Uzasadnienie
Wojewoda [...] wniósł o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy nim, a Starostą Powiatu [...] poprzez wskazanie tego organu administracji jako właściwego do rozpoznania sprawy w przedmiocie zgłoszenia dotyczącego zamiaru wykonania robót budowlanych niewymagających pozwolenia na budowę, polegających na przebudowie rozdzielni 110kV w stacji elektroenergetycznej 110/15kV. Z przedstawionych akt sprawy wynikają następujące jej istotne okoliczności faktyczne.
Pismem z 21 lipca 2016 r. P. [...] S.A. w L. zgłosiła do Starosty Powiatu [...] zamiar wykonania robót budowlanych niewymagających pozwolenia na budowę, polegających na przebudowie rozdzielni 110kV w stacji elektroenergetycznej 110/15kV J. na działce nr [...] obręb [...], gm. T., pow. [...]. Zawiadomieniem z 1 sierpnia 2016 r. Starosta Powiatu [...] uznając, że organem właściwym do przyjęcia zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych dotyczących sieci przesyłowych – na podstawie art. 82 Prawa budowlanego – jest Wojewoda [...], przekazał sprawę temu organowi.
W tych okolicznościach Wojewoda [...] wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy nim, a Starostą Powiatu [...]. Uzasadniając wniosek, przedstawiając stan sprawy oraz uznając, że przedmiotowe zgłoszenie dotyczy inwestycji realizowanej przez operatora systemu dystrybucyjnego – P. [...] S.A. w L., co oznacza, że powinno być zakwalifikowane jako zamierzenie inwestycyjne w sprawach sieci elektroenergetycznych, za których ruch sieciowy jest odpowiedzialny operator systemu dystrybucyjnego w rozumieniu art. 3 pkt 11b Prawa energetycznego, Wojewoda powołał się na art. 82 ust. 2 Prawa budowlanego, zgodnie z którym organem administracji architektoniczno-budowlanej pierwszej instancji, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4, jest starosta. W jego ocenie, właściwość wojewody jako organu pierwszej instancji, wynikająca z art. 82 ust. 4 Prawa budowlanego w zw. z § 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 25 listopada 2010 r. w sprawie obiektów i robót budowlanych, w sprawach których organem pierwszej instancji jest wojewoda, dotyczy jedynie spraw, których przedmiotem są sieci przesyłowe w rozumieniu art. 3 pkt 11a Prawa energetycznego.
Wojewoda stwierdził, że ww. rozporządzenie nie wymienia wśród obiektów należących do właściwości wojewody sieci dystrybucyjnych, o których mowa w art. 3 pkt 11b Prawa energetycznego, czyli takich, za których ruch sieciowy jest odpowiedzialny operator systemu dystrybucyjnego. Jego zdaniem, z brzmienia § 1 pkt 6 rozporządzenia wynika, że wojewoda jest organem pierwszej instancji w sprawach dotyczących sieci przesyłowych w rozumieniu art. 3 pkt 11a Prawa energetycznego, czyli w sprawach sieci elektroenergetycznych o napięciu znamionowym nie mniejszym niż 110 kV, za których ruch sieciowy jest odpowiedzialny operator systemu przesyłowego.
Tym samym, w sprawach sieci elektroenergetycznych (bez względu na ich napięcie znamionowe), za których ruch sieciowy jest odpowiedzialny operator systemu dystrybucyjnego – co do zasady – właściwym jest starosta, chyba że zachodzą inne przypadki wskazane w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 25 listopada 2010 r. lub w art. 82 ust. 3 Prawa budowlanego, które w tej sprawie nie mają miejsca. Jednocześnie Wojewoda wyjaśnił, że Starosta Powiatu [...] błędnie zastosował samo kryterium wysokości napięcia znamionowego 110 kV jako wyznacznika kwalifikującego kompetencje organów administracji architektoniczno-budowlanej. Wojewoda powołał się przy tym na rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 18 sierpnia 2011 r. w sprawie szczegółowych zasad kształtowania i kalkulacji taryf oraz rozliczeń w obrocie energią elektryczną.
Z tych względów Wojewoda uznał, że zakres planowanych robót budowlanych jest zgodny z przepisem art. 82 ust. 2 Prawa budowlanego, określającym właściwość starosty jako organu administracji architektoniczno-budowlanej pierwszej instancji.
W odpowiedzi na wniosek Starosta Powiatu [...] wniósł o wyznaczenie tego organu jako właściwego do rozpatrzenia przedmiotowego zgłoszenia. Starosta stwierdził, że "(a)rgumentacja wniosku z dnia 18 sierpnia 2016 r. o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego wskazana przez Wojewodę [...] (...) jest spójna, przejrzysta i niewątpliwie słuszna". Starosta zaakceptował stanowisko, że przedmiotowe zgłoszenie dotyczące zamiaru wykonania robót budowlanych niewymagających pozwolenia na budowę, polegających na przebudowie rozdzielni 110kV na stacji elektroenergetycznej 110/15kV, należy zakwalifikować jako zamierzenie inwestycyjne w sprawach sieci elektroenergetycznych, za których ruch sieciowy jest odpowiedzialny operator systemu dystrybucyjnego w rozumieniu art. 3 pkt 11b Prawa energetycznego. Dlatego też, uwzględniając wykładnię przepisu kompetencyjnego określającego właściwość rzeczową organów administracji architektoniczno - budowlanej (§ 1 pkt 6 cytowanego wyżej rozporządzenia), podzielił stanowisko Wojewody [...], że organem właściwym do rozpatrzenia zgłoszeń robót budowlanych dotyczących sieci o charakterze dystrybucyjnym, o których mowa w art. 3 pkt 11b Prawa energetycznego, jest starosta.
Rozpoznając wniosek o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 15 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), do rozstrzygania sporów, o których mowa w art. 4, oraz do rozpoznawania innych spraw należących do właściwości Naczelnego Sądu Administracyjnego na mocy odrębnych ustaw, stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Stosownie do art. 64 § 3 p.p.s.a., do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Przepis art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., dotyczący umorzenia postępowania, gdy stało się ono bezprzedmiotowe z innych przyczyn niż wymienionych w pkt 1 i 2 tego artykułu, ma zatem odpowiednie zastosowanie do wniosku o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego. Ta bezprzedmiotowość postępowania sądowoadministracyjnego z innych przyczyn zachodzi m.in. wtedy, gdy w toku danego postępowania, a przed wydaniem orzeczenia, przestanie istnieć przedmiot sporu (zaskarżenia).
Przy negatywnym sporze kompetencyjnym taka bezprzedmiotowość postępowania będzie miała miejsce w sytuacji, gdy jeden z organów pozostających w sporze uzna się za właściwy w sprawie i podejmie czynności zmierzające do jej załatwienia. W takiej sytuacji rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego stanie się nieaktualne (por. postanowienia NSA z 5 stycznia 2005 r., sygn. akt OW 149/04; z 27 listopada 2015 r., sygn. akt I OW 167/15; z 25 lutego 2016 r., sygn. akt II OW 151/15). Z takim stanem rzeczy mamy do czynienia w tej sprawie. Jak wynika bowiem z odpowiedzi na wniosek, Starosta Powiatu [...] uznał się organem właściwym do załatwienia sprawy. Oznacza to, że nie istnieje już negatywny spór kompetencyjny, a zatem rozpoznanie wniosku o jego rozstrzygnięcie jest bezprzedmiotowe.
To mając na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 64 § 3 i art. 15 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.