Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 14 kwietnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, sygn. akt II SAB/Bk 93/15, odrzucił zażalenie S. M. C. na postanowienie tego Sądu z dnia 4 lutego 2016 r. odrzucające jej skargę w sprawie ze skargi K. K., E. C., S. M. C. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Podlaskiego w przedmiocie zaniechania i niezakończenia postępowania administracyjnego na wniosek strony w sprawie uchylenia, zmiany i stwierdzenia nieważności aktu własności ziemi tylko w przedmiocie zmniejszonej wielkości powierzchni działki ziemi.
W uzasadnieniu Sąd wskazał, że mimo wezwania przez Przewodniczącego Wydziału zarządzeniami z dnia 17 lutego 2016 r. S. M. C. do usunięcia braków formalnych zażalenia na postanowienie z dnia 4 lutego 2016 r. poprzez uiszczenie wpisu od zażalenia w kwocie 100 zł oraz nadesłanie dwóch brakujących odpisów zażalenia w terminie 7 dni od doręczenia odpisu tych zarządzeń, powyższe braki nie zostały uzupełnione w wyznaczonym do tego terminie. Wobec tego Sąd w oparciu o art. 178 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm., dalej: "P.p.s.a.") odrzucił wniesione zażalenie z uwagi na nieuzupełnienie w terminie do tego wskazanym braki formalne tego zażalenia.
Na powyższe postanowienie z dnia 14 kwietnia 2016 r. zażalenie wniósł K. K. (strona tego postępowania) zarzucając podjęcie czynności procesowych przez Sąd z pominięciem jego jako ustanowionego pełnomocnika S. M. C. co w jego ocenie stanowiło rażące naruszenia prawa.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 230 § 1 P.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami, o których mowa w § 1, są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania (§ 2). W art. 220 § 1 P.p.s.a. stanowi się, że Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Z § 3 tego przepisu wynika, że gdy pomimo wezwania do uiszczenia wpisu od skargi, skargi kasacyjnej, zażalenia oraz skargi o wznowienie postępowania we wskazanym do tego terminie wpis ten nie został uiszczony, to ww. środki zaskarżenia podlegają odrzuceniu przez sąd.
Jeśli zatem strona wnosząca zażalenie uprzednio wezwana do uiszczenia wpisu od zażalenia w przewidzianym do tego terminie wpisu takiego nie uiszcza, to wniesiony środek odwoławczy podlega odrzuceniu przez Sąd. Skoro S. M. C. odebrała wezwanie do uiszczenia wpisu od zażalenia w dniu 7 marca 2016 r. (k.
- 76) to powinna uiścić żądany wpis do 14 marca 2016 r. Tego jednak nie uczyniła.
Podobnie wygląda kwestia nieuzupełnienia innego braku formalnego zażalenia w postaci braku dwóch odpisów zażalenia. Zgodnie z art. 47 w zw. z art. 194 § 3 P.p.s.a. do zażalenia, będącego pismem w postępowaniu sądowym, strona obowiązana jest dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich pozostałym stronom. Niedochowanie tego obowiązku także skutkuje odrzuceniem zażalenia. Jak wynika z akt sprawy strona także w tym zakresie nie dochowała swoich obowiązków. Odpisy zażalenia także nie zostały nadesłane na adres sądu. Tym samym brak formalny zażalenia nie został usunięty i z tej przyczyny należało zażalenie odrzucić.
Wobec powyższego uznać należy, że Sąd I instancji w okolicznościach sprawy postąpił właściwie odrzucając zażalenie S. M. C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 4 lutego 2016 r.
Odnosząc się do podnoszonej przez żalącego się K. K. kwestii dokonania przez Sąd czynności procesowych z pominięciem ustanowionego w sprawie pełnomocnika, NSA stwierdza, że okoliczność ta nie ma wpływu na prawidłowość kontrolowanego rozstrzygnięcia Sądu I instancji. Z akt sprawy wynikało, że K. K. składając skargę (podpisując ją) w imieniu własnym E. C. i S. M. C. pomimo kilkukrotnych wezwań Sądu (k. 9, k.
- 20) nie przedłożył pełnomocnictwa do reprezentowania S. M. C. w postępowaniu sądowoadministracyjnym jak wymaga tego art. 46 § 3 P.p.s.a. Przesłane przez niego pełnomocnictwo udzielone przez S. M. C. (k.
- 16) nie obejmowało postępowania przed sądami administracyjnymi. Wbrew stanowisku Sądu K. K. stwierdził, że wykazał swoje umocowanie co do reprezentowania S. M. C. a żądania Sądu są w tym zakresie bezpodstawne (pismo z 12 stycznia 2016 r. k. 29). Wskazać należy, że właśnie brak wykazania właściwego umocowania od S. M. C. był powodem odrzucenia jej skargi postanowieniem z dnia 4 lutego 2016 r. Brak pełnomocnictwa żądanej treści uniemożliwiał nadanie skardze S. M. C. dalszego biegu gdyż została ona podpisana wyłącznie przez K. K., który nie wykazał stosownego umocowania do reprezentowania strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Wobec powyższego kwestionowanie zaskarżonego postanowienia o odrzuceniu zażalenia ze względów formalnych z uwagi na pominięcie osoby, która nie wykazała swego umocowania do reprezentowania strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym NSA uznał za pozbawione podstaw.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.