Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 8 września 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania decyzji Ministra Środowiska z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...], w części utrzymującej w mocy pkt 1 decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...], cofającej bez odszkodowania zezwolenie na odzysk odpadów.
W uzasadnieniu Sąd, powołując się na treść art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wskazał, że skarżąca bardzo ogólnie uzasadniała wniosek podnosząc, że odzysk odpadów w celu wypełnienia wyrobiska w Przewrotnem jest podstawową działalnością Spółki. Podniosła, że cofnięcie zezwolenia będzie oznaczać, że Spółka nie będzie mogła prowadzić działalności, mimo że wiążą ją umowy na odbiór odpadów. W związku z tym, jej zdaniem, istnieje ryzyko wypowiedzenia tych umów, co będzie rodzić odpowiedzialność odszkodowawczą i w konsekwencji może wiązać się ze zwolnieniem zatrudnionych pracowników, a nawet ogłoszeniem upadłości. Na poparcie tych twierdzeń skarżąca nie przedstawiła jednak żadnych dowodów. Nie udokumentowano przy tym w żaden sposób aktualnej sytuacji majątkowej spółki i ewentualnego wpływu na nią wykonania zaskarżonej decyzji.
Nie podano ile umów Spółka zawarła z kontrahentami na obiór odpadów i ewentualnie odszkodowania w jakiej wysokości byłaby zobowiązana wypłacić w przypadku zerwania tych umów. Nie wskazano także konkretnie ilu pracowników zatrudnia strona skarżąca i ilu z nich utraciłoby pracę w następstwie wykonania decyzji.
Sąd podkreślił, że to w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku, by powołane w nim okoliczności wskazywały na spełnienie omawianych przesłanek oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie (por. postanowienia NSA: z 30 listopada 2004 r., GZ 120/04; z 18 maja 2004 r. FZ 65/04; z 25 kwietnia 2012 r., II FSK 498/12; z 10 maja 2011 r., II FZ 106/11; z 9 września 2011 r., II FSK 1501/11; z 28 września 2011 r., I FZ 219/11; z 26 listopada 2007 r., II FZ 338/07).
Zażalenie na ww. postanowienie złożyła skarżąca Spółka, podnosząc, że uprawdopodobniła okoliczności, które przemawiają za wystąpieniem przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., ponieważ poza działalnością, której przedmiotem jest cofnięcie zezwolenia, nie prowadzi innej działalności. Wykonanie decyzji uniemożliwia Spółce prowadzenie działalności. Na potwierdzenie swojego stanowiska skarżąca Spółka przedstawiła sześć umów na odbiór i utylizację odpadów oraz deklaracje dla podatku od towarów i usług za IV kwartał 2014 r. oraz I i II kwartał 2015 r., z których wynika, że Spółka obecnie nie prowadzi działalności, co świadczy o jej złej sytuacji finansowej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Wyżej wymieniony przepis, choć przewiduje możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na wniosek strony, to uzależnia skorzystanie z takiego środka prawnego w sytuacji, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Możliwość udzielenia ochrony tymczasowej została zatem ograniczona od wystąpienia jednej z dwóch przesłanek zawartych w omawianym przepisie. Obowiązkiem strony jest wskazanie we wniosku okoliczności na poparcie spełnienia przynajmniej jednej z tychże przesłanek. Innymi słowy uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku, poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (por. postanowienie NSA z 26 listopada 2007 r., II FZ 338-339/07). Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi w sposób przekonywujący pokazać konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji, a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 21 grudnia 2006 r., I FZ 525/06).
Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana.
W niniejszej sprawie skarżąca Spółka nie wykazała, aby w okolicznościach tej konkretnej sprawy zachodziły przesłanki udzielenia ochrony tymczasowej. Argumentacji skarżącej Spółki nie potwierdza przede wszystkim złożony do akt sprawy przez skarżącą Spółkę odpis KRS. Nie wynika z niego aby działalność Spółki ograniczała się wyłącznie do odzysku odpadów. Zgodnie z przedmiotem działalności skarżąca Spółka funkcjonuje celem wykonywania licznych działalności. Ponadto nie wskazano aby przeważającą działalnością Spółki miał być odzysk odpadów prowadzony na podstawie zezwolenia Starosty R. z dnia [...] marca 2008 r., znak: [...], które to zezwolenie zostało cofnięte ostateczną decyzją Ministra Środowiska z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...], objętą przedmiotowym wnioskiem o wstrzymanie wykonania.
Ponadto pomiędzy wypowiedzeniem umowy cywilnej, a odpowiedzialnością odszkodowawczą dla strony umowy co do zasady nie istnieje związek przyczynowy. Nie można bowiem uznać aby z mocy prawa wypowiedzenie umowy miało wiązać się z powstaniem odpowiedzialności odszkodowawczej. Tylko naruszenie warunków wypowiedzenia umowy pociąga za sobą negatywne konsekwencje. Strony umów cywilnoprawnych mogą bowiem dochodzić swoich praw związanych z naruszeniem warunków wypowiedzenia umowy (np. zerwanie umowy). Jednak argumentacja skarżącej Spółki w zakresie wypowiedzenia umów na odbiór i utylizację odpadów jest gołosłowna, ponieważ nie wiadomo jakie konkretnie zobowiązania skarżąca Spółka będzie musiała uiścić, a więc czy mowa tu potencjalnie o szkodzie znacznych rozmiarów lub trudnych do odwrócenia skutków.
Ponadto z przedstawionych deklaracji dla podatku od towarów i usług wynika, że ewentualne zaprzestanie prowadzenia działalności przez Spółkę związanej z obrotem odpadami nastąpiło jeszcze przed wydaniem decyzji przez organ I instancji. Już bowiem w IV kwartale 2014 r. Spółka nie odprowadzała podatku VAT; zaś decyzja organu I instancji została wydana 8 stycznia 2015 r. i doręczona Spółce w dniu 13 stycznia 2015 r. Nie istnieje zatem związek przyczynowy pomiędzy cofnięciem zezwolenia, a nie odprowadzeniem podatku VAT, co miałoby świadczyć jakoby o zaprzestaniu działalności gospodarczej przez skarżącą Spółkę.
W tych okolicznościach Sąd I instancji prawidłowo ocenił, że przedmiotowy wniosek nie został prawidłowo uzasadniony, ponieważ skarżąca Spółka nie przedstawiła w tym zakresie miarodajnych dowodów. Za takowe nie można uznać przedstawionych umów, z których nie wynika ani skala działalności w zakresie odzysku odpadów, ani wysokość ponoszonych przez Spółkę zobowiązań w przypadku zerwania tych umów. Nie wskazano także konkretnie ilu pracowników zatrudnia strona skarżąca i ilu z niech utraciłoby pracę w następstwie wykonania decyzji.
Z powyższych względów, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.