Uzasadnienie
Pismem z 18 marca 2011 r., Wojewoda Małopolski wystąpił do Naczelnego Sądu Administracyjnego z wnioskiem o rozstrzygnięcie negatywnego sporu kompetencyjnego pomiędzy nim a Prezydentem Miasta Krakowa w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpoznania wniosku Państwa Z., A., M. i P. S. o zmianę decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] lutego 2009 r. Nr [...] znak: [...].
Decyzją z [...] lutego 2009 r. Nr [...] znak: [...] Prezydent Miasta Krakowa wydał decyzję dotyczącą ustalenia lokalizacji drogi dla zamierzenia pn. "Budowa ciągu drogowego ulic [...] oraz budowa linii tramwajowej do [...] z terminalem autobusowym wraz z drogami zbiorczymi, chodnikami, ścieżkami rowerowymi, obiektami inżynierskimi, infrastrukturą techniczną." Wojewoda Małopolski decyzją z [...] czerwca 2009 r., znak: [...] utrzymał w mocy ww. decyzję Prezydenta Miasta Krakowa.
W dniu 17 listopada 2010 r. Państwo Z., A., M. i P. S. zwrócili się do Prezydenta Miasta Krakowa o zmianę decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z [...] lutego 2009 r. Nr [...] znak: [...].
Prezydent Miasta Krakowa postanowieniem z 6 grudnia 2010 r., znak: AU-02-1-EŁY.5550-35/08 przekazał ten wniosek Wojewodzie Małopolskiemu, na podstawie art. 65 § 1 k.p.a. W ocenie Wojewody Małopolskiego wydane postanowienie, przekazujące ww. wniosek strony do Wojewody Małopolskiego jest błędne.
W świetle art. 155 k.p.a., "decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydal lub przez organ wyższego stopnia, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony".
Prezydent Miasta Krakowa uważa, że decyzja od której złożono odwołanie, co spowodowało wydanie decyzji w drugiej instancji, jest decyzją nieostateczną i w związku z tym nie jest dopuszczalna jej zmiana w trybie art. 155 k.p.a. Zdaniem Wojewody, przypadku decyzji reformatoryjnej, kiedy to w istocie organ drugiej instancji wydaje rozstrzygniecie merytoryczne stanowisko to uznać należy za uzasadnione, niemniej jednak w sytuacji w której rozstrzygniecie organu odwoławczego ogranicza się do pełnej akceptacji rozstrzygnięcia organu I instancji, w ocenie Wojewody Małopolskiego utrzymana w mocy decyzja pierwszoinstancyjna nabywa wskutek jej utrzymania w mocy przymiot ostateczności w rozumieniu art. 154 i 155 k.p.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 4 i § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzyga spory o właściwość oraz spory kompetencyjne w przypadkach określonych w art. 4 p.p.s.a. oraz w art. 22 § 1 i 2 k.p.a.
Wniosek o rozstrzygnięcie negatywnego sporu kompetencyjnego podlega odrzuceniu.
Postępowanie w sprawie decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi, a obecnie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej (por. art. 1 pkt 2 i 3 oraz art. 5 ustawy z 25 lipca 2008 r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw, Dz. U. Nr 154, poz. 958), reguluje ustawa z 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. Nr 193, poz. 1194 ze zm.). Decyzję wydaje Wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych. Art. 11g ust. 1 (wcześniej art. 9 ust.
- 1) stanowi, że od decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi stronie służy odwołanie do organu wyższego stopnia, którym jest: 1. wojewoda w przypadku wydania decyzji przez starostę;
- 2) minister właściwy do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej w przypadku wydania decyzji przez wojewodę.
Tak więc w tym przypadku Wojewoda Małopolski i Prezydent Miasta Krakowa mają wspólny dla nich organ wyższego stopnia, którym jest minister właściwy do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej. W związku z powyższym, wniosek o rozstrzygnięcie sporu powinien być skierowany do Ministra Infrastruktury na podstawie art. 22 § 1 pkt 8 k.p.a. w zw. z rozporządzeniem Prezesa Rady Ministrów z 16 listopada 2007 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Infrastruktury (Dz. U. Nr 216, poz. 1594), a nie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, gdyż Prezydent Miasta Krakowa nie jest w tej sprawie organem jednostki samorządu terytorialnego w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 6 k.p.a. (por. również postanowienie NSA z 5 sierpnia 2010 r., II OW 16/10).
Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 64 § 3 i art. 193 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji postanowienia.