Uzasadnienie
II OW 95 / 13
Uzasadnienie
Starosta Jasielski wnioskiem z dnia 7 czerwca 2013 r. wystąpił do Naczelnego Sądu Administracyjnego o rozstrzygnięcie negatywnego sporu kompetencyjnego zaistniałego między nim a Marszałkiem Województwa Podkarpackiego w sprawie udzielenia zgodnie z art. 122 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 145 ze zm. – dalej zwanej Prawem wodnym) pozwolenia wodnoprawnego na wykonywanie robót budowlanych na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią rzeki Ropy dla inwestycji pn. "Budowa hali wolnostojącej, magazynowej wraz z infrastrukturą zewnętrzną na działkach o nr ewid. [...] i [...] w miejscowości [...], gmina [...], powiat jasielski, województwo podkarpackie" poprzez wskazanie Marszałka Województwa jako organu właściwego do załatwienia przedmiotowej sprawy lub stwierdzenie braku podstaw do wydania wnioskowanego pozwolenia wodnoprawnego.
Jak wskazał Starosta Jasielski, wnioskiem z dnia 17 kwietnia 2013 r. [...] T. Spółka Jawna w K. (dalej: T.) zwrócił się do Starosty Jasielskiego o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego na wykonywanie robót budowlanych na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią rzeki Ropy dla wskazanej wyżej inwestycji. Wraz z wnioskiem przedłożono decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie z dnia [...] marca 2013 r. zwalniającą T. z zakazów określonych w art. 88 l ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy Prawo wodne.
Zawiadomieniem z dnia 19 kwietnia 2013 r. Starosta Jasielski przekazał wniosek T. Marszałkowi Województwa Podkarpackiego. Natomiast Marszałek Województwa Podkarpackiego zawiadomieniem z dnia 27 maja 2013 r. zwrócił Staroście Jasielskiemu wniosek T. W ocenie Starosty Jasielskiego, w przedmiotowej sprawie powinien mieć zastosowanie art. 122 ust. 2 pkt 2 Prawa wodnego, a więc zgodnie z art. 140 ust. 2 pkt 5 Prawa Wodnego pozwolenie wodnoprawne wydaje marszałek województwa, skoro w sprawie wydano już decyzje, o których mowa w art. 40 ust. 3 i art. 88 ust. 2 Prawa wodnego.
Nadto Starosta Jasielski wskazał, że nawet gdyby przyjąć, że musi być spełniony warunek wydania łącznie decyzji, o której mowa w art. 40 ust. 3 Prawa wodnego i decyzji, o której mowa w art. 88 l ust. 2 Prawa wodnego, oznaczałoby to, że jeśli wydano tylko jedną z tych decyzji, to nie ma podstaw do wydania pozwolenia wodnoprawnego. W przedmiocie braku podstaw do wydania pozwolenia wodnoprawnego również powinien orzec Marszałek Województwa Podkarpackiego.
Wnioskodawca podkreślił, iż decydujące w sprawie jest to, że dotyczy ona wydania pozwolenia wodnoprawnego dla obszaru szczególnego zagrożenia powodzią. O tym, czy zostały spełnione przesłanki do wydania tego pozwolenia powinien, więc zdecydować Marszałek Województwa Podkarpackiego.
W odpowiedzi na przedmiotowy wniosek Marszałek Województwa Podkarpackiego podtrzymał stanowisko, wyrażone w piśmie z dnia 27 maja 2013 r., wskazując Starostę Jasielskiego jako organ właściwy w sprawie. Ponadto wniósł o przyznanie od Starosty Jasielskiego na swoją rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W ocenie Marszałka Województwa Podkarpackiego, skoro w art. 122 ust. 2 Prawa wodnego użyto spójnika "i", to należy przyjąć, że do zastosowania tego przepisu konieczne jest wydanie zarówno decyzji, o której mowa w art. 40 ust. 3 Prawa wodnego, jak i decyzji, o której mowa w art. 88 l ust. 2 tej ustawy. Wobec tego, że w niniejszej sprawie wydano tylko decyzję na podstawie art. 88 l ust. 2 Prawa wodnego (i nie ma przesłanek do wydania decyzji na podstawie art. 40 ust. 3 Prawa wodnego), to nie ma podstaw do wydania pozwolenia wodnoprawnego przez Marszałka Województwa Podkarpackiego. Zdaniem Marszałka, gdyby ustawodawca chciał przypisać marszałkowi województwa właściwość do wydawania wszystkich rodzajów pozwoleń wodnoprawnych, związanych z obszarem szczególnego zagrożenia powodzią, to taką właściwość zawarłby bezpośrednio w art. 140 ust. 2 pkt 5 Prawa wodnego lub w art. 122 ust. 2 nie dodałby fragmentu: "jeżeli wydano decyzje, o których mowa w art. 40 ust. 3 i art. 88 l ust. 2".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Z akt niniejszej sprawy wynika, iż w dniu 1 marca 2013 r. na mocy m. in. art. 88 l ust. 2 i art. 9 ust. 1 pkt 6c Prawa wodnego wydana została przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie decyzja zwalniająca [...] T. Spółka Jawna w K. jako inwestora zadania pn. "Budowa hali wolnostojącej, magazynowej wraz z infrastrukturą zewnętrzną na działkach o nr ewid. [...] i [...] w miejscowości [...], gmina [...], powiat jasielski, województwo podkarpackie" z zakazów wynikających z art. 88 l ust. 1 pkt 1 i 3 Prawa wodnego w zakresie opisanym w decyzji. Inwestor wystąpił z wnioskiem o wydanie pozwolenia wodnoprawnego na realizację wyżej wskazanych robót budowlanych na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią rzeki Ropy. Powyższy wniosek spowodował zaistnienie między Starostą Jasielskim a Marszałkiem Województwa Podkarpackiego negatywnego sporu kompetencyjnego.
Stosownie do art. 140 ust. 1 Prawa wodnego organem właściwym do wydania pozwolenia wodnoprawnego jest, co do zasady starosta. Jednak w sprawach określonych w art. 140 ust. 2 i 2 a ww. ustawy, w tym w sytuacji, gdy pozwolenie wodnoprawne dotyczy robót, o których mowa w art. 122 ust. 2 Prawa wodnego organem właściwym do wydania pozwolenia wodnoprawnego jest marszałek województwa. W myśl art. 122 ust. 2 pkt 2 Prawa wodnego "Pozwolenie wodnoprawne jest wymagane również na:....2) wznoszenie obiektów budowlanych oraz wykonywanie innych robót,- na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią, jeżeli wydano decyzje, o których mowa w art. 40 ust. 3 i art. 88 l ust. 2."
Nie winno, zatem budzić wątpliwości, iż w stanie faktycznym niniejszej sprawy organem właściwym do rozpatrzenia wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego jest organ wskazany w art. 140 ust. 2 Prawa wodnego. Wyjaśnić trzeba, iż zakres przedmiotowy decyzji, o których mowa w art. 40 ust. 3 Prawa wodnego oraz w art. 88 l ust. 2 Prawa wodnego nie wskazuje na to, aby dla ziszczenia się treści art. 122 ust. 2 pkt 2 Prawa wodnego koniecznym było wydanie decyzji przewidzianych zarówno w art. 40 ust. 3, jak i w art. 88 l ust. 2 Prawa wodnego łącznie. Możliwa jest sytuacja, gdy dla określonej inwestycji niezbędna będzie decyzja wymagana tylko w jednym z wyżej wskazanych przepisów. I taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie, bowiem Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w Krakowie zawiadomił inwestora, że dla planowanej inwestycji nie jest wymagana decyzja Dyrektora RZGW zwalniająca z zakazów określonych w art. 40 ust. 1 pkt 3 Prawa wodnego.
Skoro więc w przedmiotowej sprawie wniosek inwestora dotyczy wzniesienia obiektu budowlanego na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią i nastąpiło wydanie w odniesieniu do planowanej inwestycji decyzji, o jakiej mowa w art. 88 l ust. 2 Prawa wodnego, to tym samym ziściła się dyspozycja art. 122 ust. 2 pkt 2 Prawa wodnego, a wobec tego wniosek o wydanie pozwolenia wodnoprawnego na podstawie art. 140 ust. 2 pkt 5 Prawa wodnego winien rozpatrzeć marszałek województwa. Należy też zauważyć, iż powyższe stanowisko, wskazujące na właściwość marszałka województwa jako organu właściwego do rozpoznania wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego w analogicznych sprawach było już prezentowane przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniach z dnia 11 października 2012 r. (sygn. akt II OW 107/12), z dnia 23 maja 2013 r. (sygn. akt II OW 16/13) oraz z dnia 23 sierpnia 2013 r. (sygn. akt II OSK 54/13).
Zważywszy na przedstawione wyżej okoliczności stwierdzić trzeba, iż organem właściwym do załatwienia niniejszej sprawy w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego dla [...] T. Spółka Jawna w K. jest Marszałek Województwa Podkarpackiego, o czym też orzekł Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 4 w związku z art. 15 § 1 pkt 4 oraz art. 15 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.).