Uzasadnienie
W piśmie z dnia [...] czerwca 2014 r. Wójt Gminy Wielgie wystąpił do Naczelnego Sądu Administracyjnego o rozstrzygnięcie sporu o to, który organ administracji właściwy jest do rozpatrzenia sprawy z wniosku M. i M. B. o naruszenie stosunków wodnych poprzez zasypanie rowu melioracyjnego na działce o nr ew. [...] położonej w miejscowości L. należącej do I. i M. K. Wójt Gminy stwierdził, że prowadził na podstawie art. 29 ust. 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2012, poz. 145 ze zm.) postępowanie w sprawie naruszenia stosunków wodnych wywołanych zasypaniem rowu i wydawał w tych sprawach decyzje administracyjne. Naruszenie stosunków wodnych wynika jednak z zasypania rowu, który jest urządzeniem melioracji szczegółowej.
W konsekwencji, zdaniem Wójta, uznać należy, że jest to sprawa, której przedmiotem jest nienależyte utrzymanie rowu. Organem właściwym w kwestiach związanych z utrzymaniem urządzeń melioracyjnych jest zaś starosta, którym w przedmiotowej sprawie jest Starosta Lipnowski.
W odpowiedzi na wniosek Wójta Starosta Lipnowski wniósł o orzeczenie, że organem właściwym do rozpoznania sprawy jest Wójt Gminy Wielgie.
Starosta stwierdził, że Wójt nie kwestionował dotychczas swojej właściwości do prowadzenia postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Wniosek Wójta Gminy Wielgie o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego należało odrzucić.
Zgodnie z treścią art. 15 § 1 pkt 4 P.p.s.a. w zw. z art. 4 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzyga spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej.
W przedmiotowej sprawie wniosek o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego uznać należy za niedopuszczalny. Jak wynika z treści wniosku Wójta Gminy Wielgie znajdującego się w aktach sprawy o sygn. II OW 107/14 Wójt wydał w dniu [...] maja 2010 r. decyzję w przedmiocie przywrócenia poprzedniego stanu wód na gruncie. Decyzja ta nakazywała właścicielom działki o nr ew. [...] odbudowę rowu odprowadzającego wodę. Podstawą materialnoprawną wydania tej decyzji był art. 29 ust. 3 ustawy Prawo wodne. Została ona utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Włocławku z dnia [...] lutego 2011 r. Następnie wyrokiem z dnia 21 sierpnia 2011 r., sygn. akt II SA/Bd 438/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uchylił ww. decyzje Wójta i Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Jak wynika z uzasadnienia wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny nie zakwestionował zasadności prowadzenia postępowania na podstawie art. 29 ust. 3 ustawy Prawo wodne.
Sąd stwierdził natomiast, że organ administracji nienależycie uzasadnił wydane rozstrzygnięcie i nie wypowiedział się dlaczego w sprawie nie zastosowano nakazu wykonania urządzeń zapobiegających szkodom. Zdaniem Sądu, błędem organów administracji było niewskazanie, na których odcinkach i do jakich rozmiarów rów ma być przywrócony do stanu poprzedniego. Niesprecyzowanie zawartych w decyzji obowiązków nałożonych na adresatów czyniło ją, zdaniem Sądu, niewykonalną w dniu jej wydania jak również powodowało, że niewykonalność ta będzie miała charakter trwały.
Sąd uznał też, że nie było podstaw do określania w decyzji terminu wykonania nakazu, o którym mowa w art. 29 ust. 3 ustawy Prawo wodne. Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał również, że podstawą uwzględnienia skargi był art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.
Zgodnie z art. 180 P.p.s.a. prawomocne orzeczenie wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Skoro Wojewódzki Sąd Administracyjny w wymienionym wyżej wyroku uznał, że kwestia naruszenia stosunków wodnych w związku z zasypaniem rowu na działce o nr ew. [...] powinna być prowadzona na podstawie art. 29 ust. 3 ustawy Prawo wodne, to tym samym uznał, że właściwym do rozpoznania tej sprawy będzie Wójt Gminy Wielgie. Z przepisu tego jednoznacznie wynika bowiem, że organem właściwym do wydania wymienionej w nim decyzji jest wójt, burmistrz lub prezydent miasta.
Abstrahując od zasadności podnoszonych przez Wójta Gminy Wielgie argumentów zawartych we wniosku o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego stwierdzić należy, że pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wyrażony w wyroku wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Bd 438/11 jest wiążący zarówno dla organów administracji publicznej, jak i dla Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny przesądził w oparciu, o jaki przepis prawa materialnego ma być prowadzone postępowanie, a w konsekwencji przesądził też, jaki organ administracji publicznej jest właściwy do jego prowadzenia. Nie jest dopuszczalne podważanie mocy tego rozstrzygnięcia poprzez inicjowanie postępowania o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego.
Wprawdzie postępowanie zakończone wymienionymi wyżej decyzjami oraz przytoczonym wyżej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zainicjowane zostało wnioskiem złożonym przez B. i K. S., jednakże decyzje te oraz wyrok Sądu dotyczą działki o nr ew. [...]. To właśnie zasypanie rowu melioracyjnego na tej działce ma być przyczyną naruszenia stosunków wodnych na działkach sąsiednich, w tym na działce należącej do M. i M. B. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wydany w sprawie o sygn. akt II SA/Bd 438/11 oraz wyrażony w nim pogląd jest wiążący, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, także w sprawie zainicjowanej wnioskiem M. i M. B. Na marginesie stwierdzić należy, że sprawy dotyczące wpływu zasypania rowu melioracyjnego na działce o nr [...] na stosunki wodne na innych działach powinny być prowadzone przez organy administracji w jednym postępowaniu.
Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 68 § 1 pkt 6 P.p.s.a. w zw. z art. 64 § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.