.a. Decyzja kontrolowana została wydana przez właściwy organ, w oparciu o właściwą podstawę prawną, nie dotyczy ona sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, decyzja nie została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie, nie była niewykonalna w dniu jej wydania, a w razie wykonania nie wywołałoby czynu zagrożonego karą, jak również nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa.
Sąd podkreślił, że zarówno organ, jak i sąd w dalszym postępowaniu związane są oceną prawną i wskazaniami zawartymi w orzeczeniu sądu wydanym w sprawie będącej przedmiotem zaskarżenia na mocy art. 153 p.p.s.a. W sprawie VII SA/Wa 1372/10 w uzasadnieniu wyroku, którym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję zaskarżoną, a także decyzję ją poprzedzającą o odmowie wszczęcia postępowania na wniosek B. B. o stwierdzenie nieważności została wyrażona przez Sąd ocena o takim charakterze.
Skarżąca podniosła w skardze brak nałożenia na właścicieli budynku opłaty legalizacyjnej przez organ. Przepis art. 71a, który przewiduje obowiązek ustalenia opłaty legalizacyjnej w drodze postanowienia organu w przypadku stwierdzenia wykonania nałożonych obowiązków został wprowadzony ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane (Dz.U. Nr 93, poz. 888) i znajduje zastosowanie do zmian sposobu użytkowania wprowadzonych bez dokonania wymaganego zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Przepisu art. 79a ustawy (powinno być art. 71a ustawy) nie stosuje się natomiast do zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części bez wymaganego pozwolenia dokonanego przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy – Prawo Budowlane. W takich przypadkach mają zastosowanie przepisy dotychczasowe, a więc nie przewidujące opłat legalizacyjnych w postępowaniu legalizacyjnym.
Z tego też względu organ opłaty tej nie nałożył. Materialnoprawną podstawą wydania decyzji z dnia [...] r., jest przepis art. 59 ust. 1 obowiązującego w tej dacie prawa budowlanego. Przewiduje on wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie po przeprowadzeniu obowiązkowej kontroli. Organ przeprowadził kontrolę [...] r. oraz przed wydaniem decyzji zapoznał się z przedstawioną przez właścicieli aktualną inwentaryzacją budynku wraz z wymaganymi opiniami i uzgodnieniami Państwowej Inspekcji Pracy z dnia [...] r., Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] r., Państwowej Inspekcji Sanitarnej z [...] r., a także Państwowej Inspekcji Ochrony Środowiska.
W tych okolicznościach sprawy wydanie przez organ w dniu [...] r. decyzji o pozwoleniu na użytkowanie nie stanowiło rażącego naruszenia prawa. Organ w uzasadnieniu decyzji w sposób wyczerpujący odniósł się do wszystkich przesłanek stwierdzenia nieważności z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. wskazując również, iż przeciwko stwierdzeniu nieważności przemawiają także społeczno-gospodarcze skutki wyeliminowania z obrotu prawnego kontrolowanej decyzji.
Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Warszawie z dnia 28 grudnia 2012 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła B. B. zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów prawa:
- 1. art. 141 § 4 oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 2 Konstytucji RP poprzez niedopuszczalne zaakceptowanie decyzji, które uznają, iż decyzja o pozwoleniu na użytkowanie wydana została prawidłowo, pomimo ze obowiązujące przepisy w roku 2006 nie przewidują takiej możliwości albowiem organ musi obligatoryjnie sprawdzić oświadczenie kierownika budowy o zgodności inwestycji z projektem budowlanym oraz pozwoleniem na budowę. Odstępstw od tego ustawa nie dopuszcza. Ponadto sąd nie sprawdził, jakie przepisy prawa materialnego winny być zastosowane przy wydawaniu decyzji o pozwoleniu na użytkowanie albowiem dokonał analizy tylko i wyłącznie art. 59 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane;
- 2. art. 57 ust. 1 pkt 1 i 2 lit. a/, b/ ust. 3, 4, 5, 6 i 7 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji w zw. z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. poprzez ich pominięcie w sytuacji, w której to one miały stanowić materialną podstawę wydanej decyzji w trybie zwykłym gdzie ich nie stosowano;
- 3. art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 2 Konstytucji RP w odniesieniu do art. 13 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka poprzez nie odniesienie się do podniesionych zarzutów w skardze dotyczących nielegalnego usytuowania budynku w odniesieniu do podniesionych naruszeń przepisów prawa materialnego;
- 4. § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w związku z art. 174 pkt 1 p.p.s.a poprzez akceptację decyzji o pozwoleniu na użytkowanie wydanej z rażącym naruszeniem w/w przepisów z uwagi na zezwolenie lokalizacji otworów okiennych na ostrej granicy w sytuacji, w której prawo nie dopuszcza takiej sytuacji. Sąd zaniechał dokonania ustaleń w powyższym zakresie;
- 5. art. 64 ust. 3 Konstytucji RP w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego w powiązaniu z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. poprze pominięcie faktu, iż obiekt jako całość techniczno-użytkowa wchodzi na nieruchomość, co do której inwestor nie posiada tytułu prawnego;
- 6. art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 107 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. w powiązaniu z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. poprzez niezbadanie czy decyzje wydane w trybie nadzwyczajnym były kontrolą decyzji wydanej w trybie zwykłym w odniesieniu do konkretnych przepisów prawa materialnego tam zastosowanych i odpowiednio uzasadnionych z uwagi, iż jedyną podstawą materialnoprawną zastosowaną przez PINB w B. był art. 59 ust. 1 Prawa budowlanego. Powyższe wprost narusza przepisy wskazane na wstępie albowiem przedmiotem sprawy jest ocena decyzji a nie ponownie merytoryczne rozpatrzenie sprawy administracyjnej.
Skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania, oraz o zasadzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania.
W niniejszej sprawie nie dostrzeżono okoliczności mogących wskazywać na nieważność postępowania sądowoadministracyjnego.
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Skarga kasacyjna wniesiona w tej sprawie, nie spełnia wszystkich wymagań, jakie powinna spełniać zgodnie z art. 176 p.p.s.a., gdyż oprócz przytoczenia podstaw kasacyjnych powinna zawierać ich uzasadnienie, czego pozbawiona jest rozpoznawana skarga (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 5, Warszawa 2012, s. 471-473). Trudno bowiem uznać za uzasadnienie skargi kasacyjnej to co zostało zawarte na stronie trzeciej tego pisma, zdaniem autora stanowiące jej uzasadnienie, tym bardziej że przynajmniej formalnie skarga kasacyjna została sporządzona zgodnie z wymaganiami art. 175 § 1 p.p.s.a. Poza tym dwukrotnie zawarte w "uzasadnieniu" skargi kasacyjnej stwierdzenia, że zostało wydane pozwolenie na użytkowanie dla obiektu nieposiadającego pozwolenia na budowę oraz zatwierdzonego projektu budowlanego, nie znajdują potwierdzenia w aktach sprawy, gdyż takie pozwolenie było wydane w dniu [...] r. znak: [...] ówczesnemu inwestorowi – P.R.
Następnie zostało przeprowadzone postępowanie naprawcze i została wydana decyzja z dnia [...] r. przez PINB w B. na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 i art. 71 ust. 3 pr.bud. nakładająca na K. K. (ówczesnego zarządcę) obowiązek wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem. Powyższą decyzją, pozostającą w obrocie prawnym w dalszym ciągu, nałożono też obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie.
Nie można też zapominać, że w okresie od [...] r. do [...] r. było w obrocie prawnym pozwolenie na użytkowanie obiektu, wydane decyzją Starosty Brodnickiego z dnia [...] r., po stwierdzeniu, że obowiązki nałożone decyzją PINB w B. z dnia [...] r. zostały wykonane.
W międzyczasie od daty wydania pozwolenia na budowę ([...] r.) zmieniły się wielokrotnie przepisy Prawa budowlanego, a także zmienił się właściciel obiektu budowlanego.
Tak więc decyzję PINB w B. z dnia [...] r., kwestionowaną w drodze postępowania nieważnościowego przez B. B. należy oceniać w świetle powyżej przedstawionych okoliczności. Analizę obowiązujących przepisów z uwzględnieniem zmian stanu prawnego i stanu faktycznego w sprawie, przeprowadził Kujawsko-Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] r., co zostało zaakceptowane przez Sąd w zaskarżanym wyroku.
Nie bez znaczenia dla ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy zaskarżanym wyrokiem, były też oceny prawne i wskazania co do dalszego postępowania zawarte w wyrokach WSA w Warszawie z 20 października 2010 r., VII SA/Wa 1372/10 i 7 grudnia 2011 r., VII SA/Wa 1638/11, w których przesądzano o tym, że B. B. ma przymiot strony w sprawie.
Zarzuty skargi B. B. z dnia 13 maja 2012 r. podobnie jak rozpoznawanej skargi kasacyjnej nie wskazują na takie naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego, które by mogły dyskwalifikować decyzję PINB z [...] r. z powodu wydania jej z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Należy przypomnieć, że nie każde naruszenie prawa (o ile w ogóle miało miejsce) może być kwalifikowane jako "rażące" w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (wyrok NSA z 8 czerwca 1983 r., I SA 355/83, ONSA 1983, nr 1, poz. 40; wyrok NSA z 6 września 1984 r., II SA 737/84, GAP 1988, nr 18, s. 45; wyrok NSA z 26 sierpnia 1987 r., IV SA 929/86, PiŻ 1989, nr 12, s. 15). Poza tym, uwzględnienie skargi przez Sąd pierwszej instancji może mieć miejsce jedynie, jeżeli naruszenie prawa materialnego miało wpływ na wynik sprawy, a naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i c/ p.p.s.a.).
Podobnie ustawodawca określił w art. 174 p.p.s.a., na jakich podstawach można oprzeć skargę kasacyjną i tak zgodnie z tym, zarzut naruszenia prawa materialnego powinien dotyczyć błędnej jego wykładni lub niewłaściwego zastosowania, a zarzut naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie oprócz tego, że nie zawiera uzasadnienia, nie spełnia również rygorów ustawowych dotyczących podstaw kasacyjnych określonych w art. 174 p.p.s.a. (H. Knysiak-Molczyk, Skarga kasacyjna w postępowaniu sądowoadministracyjnym, wyd. 1, Warszawa 2009, s. 217-254).
Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.