Uzasadnienie
Pismem z dnia 14 lipca 2016 r. A. W. i A. W., działając przez profesjonalnego pełnomocnika, wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2016 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego. Do skargi dołączyli potwierdzenie dokonania wpisu sądowego od skargi w wysokości 200 złotych.
Zarządzeniem z dnia 19 sierpnia 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 1879/16 Przewodnicząca Wydziału VII Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na podstawie art. 220 § 1 i 3 w związku z art. 214 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., oraz § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193), dalej: rozporządzenie, wezwała stronę skarżącą – A. W. i A. W. do solidarnego uzupełnienia wpisu sądowego o kwotę 300 złotych w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi.
Zażaleniem z dnia 25 sierpnia 2016 r. A. W. i A. W., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżyli powyższe zarządzenie w całości i zarzucili mu naruszenie przepisów postępowania, tj. § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), dalej: "rozporządzenie", poprzez błędne ustalenie wysokości wpisu na kwotę 500 zł, w sytuacji gdy przedmiotem skargi jest rozstrzygnięcie organu o charakterze formalnym, to jest decyzja o umorzeniu postępowania i § 2 ust. 6 rozporządzenia poprzez jego niezastosowanie. Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego zarządzenia i nadanie skardze biegu. W uzasadnieniu podniesiono, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: GINB) zaskarżoną decyzją umorzył postępowanie odwoławcze w sprawie odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2016 r., znak: [...], którą organ ten zatwierdził projekt budowlany i udzielił P. S.A. pozwolenia na budowę infrastruktury systemu łączności szczegółowo opisanej w decyzji organu I instancji.
Skarżona decyzja jest decyzją umarzającą postępowanie, a więc rozstrzygnięciem formalnym, a nie merytorycznym. Z tego względu nie sposób uznać za prawidłowe zastosowanie § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia statuującego wysokość wpisu stałego w sprawach z zakresu budownictwa i architektury. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem NSA w Warszawie "skoro zatem przedmiotem skargi jest rozstrzygnięcie organu, którym utrzymano w mocy decyzję o umorzeniu postępowania, to tym samym wpis od skargi na tego rodzaju decyzję jest wpisem stałym określonym na podstawie § 2 ust. 6 powołanego rozporządzenia" (postanowienie NSA z dnia 27 października 2010 r., II GZ 309/10), "umorzenie postępowania mieści się bowiem w kategorii spraw, od których należy pobrać wpis stały na podstawie § 2 ust. 6 powołanego rozporządzenia" (postanowienie NSA z dnia 15 września 2010 r., II GZ 247/10; por. też postanowienie NSA z dnia 21 sierpnia 2009 r., II FZ 207/09 oraz wyrok NSA z dnia 9 września 2005 r., FSK 2225/04).
Dokładnie tak samo jest w sytuacji decyzji umarzającej postępowanie odwoławcze, jak w niniejszej sprawie, albowiem przedmiotem decyzji są kwestie formalne (w tym wypadku kwestia interesu prawnego), a nie merytoryczne (budownictwa i architektury). Powyższe oznacza, że skarżący dokonując wpłaty w wysokości 200 zł, dokonali jej w prawidłowej wysokości, określonej w § 2 ust. 6 rozporządzenia, a wezwanie do uzupełnienia wpisu było niezasadne. Wniesiono o uchylenie zaskarżonego zarządzenia na podstawie art. 165 w zw. z art. 167 i art. 195 § 2 p.p.s.a., gdyż z doświadczenia wynika i Wojewódzkie Sądy Administracyjne podzielają pogląd, że od decyzji umarzających postępowanie należny jest wpis statuowany w § 2 ust. 6 rozporządzenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 214 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej: p.p.s.a., jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie. Zgodnie z art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a. Sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego skargę, aby w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu, uiścił opłatę pod rygorem odrzucenia skargi.
Od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały (art. 230 § 1 p.p.s.a). Pismem, o którym mowa w cytowanym wyżej przepisie, w myśl art. 230 § 2 p.p.s.a., jest m. in. skarga. Wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne; w innych sprawach pobiera się wpis stały (art. 231 p.p.s.a.). Stosownie do delegacji ustawowej zawartej w art. 233 p.p.s.a. wysokość oraz szczegółowe zasady pobierania wpisu określone zostały w rozporządzeniu.
Rozpoznając zażalenie na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału wzywające do uiszczenia wpisu sądowego Naczelny Sąd Administracyjny bada czy zarządzenie to zostało wydane we właściwym trybie i czy wpis (jego charakter i wysokość) wskazany w zarządzeniu jest zgodny z obowiązującymi w tym zakresie przepisami. Sąd nie bada innych okoliczności, w szczególności tych powiązanych z zarzutami wywiedzionymi w skardze.
Mając tak określony przedmiot sądowej kontroli, po analizie akt sprawy Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zaskarżone zarządzenie Przewodniczącej Wydziału VII z dnia 19 sierpnia 2016 r. jest prawidłowe. Wobec stwierdzenia uiszczenia niepełnej wysokości wpisu od skargi należało wezwać skarżących do solidarnego uzupełnienia uiszczonego wpisu (art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a.) w wysokości wynikającej z przepisów rozporządzenia.
Wbrew temu co podnosi w zażaleniu pełnomocnik skarżących w sprawie niniejszej odnośnie do wysokości wpisu sądowego nie mógł mieć zastosowania § 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), dalej: rozporządzenie, zgodnie z którym w sprawach skarg niewymienionych w ust. 1-5 wpis stały wynosi 200 złotych.
W rozpoznawanej sprawie skarżący wnieśli skargę do sądu na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2016 r. nr znak [...], umarzającą postępowanie odwoławcze od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej P. S.A. pozwolenia na budowę infrastruktury systemu łączności GSM-R dla podsystemów radiowych ERTMS/GSM-R na liniach kolejowych – budowa obiektu radiokomunikacyjnego o symbolu c0001558_MAL_A sieci łączności bezprzewodowej GSM_R dla potrzeb linii kolejowej nr [...], obejmującą wieżę strunobetonową wraz z odgromnikiem oraz z zespołem anten, kontener technologiczny z klimatyzatorem i urządzeniami sterującymi, utwardzenie terenu, przyłącze energetyczne oraz ogrodzeniem terenu, na działce nr ew. [...], obr. [...] S., jedn. ewid. R. Przedmiotem skargi nie było zatem postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, lecz decyzja, której podstawę stanowił art. 138 § 1 pkt 3 oraz art. 105 § 1 K.p.a. Nie zaskarżano też bezczynności organu administracji publicznej bowiem organ wydał w sprawie decyzję i właśnie ten akt jego działania stanowił przedmiot zaskarżenia, co jednoznacznie wynika z treści samej skargi.
W tej sytuacji Przewodnicząca Wydziału prawidłowo wskazała w zarządzeniu § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia. Zgodnie z jego treścią wpis stały wynosi w sprawach skarg, nieobjętych wpisem stosunkowym, z zakresu budownictwa i architektury - 500 zł. Nie ulega wątpliwości, że wpis w niniejszej sprawie powinien mieć charakter wpisu stałego, bowiem sprawa nie dotyczy należności pieniężnych. Nie sposób zakwestionować, że niniejsza sprawa dotyczy spraw z zakresu budownictwa i architektury, skoro rozstrzygane były kwestie dotyczące zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę infrastruktury systemu łączności, co do których organami właściwymi były organy nadzoru budowlanego.
Należy zauważyć, że powoływane przez skarżących w zażaleniu postanowienie NSA z dnia 27 października 2010 r., II GZ 309/10, postanowienie NSA z dnia 15 września 2010 r., II GZ 247/10, postanowienie NSA z dnia 21 sierpnia 2009 r., II FZ 207/09 oraz wyrok NSA z dnia 9 września 2005 r., FSK 2225/04 dotyczą innej sytuacji. Mianowicie w tamtych sprawach zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy decyzje organów I instancji o umorzeniu postępowania, natomiast w przedmiotowej sprawie wniesiono skargę na decyzję organu II instancji umarzającą postępowanie odwoławcze wydaną na skutek wniesionego odwołania od decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę.
Zatem nie można uznać, że są to analogiczne sytuacje. W niniejszej sprawie w pierwszej instancji organ merytorycznie rozpatrzył sprawę, a jedynie organ II instancji umorzył postępowanie odwoławcze, zatem słusznie Sąd I instancji ustalił wpis w oparciu o § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia, gdyż jest to wpis od skargi z zakresu budownictwa i architektury.
Wobec powyższego twierdzenia zażalenia o błędnej podstawie prawnej żądania uzupełnienia wpisu sądowego wskazanej w zaskarżonym zarządzeniu Przewodniczącej Wydziału VII należało uznać za bezzasadne. Zarządzenie to było prawidłowe tak pod względem procesowym, jak i materialnym.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 i art. 198 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.