Uzasadnienie
II OW 68 / 06
Pismem z dnia 15 listopada 2006 r. Marszałka Województwa Wielkopolskiego wystąpił z wnioskiem o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego zaistniałego między Starostą P., a Marszałkiem Województwa Wielkopolskiego w sprawie rozpatrzenia wniosku D. K. z dnia 22 lutego 2006 r. o wyrażenie zgody na wycięcie drzew i krzewów rosnących na działce Skarbu Państwa nr 93, obręb P., w Gminie B., stanowiącej rów melioracyjny.
Marszałek Województwa Wielkopolskiego uzasadniając powyższy wniosek podał, że postanowieniem z dnia 11 maja 2006 r. Starosta P. na mocy art. 65 §1 k.p.a. przekazał wniosek z dnia 22 lutego 2006 r. Marszałkowi Województwa Wielkopolskiego, jako organowi właściwemu rzeczowo i miejscowo do rozpoznania sprawy. W uzasadnieniu swego postanowienia Starosta P. stwierdził, iż zgodnie z art. 11 ust. 1 pkt.4 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2005 r. Nr 239, poz.2019 z późn. zm.) - prawa właścicielskie w stosunku do wód publicznych stanowiących własność Skarbu Państwa wykonuje marszałek województwa, jako zadanie z zakresu administracji rządowej wykonywane przez samorząd województwa - w stosunku do wód istotnych dla regulacji stosunków wodnych na potrzeby rolnictwa, służących polepszeniu zdolności produkcyjnej gleby i ułatwieniu jej uprawy, oraz w stosunku do pozostałych wód nie wymienionych w pkt. 1-3, a skoro w niniejszej sprawie wniosek dotyczy wycięcia drzew i krzewów rosnących na urządzeniu melioracyjnym służącym regulacji stosunków wodnych na potrzeby rolnictwa, to właściwym jest Marszałek Województwa.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. rozpatrujące zażalenie Marszałka Województwa Wielkopolskiego na powyższe orzeczenie, postanowieniem z dnia 10 lipca 2006 r. umorzyło postępowanie odwoławcze.
Marszałek Województwa Wielkopolskiego stwierdził, iż zgodnie z art. 5 ustawy Prawo wodne (t. j. Dz. U. z 2005r. Nr 239, poz. 2019), wody znajdujące się w rowach melioracyjnych nie są zaliczane do wód w rozumieniu ustawy Prawo wodne (są to urządzenia melioracji szczegółowych). Rowy, jako urządzenia melioracji szczegółowych, odbierają najczęściej wody z urządzeń drenarskich, w związku z czym nie zostały ujęte w wykazie wód stanowiących zał. Nr 2 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 grudnia 2002 r. w sprawie śródlądowych wód powierzchniowych lub ich części stanowiących własność publiczną, w stosunku do których prawa właścicielskie sprawuje Marszałek Województwa Wielkopolskiego (Dz. U. z 2003 r. Nr 16, poz. 149).
Zdaniem wnioskodawcy nieruchomości Skarbu Państwa, wykazane jako rowy melioracyjne, jeżeli nie zostały przekazane w użytkowanie wieczyste lub trwały zarząd, stanowią zasób nieruchomości Skarbu Państwa, którymi zgodnie z art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.) gospodaruje właściwy starosta, jako zadanie z zakresu administracji rządowej. Ponadto Marszałek stwierdził, iż wskazany we wniosku D. K. rów jest objęty działalnością Spółki Wodnej w B. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W myśl art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. Nr 92, poz. 880 ze zm.) usunięcie drzew lub krzewów z terenu nieruchomości może nastąpić, z zastrzeżeniem ust. 2 tegoż przepisu, po uzyskaniu zezwolenia wydanego przez wójta, burmistrza albo prezydenta miasta na wniosek posiadacza nieruchomości, a jeżeli posiadacz nieruchomości nie jest właścicielem - do wniosku dołącza się zgodę jej właściciela. O wyrażenie takiej właśnie zgody przez właściciela nieruchomości wystąpił D. K. Starosta P. wskazując na art. 11 ust. 1 pkt.4 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2005 r. Nr 239, poz.2019 z późn. zm.) stwierdził, że prawa właścicielskie w stosunku do drzew rosnących na urządzeniu melioracyjnym, jakim jest rów służący regulacji stosunków wodnych dla potrzeb rolnictwa wykonuje nie on, ale marszałek województwa. Zdaniem z kolei wnioskodawcy nieruchomości Skarbu Państwa, wykazane jako rowy melioracyjne, jeżeli nie zostały przekazane w użytkowanie wieczyste lub trwały zarząd, stanowią zasób nieruchomości Skarbu Państwa, którymi zgodnie z art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.) gospodaruje właściwy starosta, jako zadanie z zakresu administracji rządowej. Istotnym jest przy tym, że żaden z organów nie wskazał na dokument pozwalający na ustalenie kto jest właścicielem nieruchomości na której znajdują się drzewa objęte wnioskiem o wyrażenie zgody na ich usunięcie.
Spór między wnioskodawcą a Starostą P. sprowadza się do rozbieżności stanowisk tych organów co do określenia statio fisci Skarbu Państwa, który według Starosty jest właścicielem działki. Natomiast wnioskodawca wskazując Starostę P. jako ten podmiot, który realizuje zadania właścicielskie Skarbu Państwa w stosunku do działki nr 93 obręb P. Gm. B. jednocześnie stwierdził, iż "rów jest objęty działalnością Spółki Wodnej w B.". Tym samym powstała wątpliwość czy Skarb Państwa jest w ogóle właścicielem tej działki, czy też teren, z którego mają być wycięte drzewa stanowi przedmiot własności innego podmiotu.
Ustalenie tego elementu stanu faktycznego, to jest ustalenie kto jest właścicielem ma decydujące znaczenie dla wskazania, kto może wyrazić zgodę na usunięcie drzew. Wnioskodawca w istocie pragnie uzyskać stanowisko sądu administracyjnego, kto jest dysponentem terenu na którym rosną drzewa, o których usunięcie ubiega się D. K. Przedstawiony przez organ we wniosku problem dotyczy zatem ustalenia stanu faktycznego niezbędnego dla prawidłowego zastosowania wymienionej na wstępie ustawy, a nie rozstrzygnięcia sporu o właściwość.
Stąd przedłożony wniosek podlega oddaleniu, bowiem nie do Naczelnego Sądu Administracyjnego należy ustalenie stanu faktycznego sprawy, a wyłącznie do organu administracji.
Z wymienionych przyczyn, na podstawie art. 4 i art. 15 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji.