Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 20 marca 2007 r. sygn. akt II SA/Po 48/07 po rozpoznaniu skargi T. G. na postanowienie Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] listopada 2006 r. o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] czerwca 2006 r. w sprawie pozwolenia na budowę kanału sanitarnego i przełożenia wodociągu oraz kabla telefonicznego - oddalił skargę.
W uzasadnieniu wyroku podano, że T. G., który nie brał udziału w sprawie zakończonej powyższą decyzją Prezydenta Miasta P., pismem z dnia 3 listopada 2006 r. zwrócił się z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od tej decyzji. We wniosku podniósł, że został pozbawiony prawa do udziału w postępowaniu, a o decyzji dowiedział się dopiero w dniu 2 listopada 2006 r. od pracowników prowadzących roboty budowlane.
Wojewoda Wielkopolski odmówił uwzględnienia wniosku motywując, że T. G. nie dochował terminu do jego złożenia, nie uprawdopodobnił także braku winy w uchybieniu terminu.
Skargę od powyższego postanowienia wniósł T. G. zarzucając obrazę przepisów postępowania /art. 138 (1 ust. 3 i art. 106 (1 kpa w zw. z art. 58 (1 i 2 oraz art. 59 i art. 28 kpa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że stanowisko organu wydającego zaskarżoną decyzję w kwestii odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania jest słuszne, bowiem kwestionowania decyzja stała się ostateczna w dniu 18 lipca 2006 r. zaś skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania dopiero w dniu 3 listopada 2006 r. Skoro skarżący bez swej winy nie brał udziału w postępowaniu zakończonym decyzją, to przysługuje mu prawo złożenia wniosku o wznowienie postępowania.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł T. G. reprezentowany przez radcę prawnego M. S. zarzucając naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, to jest art. 1 (1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm./ art. 3 (1 i 2 pkt 1, art. 151 i art. 145 (1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, zwanej dalej "ppsa", w związku z art. 16 (1, art. 28, art. 58 (1 i 2 oraz art. 59 kpa.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wywodzi się, że kwestionowana decyzja nie stała się ostateczna w sytuacji, gdy nie doręczono jej skarżącego. Brak doręczenia decyzji wywołuje skutek w postaci nie rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia odwołania.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.
W skardze kasacyjnej zarzuca się naruszenie art. 1 (1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych art. 3 (1 i 2 pkt 1, art. 151 i art. 145 (1 pkt 1 lit. c ppsa, w związku z art. 16 (1, art. 28, art. 58 (1 i 2 oraz art. 59 kpa podnosząc, że błędnie w sprawie przyjęto, iż wobec tego, iż kwestionowana przez skarżącego decyzja nie została mu doręczona, to ma jedynie prawo zwrócenia się o wznowienie postępowania, bowiem decyzja jako ostateczna weszła do obrotu prawnego. Wnoszący skargę kasacyjną pomija niesporny w sprawie fakt, że w postępowaniu administracyjnym zakończonym decyzją, od której odwołanie złożył po kilku miesiącach od jej wydania, w ogóle nie brał udziału. Nie zaskarżenie tej decyzji przez podmioty biorące udział w postępowaniu spowodowało więc, jak to słusznie stwierdził Sąd pierwszej instancji, iż decyzja jako ostateczna weszła do obrotu prawnego.
Prawidłowe jest w tym stanie faktycznym stanowisko Sądu, iż skarżącemu nie służy prawo wniesienia odwołania wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia tego środka. Nie może być mowy o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania bez winy skarżącego, co jest warunkiem wniosku o przywrócenie tego terminu wówczas, gdy skarżący nie był w postępowaniu uznany za stronę, nie uczestniczył w żadnych czynnościach postępowania, a w konsekwencji nie doręczono mu kwestionowanej decyzji po jej wydaniu. Odpowiednią drogą do dochodzenia swych praw przez skarżącego jest natomiast skierowanie wniosku o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją, na co wskazuje się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.
Z powyższych względów należy uznać, że zaskarżony wyrok jest całkowicie prawidłowy, w związku z czym należało orzec jak w sentencji z mocy art. 184 ppsa.