Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 26 czerwca 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił B. i R.J. wstrzymania wykonania zaskarżonej uchwały w sprawie z ich skargi na uchwałę Rady Miasta Gdańsk z dnia 30 września 2004 r. w przedmiocie w przedmiocie odrzucenia protestów wniesionych do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, iż zawarty w skardze wniosek nie został przez skarżących uzasadniony a przytaczał jedynie przesłanki wstrzymania. Ponadto należało mieć na względzie, że zaskarżona uchwała o odrzuceniu protestu należy do aktów odmownych, które ze swej natury nie kwalifikują się do wykonania a zatem również do wstrzymania.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożyli skarżący. Skarżonemu postanowieniu zarzucili naruszenie szeregu przepisów tj.138 w zw z art. 167 p.p.s.a. poprzez błędne sformułowanie sentencji orzeczenia; naruszenie art. 61 § 3 poprzez bezzasadną odmowę wstrzymania i błędną wykładnię tego przepisu; art. 134 p.p.s.a. poprzez zaniechanie dokonania przez Sąd pełnej oceny wniosku a także art. 163 § 1 - § 2 2w zw. z art. 166 p.p.s.a. poprzez sporządzenie nieprawidłowego uzasadnienia postanowienia.
W uzasadnieniu zażalenia skarżący wskazali, że rozstrzygnięcie Sądu jest nieprecyzyjne co eliminuje je z obrotu prawnego. Ponadto skarżący zarzucili brak merytorycznego rozpatrzenia wniosku. Odmowa wstrzymania spowoduje rozpoczęcie prac budowlanych w bezpośrednim sąsiedztwie nieruchomości skarżących, co doprowadzi do znacznego obniżenia jej wartości i doprowadzi do bezpowrotnej degradacji terenu. Ta okoliczność uzasadnia wstrzymanie zaskarżonego aktu pomimo jego odmownego charakteru. Ocena wniosku zdaniem skarżących była niepełna gdyż oceniając wniosek Sąd nie wziął pod uwagę wszystkich okoliczności przemawiających za wstrzymaniem zaskarżonej uchwały, wobec czego dokonał błędnej jego oceny.
Mając na uwadze wskazane wyżej zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżanego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżanego aktu, spoczywa na wnioskodawcy.
Należy mieć na uwadze, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji lub innego aktu stanowi wyjątek od obowiązującej na gruncie procedury sądowoadministracyjnej zasady, iż wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji.
Podzielając stanowisko wyrażone w postanowieniu Sądu I instancji należy uznać, że wykonaniu podlegają jedyne te akty, które nadają się do wykonania. Odrzucenie zarzutu do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie wymaga wykonania, wobec czego nie sposób obronić poglądu odmiennego, wyrażonego w skarżonym postanowieniu.
Zawarte we wniesionym zażaleniu wywody skarżących związane z niewątpliwą uciążliwością dla nieruchomości sąsiednich w związku z zamierzoną inwestycją nie stanowią podstawy dla uwzględnienia przedmiotowego wniosku.
Nie znajduje uzasadnienia wyrażony przez pełnomocnika strony skarżącej pogląd, iż przy ocenie wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu decyduje także prawdopodobieństwo uwzględnienia skargi przez Sąd. Wstrzymanie aktu administracyjnego odbywa się poprzez ocenę przesłanek art. 61 § 3 p.p.s.a.
Zasadnie do powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone postanowienie Sądu I instancji jest zgodne z prawem i oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a