Uzasadnienie
K. K. w piśmie z dnia 6 maja 2016 r. wniósł o wyłączenie sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku Anny Sobolewskiej-Nazarczyk od orzekania w sprawie o sygn. akt II SAB/Bk 93/15 ze skargi K. K., E. C., S. M. C. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Podlaskiego w przedmiocie zaniechania i niezakończenia postępowania administracyjnego dotyczącego uchylenia, zmiany i stwierdzenia nieważności aktu własności ziemi – w przedmiocie zmniejszonej wielkości powierzchni działki. Zarzucił składowi sędziowskiemu bezprawie, arogancję, ignorancję nie tylko przepisów prawa (wszelkiego prawa procesowego), osób, mienia (prawo materialne), ale przede wszystkim powagę piastowanego stanowiska i anarchię.
Postanowieniem z dnia 19 maja 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, sygn. akt II SAB/Bk 93/15, oddalił powyższy wniosek o wyłączenie sędziego. Sąd przywołując art. 19 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm., dalej: "P.p.s.a.") wskazał, że argumentacja wniosku skarżącego nie wskazuje na istnienie po stronie wnioskowanej do wyłączenia sędzi okoliczności mogących budzić wątpliwości co do jej bezstronności w tej konkretnej sprawie. Sąd uznał, że ogólne zarzuty licznych naruszeń prawa wskazane we wniosku o wyłączenie sędziego nie mogą być automatycznie podstawą twierdzenia, że mamy do czynienia z iudex suspectus.
Sąd wskazał, że sędzia Anna Sobolewska-Nazarczyk wydała w tym postępowaniu kilka postanowień, w tym odmiennie niż wnioskodawca oceniła fakt przedłożenia pełnomocnictwa do występowania przez niego w niniejszej sprawie w imieniu innej współskarżącej. Z oświadczenia sędziego złożonego na podstawie art. 22 § 2 P.p.s.a. nie wynikało, by zachodziły przesłanki do jej wyłączenia na zasadzie art. 18 i 19 P.p.s.a.
Zażalenie na powyższe postanowienie wnieśli K. K., E. C., S. M. C. (dalej jako skarżący). Zaskarżając je wnioskowali o "rozszerzenie zarzutów w zakresie prawa procesowego oraz materialnego przeciwko WSA (sędzia Anna Sobolewska-Nazarczuk i sędzia Elżbieta Trykoszko)". Zażądali pozytywnego uwzględnienia wszystkich czynności procesowych, czynności prawnych w ramach toczących się postępowań.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 18 § 1 P.p.s.a. sędzia jest wyłączony z mocy samej ustawy w sprawach:
- 1) w których jest stroną lub pozostaje z jedną z nich w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy oddziałuje na jego prawa lub obowiązki;
- 2) swojego małżonka, krewnych lub powinowatych w linii prostej, krewnych bocznych do czwartego stopnia i powinowatych bocznych do drugiego stopnia;
- 3) osób związanych z nim z tytułu przysposobienia, opieki lub kurateli;
- 4) w których był lub jest jeszcze pełnomocnikiem jednej ze stron;
- 5) w których świadczył usługi prawne na rzecz jednej ze stron lub jakiekolwiek inne usługi związane ze sprawą;
- 6) w których brał udział w wydaniu zaskarżonego orzeczenia, jak też w sprawach o ważność aktu prawnego z jego udziałem sporządzonego lub przez niego rozpoznanego oraz w sprawach, w których występował jako prokurator;
6a) dotyczących skargi na decyzję lub postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty wydanych w postępowaniu administracyjnym nadzwyczajnym, jeżeli w prowadzonym wcześniej postępowaniu sądowoadministracyjnym dotyczącym kontroli legalności decyzji albo postanowienia wydanych w postępowaniu administracyjnym zwyczajnym, brał udział w wydaniu wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie;
- 7) w których brał udział w rozstrzyganiu sprawy w organach administracji publicznej.
Wskazane wyżej powody wyłączenia trwają także po ustaniu uzasadniającego je małżeństwa, przysposobienia, opieki lub kurateli.
Ustawodawca w art. 19 P.p.s.a. przewidział także możliwość wyłączenia sędziego od orzekania w sprawie na jego żądanie lub wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie. Chodzi tu o istnienie zobiektywizowanych przesłanek, tak aby wątpliwość co do bezstronności sędziego mogła zostać uznana za mającą realne podstawy. Do zastosowania wskazanego przepisu nie wystarcza występowanie u strony podejrzenia, co do braku bezstronności sędziego, czy subiektywne przekonanie strony, co do negatywnego nastawienia sędziego do strony. Także to, że strona skarżąca nie zgadza się z poglądem sędziego nie oznacza, że może ona skutecznie kwestionować rozstrzygnięcia wydane w jej sprawie.
Słusznie zauważył Sąd I instancji, że powodem wyłączenia sędziego na zasadzie art. 19 P.p.s.a. nie może być przeświadczenie strony co do tego, że sędzia prowadzi proces wadliwie, zwłaszcza nieobiektywnie czy też stronniczo. Podobnie subiektywny pogląd strony co do trafności orzeczenia podjętego z udziałem danego sędziego nie stanowi przesłanki wyłączenia sędziego od rozpoznania danej sprawy.
Jak wynika z akt sprawy sędzia, której wyłączenia domagał się K. K. przedstawiła odmienny od niego pogląd co do skuteczności złożonego przez niego do akt pełnomocnictwa do reprezentowania współskarżącej S. M. C. To jednak w żaden sposób nie uzasadnia twierdzenia o braku bezstronności w prowadzeniu sprawy. Także inne dokonane w tym postępowaniu czynności procesowe (wydane postanowienia) obiektywnie rzecz biorąc były uzasadnione podejmowanymi przez skarżących czynnościami i odpowiadały przepisom prawa. Samo przeświadczenie strony, jego negatywne postrzeganie podejmowanych przez sędziego czynności procesowych lub wydawanych orzeczeń nie dowodzi braku jego bezstronności w konkretnej sprawie. Skoro sędzia prowadziła postępowanie i orzekała zgodnie z przepisami, to nie sposób uznać, że kierowała się w tym zakresie jakimś partykularnym interesem.
Zauważyć należy, że wnioskujący o wyłączenie hasłowo i bardzo ogólnie wskazał okoliczności świadczące o braku bezstronności sędziego. Naruszenie przepisów prawa procesowego i materialnego przy wydawaniu orzeczeń podlega ocenie podczas ich kontroli instancyjnej. Strony zostały powiadomione o przysługujących im środkach odwoławczych, mogły i skorzystały z tego prawa. Zatem nie można uznać, by sędzia dążył do załatwienia sprawy w oparciu o jakieś pozaprawne podstawy. Obiektywna ocena czynności procesowych podejmowanych w niniejszym postępowaniu nie wskazuje na stronniczość wskazanego sędziego.
Zaznaczyć należy, że skarżący w zażaleniu na postanowienie odmawiające wyłączenia sędziego enigmatycznie wskazują na konieczność "rozszerzenia zarzutów w zakresie prawa procesowego oraz materialnego przeciwko WSA (sędzia Anna Sobolewska-Nazarczuk i sędzia Elżbieta Trykoszko)". Nie wiadomo w czym w istocie upatrują oni braku bezstronności. Nie sposób zatem odnieść się do zarzutu braku bezstronności skoro żadna konkretna okoliczność ani we wniosku ani w zażaleniu nie została wskazana.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.