Uzasadnienie
Pismem z dnia 16 czerwca 2014 r. Marszałek Województwa [...] wniósł o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy Marszałkiem Województwa [...], a Starostą K. w sprawie wniosku M. C. dotyczącego odszkodowania za szkody powstałe na stanowiącej jego własność działce nr [...], obręb P., gm. S., powiat s., przez wskazanie jako organu właściwego do załatwienia sprawy Starosty K..
W uzasadnieniu Marszałek, powołując się na treść art. 4 ust. 3 i 4, art. 140 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne (Dz. U. z 2012 r., poz. 145 ze zm.), zwanej dalej "Prawem wodnym", oraz art. 22 § 1 pkt 1 K.p.a., wskazał, że nie ma w niniejszej sprawie wspólnego organu administracji wyższego stopnia dla organów samorządu terytorialnego, a co za tym idzie, właściwy w sprawie jest Naczelny Sąd Administracyjny.
Ww. spór kompetencyjny zaistniał w związku ze złożeniem przez M. C. wniosku z dnia 30 sierpnia 2012 r. o odszkodowanie. Wnioskodawca wskazał, że jego działka nr [...], położona w rozwidleniu rzeki Wieprzy i Kanału Miejskiego, znajduje się w zasięgu oddziaływania jazu piętrzącego na rzece Wieprzy, przy czym, powołał się na decyzję Wojewody S. z dnia [...] grudnia 1993 r., nr [...], o pozwoleniu wodnoprawnym wydanym na rzecz WZMiUW w S.. W ocenie wnioskodawcy, pozwolenie to wywołało na jego działce szkody, polegające na podtopieniu i zabraniu gruntu po jej liniach brzegowych z rzeką Wieprzą i Kanałem Miejskim oraz podtopienie systemu korzeniowego rosnącego tam dębu szypułkowego.
Starosta S. nie kwestionował swojej właściwości. Decyzją z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...], ustalił wysokość odszkodowania w kwocie 143,64 zł oraz oddalił roszczenie o ustalenie odszkodowania za szkody powstałe w wyniku zmiany stanu wody na gruncie. Decyzją z dnia [...] lipca 2013 r., znak: [...], Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w S. stwierdził nieważność decyzji Starosty S. z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...], z uwagi na przesłankę wynikającą z art. 156 § 1 pkt 5 K.p.a.
Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2013 r., znak: [...], Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w S. wyłączył W. W., piastującego funkcję Starosty S. i wyznaczył do rozpatrzenia przedmiotowej sprawy R. S., piastującego funkcję Starosty K.. W wyniku przekazania wniosku Starosta K. podjął czynności w celu jego rozpatrzenia, jednak pismem z dnia 7 marca 2014 r., znak [...], przekazał go Marszałkowi Województwa [...], na podstawie art. 65 § 1 K.p.a.
Starosta K., uzasadniając przekazanie wniosku, wskazał, że korzystającym z wód dla celów energetyki wodnej jest spółka "S.", która jest właścicielem niezbędnych do wytwarzania prądu urządzeń wodnych oraz posiada stosowną koncesję uprawniającą m.in. do sprzedaży energii elektrycznej. Starosta przyjął, że skoro "S." Sp. z o.o., nie wystąpił o przeniesienie praw i obowiązków wynikających z decyzji Wojewody S. z dnia [...] grudnia 1993 r., nr [...], oraz Starosty S. z dnia [...] grudnia 2004 r., nr [...], to tym samym działalność z zakresu energetyki wodnej na węźle wodnym w P., realizowana jest przez "S." Sp. z o.o. bez pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z płynących wód powierzchniowych rzeki Wieprzy. Co za tym idzie, zdaniem Starosty K., organem właściwym do ustalenia odszkodowania w drodze decyzji jest właściwy marszałek.
Starosta S. decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...], stwierdził z urzędu wygaśnięcie pozwolenia wodnoprawnego udzielonego decyzją Starosty S. z dnia [...] grudnia 2004 r., nr [...], a decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...], stwierdził z urzędu wygaśnięcie pozwolenia wodnoprawnego udzielonego M. C. i A. W., decyzją Urzędu Wojewódzkiego w S. z dnia [...] grudnia 1993 r., nr [...]. Natomiast decyzja o udzieleniu pozwolenia wodnoprawnego Wojewody S. z dnia [...] grudnia 1993 r., nr [...], wygasła zgodnie z zapisem art. 11 ustawy z dnia 3 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy – Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 130 poz. 1087).
Pismem z dnia 10 września 2013 r. M. P. wystąpiła z wnioskiem do Starosty S. o udzielenie nowego pozwolenia wodnoprawnego na pobór wody z Kanału Miejskiego w km 2+700 na potrzeby MEW. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2014 r., znak: [...], Starosta S. zawiesił wszczęte postępowanie o wydanie pozwolenia na energetyczne wykorzystanie wód Kanału Miejskiego.
Aktualnie MEW P. nie jest eksploatowana z uwagi na to, że po przeprowadzeniu w dniu 21 stycznia 2014 r. przez Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w S. kontroli gospodarowania wodami na terenie MEW "P.", Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w S., zarządzeniem pokontrolnym z dnia 28 stycznia 2014 r., znak: [...], skierowanym do M. P., MEW "P." w S., zobowiązał ją do powstrzymania się od korzystania z wód na potrzeby MEW, do czasu uzyskania nowego pozwolenia wodnoprawnego.
Odnosząc się do tak przedstawionego stanu faktycznego sprawy, Marszałek Województwa [...], powołując się na treść art. 186 ust. 3 i 4 Prawa wodnego, stwierdził, że właściwy w przedmiotowej sprawie jest Starosta K.. Nie ma żadnych wątpliwości, że pozwolenie wodnoprawne zostało wydane i obowiązywało w czasie powstania szkody. W ocenie Marszałka, nie jest istotne kto jest adresatem pozwolenia wodnoprawnego. Dla ustalenia właściwości organu istotne jest, że takie pozwolenie w chwili powstania szkody obowiązywało. Ponadto ww. ustawa (art. 185) przewiduje także naprawienie innych szkód niż wywołanych pozwoleniem wodnoprawnym (art. 16 ust. 4, art. 28 ust. 3, art. 35 ust. 2, art. 61 ust. 1, art. 65 ust. 3, art. 76 ust. 1, art. 107 ust. 8). Natomiast inne szkody nie mogą stanowić podstawy dochodzenia odszkodowania w trybie administracyjnym.
Istniejące urządzenia umożliwiające szczególne korzystanie z płynących wód powierzchniowych rzeki Wieprzy do celów energetycznych MEW w P., zostały wykonane na podstawie pozwoleń wodnoprawnych, dla których wydania organem właściwym jest obecnie starosta. Pozwolenia wodnoprawne na szczególne korzystanie z wód w węźle P. zostały powygaszane z powodu upływu okresu, na który pozwolenia te zostały wydane. Odpowiedzialność M. P. związana z eksploatacją jazu w P., na gruntach osób prywatnych i fizycznych związana jest z ustaleniami zawartymi w umowie z dnia 17 grudnia 1993 r. zawartej pomiędzy WZMiUW w S. a M. C. i A. W., i do dnia dzisiejszego porozumienie to nie zostało przez żadną ze stron wypowiedziane.
Zatem, w ocenie Marszałka Województwa [...], zgodnie z art. 186 ust. 3 Prawa wodnego, właściwym do ustalenia wysokości odszkodowania w drodze decyzji, na żądanie poszkodowanego, jest organ właściwy do wydania pozwolenia wodnoprawnego, a w związku z postanowieniem Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w S. z dnia [...] grudnia 2013 r., znak: [...], wyłączającym Starostę S., wyznaczonym do załatwienia przedmiotowej sprawy jest Starosta K..
W odpowiedzi na wniosek Starosta K. wniósł o jego oddalenie, podnosząc, że w trakcie rozpoznawania sprawy o odszkodowanie ustalił, że inwestorem prowadzącym przedsięwzięcie jest "S." Sp. z o.o. Całość obiektów wchodzących w skład MEW w P. zrealizowana została na podstawie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2003 r., znak: [...], nr [...], wydanej M. P., a następnie decyzją z dnia [...] października 2006 r., znak: [...], nr [...], przeniesioną na rzecz "S." Sp. z o.o. Oznacza to, że korzystającym z wód dla celów energetyki wodnej jest spółka S. Sp. z o.o., która jest właścicielem niezbędnych do wytwarzania prądu urządzeń wodnych oraz posiada stosowną koncesję uprawniającą m.in. do sprzedaży energii elektrycznej. Dlatego brak jest przesłanek do uznania, że to M. P. bezpośrednio korzystała z uprawnień wynikających z przedmiotowych decyzji, które wygasły.
Starosta, powołując się na treść art. 134 Prawa wodnego oraz art. 190 ustawy – Prawo ochrony środowiska, wskazał, że analiza akt sprawy oraz zebranych dowodów, pozwala stwierdzić jednoznacznie, że "S." Sp. z o.o. czerpała pożytki z prowadzenia działalności z zakresu energetyki wodnej bez pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód. Natomiast M. P., będąca beneficjentem pozwolenia wodnoprawnego nigdy z uprawnień nadanych tą decyzją nie korzystała, zatem nie można wywodzić, że prowadziła na węźle w P. gospodarkę wodną mogącą wpłynąć na poziom wód rzeki, a w konsekwencji na zalewanie działki Pana C.. Oznacza to, że organem właściwym do ustalenia odszkodowania w drodze decyzji jest właściwy marszałek.
Powyższe ma oparcie w orzecznictwie, gdzie przyjmuje się, że dla ustalenia organu właściwego do ustalenia odszkodowania wynikającego z korzystania z wód istotne jest to czy szkoda ta jest następstwem udzielonego wcześniej pozwolenia wodnoprawnego chociażby powstała już po jego wygaśnięciu, czy też nie wiąże się z takim pozwoleniem (postanowienia NSA: z dnia 30 października 2008 r., II OW 52/08; z dnia 28 września 2006 r., II OW 26/06). W rozpoznawanej sprawie jest niewątpliwe, że powstała szkoda nie jest następstwem wydanego wcześniej pozwolenia wodnoprawnego uprawniającego do piętrzenie wód, ponieważ beneficjent decyzji z tego prawa nigdy nie korzystał.
Podjęte ustalenia stoją w sprzeczności ze stanowiskiem Marszałka, że "nie jest istotne, kto jest adresatem pozwolenia wodnoprawnego, dla ustalenia organu istotne jest, że takie pozwolenie w chwili powstania szkody obowiązywało", na którym opera się wniosek o wskazanie organu właściwego do załatwienia sprawy.
W ocenie Starosty K. w rozstrzygnięciu przedmiotowego sporu kwestią podstawową jest brak stosunku przyczynowo-skutkowego pomiędzy wykonywaniem pozwolenia wodnoprawnego przez M. P. a szkodami w przyległej do rzeki nieruchomości. Pozwolenie wodnoprawne jest aktem administracyjnym o charakterze konstytutywnym, wydawanym w formie decyzji, nadającym podmiotowi uprawnienia m.in. do szczególnego korzystania z wód, o którym mowa w art. 37 Prawa wodnego, a także innych celów wymienionych w art. 122 ust. 1 tej ustawy. Pozwolenie wodnoprawne wydaje się na budowę urządzeń wodnych oraz szczególne korzystanie z wód przy ich pomocy. W pozwoleniu ustala się cel i zakres korzystania z wód, warunki wykonywania uprawnienia oraz obowiązki niezbędne ze względu na ochronę zasobów środowiska, a także interesów ludności i gospodarki. W zakresie ochrony interesów osób trzecich określa się obowiązki wobec narażonych na szkody w związku z wykonywaniem pozwolenia.
Odpowiedzialnym za naprawienie szkody, co oczywiste, jest podmiot, z winy którego ona wystąpiła. W rozpatrywanym przypadku podmiotem tym jest "S." Sp. z o.o gospodarująca na jazie w P..
Stąd też Starosta stoi na stanowisku, że ewentualna szkoda nie jest następstwem pozwolenia wodnoprawnego i ma tu zastosowanie art. 183 ust. 3 Prawa wodnego, wyznaczający do orzekania w takich postępowaniach marszałka.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Rozstrzyganie sporów polega na wskazaniu organu właściwego do rozpoznania sprawy (art. 15 § 2 p.p.s.a.). W myśl art. 22 § 1 pkt 1 K.p.a. spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, z wyjątkiem przypadków określonych w pkt 2-4, rozstrzyga wspólny dla nich organ wyższego stopnia, a w razie braku takiego organu – sąd administracyjny.
W niniejszej sprawie mamy do czynienia z negatywnym sporem o właściwość, jako że zarówno występujący z wnioskiem Marszałek Województwa [...], jak i Starosta K. wykluczają swoje kompetencje do rozpoznania wniosku M. C. dotyczącego odszkodowania za szkody powstałe na stanowiącej jego własność działce nr [...]. Na podstawie art. 186 ust. 3 w związku z art. 140 Prawa wodnego podstawową kwestią było ustalenie, który z organów jest aktualnie właściwy do wydania pozwolenia wodnoprawnego, z którym wnioskodawca wiąże skutek w postaci zniszczenia jego działki.
W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że w myśl przepisów Prawa wodnego wydawanie pozwoleń wodnoprawnych zarówno przez marszałka województwa, jak i przez starostę jest zadaniem z zakresu administracji rządowej (art. 4 ust. 5 i art. 140 ust. 1 ustawy). W ustawie tej uregulowana została szczególna właściwość instancyjna w stosunku do marszałków województw i starostów wykonujących określone zadania. I tak, organem wyższego stopnia w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego w stosunku do marszałków województw jest Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej (art. 4 ust. 3 Prawa wodnego), a organem wyższego stopnia w stosunku do starostów realizujących zadania z zakresu administracji rządowej, określone w ustawie oraz kompetencje organu właściwego do wydania pozwolenia wodnoprawnego jest właściwy dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej (art. 4 ust. 4 ustawy). W tej sytuacji rozważyć należy czy do rozstrzygnięcia sporu pomiędzy tymi organami właściwy jest sąd administracyjny.
Z treści art. 166 ust. 1 Konstytucji RP wynika, że zadania publiczne służące zaspokajaniu potrzeb wspólnoty samorządowej są wykonywane przez jednostkę samorządu terytorialnego jako zadania własne. Zgodnie z art. 166 ust. 2 Konstytucji RP, jeżeli wynika to z uzasadnionych potrzeb państwa, ustawa może zlecić jednostkom samorządu terytorialnego wykonywanie innych zadań publicznych. Ustawa określa tryb przekazywania i sposób wykonywania zadań zleconych. W ustawie o samorządzie powiatowym wskazano, że ustawy mogą określać niektóre sprawy należące do zakresu działania powiatu jako zadania z zakresu administracji rządowej, wykonywane przez powiat (art. 4 ust. 4 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym – Dz. U. z 2013 r., poz. 595). Podobne uregulowanie zawarte jest w art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz. U. z 2013 r., poz. 596), który stanowi, że ustawy mogą określać sprawy należące do zakresu działania województwa jako zadania z zakresu administracji rządowej, wykonywane przez zarząd województwa.
Z przepisów tych wynika, że powiat i województwo za pośrednictwem swoich organów wykonują zadania publiczne, w tym zadania należące do zakresu działania powiatu i województwa jako zadania zlecone z zakresu administracji rządowej.
Zgodnie z art. 46 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa decyzje w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej wydaje marszałek województwa, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej. Podobnie w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej należących do właściwości powiatu decyzje wydaje starosta, chyba że przepisy szczególne przewidują wydawanie decyzji przez zarząd powiatu (art. 38 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym). Sprawy należące do zakresu działania powiatu i województwa jako zadania zlecone z zakresu administracji rządowej obejmują więc sprawy, w których starosta lub marszałek województwa – w myśl przepisów ustaw szczególnych – są organami właściwymi do załatwienia tych spraw w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 5 § 2 pkt 6 K.p.a. ilekroć w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego jest mowa o organach jednostek samorządu terytorialnego – rozumie się przez to organy gminy, powiatu, województwa, związków gmin, związków powiatów, wójta, burmistrza (prezydenta miasta), starostę, marszałka województwa oraz kierowników służb, inspekcji i straży działających w imieniu wójta, burmistrza (prezydenta miasta), starosty lub marszałka województwa, a ponadto samorządowe kolegia odwoławcze.
Zatem pomimo tego, że w przepisach ustaw ustrojowych marszałek województwa i starosta nie zostali wymienieni jako organy odpowiednio województwa i powiatu (art. 15 ustawy o samorządzie województwa, art. 8 ust. 2 ustawy o samorządzie powiatowym), to w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego są organami jednostek samorządu terytorialnego, albowiem wydają decyzje w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej (art. 46 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa, art. 38 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym). Ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi także posługuje się określeniem "organy jednostek samorządu terytorialnego" i bez znaczenia jest to, czy organ ten wykonuje zadania własne czy zadania z zakresu administracji rządowej (art. 4 p.p.s.a.).
W świetle powołanego art. 5 § 2 pkt 6 K.p.a. nie ma też znaczenia czy organem wyższego stopnia w stosunku do starosty lub marszałka województwa jest samorządowe kolegium odwoławcze czy też organ administracji rządowej. Status tych organów jako organów jednostek samorządu terytorialnego nie zależy bowiem od tego jak ustawodawca ukształtuje właściwość instancyjną w określonego rodzaju sprawach.
Należy więc podzielić pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 13 sierpnia 2013 r., sygn. akt II OW 49/13, że z ustaw regulujących określony rodzaj spraw (Prawo budowlane, Prawo wodne, Prawo geologiczne i górnicze, ustawa o scaleniu i wymianie gruntów i inne), które wskazują starostę jako organ właściwy do załatwienia sprawy, nie można wyprowadzać wniosku, że starosta nie jest organem jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli wykonuje zadania z zakresu administracji rządowej. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał w tym orzeczeniu na tle rozpoznawanej sprawy, że zadania z zakresu Prawa budowlanego realizowane przez starostę, mimo że organem wyższego stopnia w stosunku do starosty jest wojewoda, są zadaniami publicznymi wykonywanymi przez powiat (art. 4 ust. 4 ustawy o samorządzie powiatowym), a starosta jako organ właściwy w tych sprawach jest organem jednostki samorządu terytorialnego w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 6 i art. 22 § 2 K.p.a. oraz art. 4 P.p.s.a.
W tej sprawie zarówno Starosta K., jak i Marszałek Województwa [...] są więc organami jednostek samorządu terytorialnego w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 6 K.p.a., pomimo tego, że w świetle przepisów Prawa wodnego wykonują zadania określone w tej ustawie jako zadania zlecone z zakresu administracji rządowej i organami wyższego stopnia nad nimi są organy administracji rządowej. Spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, z wyjątkiem przypadków określonych w pkt 2-4, rozstrzyga wspólny dla nich organ wyższego stopnia, a w razie braku takiego organu – sąd administracyjny (art. 22 § 1 pkt 1 K.p.a.). Będące w sporze organy nie mają wspólnego organu wyższego stopnia, gdyż organem wyższego stopnia w stosunku do Marszałka Województwa Zachodniopomorskiego jest Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej (art. 4 ust. 3 Prawa wodnego), a organem wyższego stopnia w stosunku do Starosty Koszalińskiego jest Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Szczecinie (art. 4 ust. 4 ustawy).
Zatem do rozstrzygnięcia sporu o właściwość między tymi organami właściwy jest Naczelny Sąd Administracyjny (art. 22 § 1 pkt 1 K.p.a., art. 15 § 2 p.p.s.a.) – por. postanowienie NSA z dnia 12 marca 2014 r., sygn. akt II OW 151/13.
Będące w sporze organy administracyjne powinny mieć na względzie, że w niniejszej sprawie decydujące znaczenie ma wniosek M. C. dotyczący odszkodowania za szkody powstałe na stanowiącej jego własność działce nr [...]. Dysponentem treści żądania zawartego jest wyłącznie wnioskodawca, a organy administracyjne jedynie w wypadku nasuwających się wątpliwości mogą wystąpić do wnioskodawcy o sprecyzowanie żądania. Jak wynika z akt sprawy takie wątpliwości nie zaistniały w niniejszej sprawie, ponieważ, po pierwsze, wniosek M. C. w dalszym ciągu dotyczy szkody związanej z oddziaływaniem jazu piętrzącego na rzece Wieprzy, co do którego została wydana decyzja Wojewody S. z dnia [...] grudnia 1993 r., nr [...], o pozwoleniu wodnoprawnym wydanym na rzecz WZMiUW w S..
Po drugie, wniosek ten został przyjęty do rozpatrzenia przez Starostę, który wydał decyzję o odszkodowaniu, a stwierdzenie nieważności tej decyzji nastąpiło nie tylko w związku z przesłanką wynikającą z art. 156 § 1 pkt 5 K.p.a., lecz przede wszystkim uznaniem przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w S., że dokonanie przez Starostę ustaleń stanu faktycznego nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa. Organ nieważnościowy na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego jedynie poddał w wątpliwość, czy szkoda ta była wynikiem decyzji Wojewody S. z dnia [...] grudnia 1993 r., nr [...]. A zatem jedynie w sposób niewątpliwy wskazanie przez Starostę w niniejszej sprawie, że szkody na działce nr [...] powstały w związku z pozwoleniem wodnoprawnym, do którego aktualnie właściwy jest marszałek województwa uzasadniałoby przekazanie sprawy wg właściwości Marszałkowi Województwa [...], przy czym wymagało to wykazania, że decyzja dotyczyła pozwolenia wodnoprawnego w zakresie o jakim mowa w art. 140 ust. 2 Prawa wodnego.
W szczególności w aktach sprawy brak jest jakichkolwiek ustaleń organu w tym zakresie. Nie wyjaśnia tego również pismo M. C. o z dnia 30 stycznia 2014 r. Ponadto podnoszone przez Starostę K. okoliczności w piśmie przekazującym wg właściwości tego nie wyjaśniają, ponieważ wskazują, że podwyższenie dotychczasowego piętrzenia w jazie nastąpiło w związku ze spiętrzeniem wód do poziomu 20,45 m npm, przy czym taka możliwość wynikała z dwóch decyzji wskazanych przez Starostę K., tj. decyzji Wojewody S. z dnia [...] grudnia 1993 r., nr [...], i decyzji Starosty S. z dnia [...] grudnia 2004 r., nr [...]. Kwestia podwyższenia wałów do 21 m npm nie ma tu znaczenia, skoro to ww. decyzje zezwalały na takie spiętrzenie wody do określonej wysokości. Starosta K. zamiast ustalić dokładnie w związku, z którą z ww. decyzji nastąpiły szkody na działce nr [...] zaczął ustalać, który z podmiotów miał prawo korzystać z tych pozwoleń.
Jednak dla wskazania organu właściwego do rozpoznania wniosku M. C. tego rodzaju ustalenia nie mają znaczenia, ponieważ zgodnie z art. 186 ust. 3 Prawa wodnego istotne było to, który organ jest właściwy do wydania pozwolenia wodnoprawnego. Skoro w niniejszej sprawie M. C. wskazał na decyzję Wojewody S. z dnia [...] grudnia 1993 r., nr [...], a Starosta K. w sposób niewątpliwy nie wykazał, że szkody na działce nr [...] powstały w związku z pozwoleniem wodnoprawnym, co do którego aktualnie właściwy jest Marszałek Województwa [...] – co wymagało wykazania, że decyzja dotyczyła pozwolenia wodnoprawnego w zakresie o jakim mowa w art. 140 ust. 2 Prawa wodnego – to aktualnie na podstawie art. 186 ust. 3 w związku z art. 140 ust. 1 i art. 122 ust. 1 pkt 3 Prawa wodnego organem właściwym do rozpoznania wniosku pozostaje Starosta K., który postanowieniem Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w S. z dnia [...] grudnia 2013 r., znak: [...], został wyznaczony do załatwienia przedmiotowej sprawy.
Co prawda, z akt sprawy wynika, że argumentacja Starosty K. zmierza do wykazania, że szkody na działce nr [...] nastąpiły w związku z działalnością elektrowni wodnej, jednak w świetle art. 186 ust. 3 Prawa wodnego, kwestia ta ma drugorzędne znaczenie, ponieważ ustalenie odpowiedzialności odszkodowawczej danego podmiotu nie ma znaczenia dla wskazania organu właściwego do ustalenia odszkodowania za szkody będące następstwem pozwolenia wodnoprawnego. Dla ustalenia bowiem organu właściwego do ustalenia odszkodowania za szkodę wynikłą z korzystania z wód istotne jest to, czy szkoda ta jest następstwem udzielonego wcześniej pozwolenia wodnoprawnego chociażby powstała już po jego wygaśnięciu, czy też nie wiąże się z takim pozwoleniem (por. postanowienia NSA: z dnia 30 października 2008 r., sygn. akt II OW 52/08; z dnia 28 września 2006 r., sygn. akt II OW 25/06). Oznacza to również, że inicjowane po dacie zaistniałej szkody postępowania administracyjne zmierzające do wycofania z obrotu prawnego udzielonych pozwoleń wodnoprawnych nie mają znaczenia dla wyniku niniejszego postępowania.
Natomiast w związku z działalnością elektrowni wodnej z uwagi na treść art. 140 ust. 2 pkt 1 Prawa wodnego istotne dla wskazania organu właściwego było niewątpliwie wykazanie czy wydane pozwolenia wodnoprawne związane z piętrzeniem wody na jazie do max 20,45 m npm było związane z przedsięwzięciami lub instalacjami, o których mowa w art. 378 ust. 2a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska. Z decyzji wskazanej we wniosku przez M. C. i z decyzji Starosty S. z dnia [...] grudnia 2004 r., nr [...], nie wynika by zostały one wydane w związku z przedsięwzięciami lub instalacjami, o których mowa w art. 378 ust. 2a ustawy – Prawo ochrony środowiska. W szczególności decyzja nr [...] w ogóle nie odnosi się do jakiejkolwiek decyzji, wydanej na podstawie art. 46 ust. 1 ustawy – Prawo ochrony środowiska (w brzmieniu na dzień wydania decyzji nr [...]), która zaliczałaby Małą Elektrownię Wodną, zlokalizowaną na działce nr [...], obręb W., do przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko.
Na podstawie akt sprawy nie można zatem ustalić, czy w związku z treścią art. 140 ust. 2 pkt 1 Prawa wodnego właściwym organem do rozpatrzenia przedmiotowego wniosku o odszkodowanie jest marszałek województwa, tym bardziej, że w niniejszej sprawie organy nie podważyły skutecznie treści wniosku M. C., który wiązał wystąpienie szkody na jego działce z decyzją Wojewody S. z dnia [...] grudnia 1993 r., nr [...], o pozwoleniu wodnoprawnym wydanym na rzecz WZMiUW w S..
Z analizy ww. przepisów wynika, że w niniejszej sprawie organem właściwym do wydania decyzji odszkodowawczej nie będzie Marszałek Województwa [...], lecz na zasadach ogólnych wynikających z art. 186 ust. 3 w związku z art. 140 ust. 1 Prawa wodnego – Starosta K..
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 15 § 1 pkt 4 i § 2 w zw. z art. 4 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.